ความคิดนั้นเหมือนควันไฟ
มันเปลี่ยนแปลงไปเรื่อย ๆ
เป็นรูปเป็นร่าง
แต่เอื้อมมือคว้าก็ไม่มีอะไรให้จับถือ

.

มองในแง่ดีอีกแง่ จะเห็นว่าการลืม ช่วยปัดเรื่องจุกจิก รกสมอง
ให้หลุดร่วงไป ช่วยให้ความคิดโปร่ง ใจสบาย
เพราะสมองที่แออัดด้วยเรื่องเล็กเรื่องน้อย
ก็เหมือนห้องที่มีสิ่งสัพเพเหระมากมาย เข้าไปเบียดเนื้อที่เก็บของมีค่า
จะหยิบฉวยของดี ๆ มาใช้ก็จะไม่รวดเร็วว่องไว

.

ให้สุขแก่กัน เหมือนตื่นเช้าล้างหน้า
เพราะเธอกับฉัน
ตั้งใจให้สุขแก่กัน
ทุกปัจจุบันขณะ
จึงไม่มีคำต่อว่า
สำหรับอดีตที่ผ่านไป
และไม่มีคำเรียกร้อง
สำหรับอนาคตที่ยังไม่มา

.

ความรักตัวเองอีกแบบหนึ่ง ที่จะสร้างสรรค์และช่วยถนอมใจให้เป็นสุข
คือรักอย่างรู้จักถอยห่างจากอารมณ์ออกมาพิจารณาปัญหา
เหมือนถอยออกมามองภาพเขียน

.

ลองเขียนถึงคนที่เรารัก แทนคำพูดกันดูบ้าง
เพราะอาจจะพบว่า
การเขียนเพื่อสื่อใจถึงเขาก็เป็นการสื่อสารกับตัวเองไปพร้อม ๆ กัน

คัดลอกจาก "วิชาตัวเบา" เขียนโดย คุณหญิงจำนงศรี หาญเจนลักษณ์
พิมพ์ครั้งแรก กันยายน 2546

โชคดีจังที่เวลามีความไม่สบายใจขึ้นมาทีไร ได้พึ่งพิง ธรรมะสามัญประจำบ้านอยู่เสมอ... ตัดสินใจเขียนความในใจถึงใครบางคน คนที่ถ้าต้องเสียเค๊าไปชีวิตคงขาดทุนน่าดู การเขียนนี่มันดีกว่าการพูดเย๊อะเลยนะ... ชอบจัง ขอบคุณสำหรับความเข้าใจ ขอบคุณความรู้สึกดีดีที่มีให้กัน....

ชุมชนของเรา โอบล้อมไปด้วยสิ่งแวดล้อมที่ดี และ สิ่งแวดรัก มากมาย....

นอนฟังเพลงดีดี อ่านหนังสือดีดี และรับรู้ว่ามีเพื่อนบ้านดีดี ที่รักเราอยู่อีกมากมาย... แค่นี้ชีวิตก็มีความหมายเหลือเกิน....

ขอบคุณ ขอบคุณ และ ขอบคุณ.....

.

.

เพลง แง้มใจ 25 ปี มนต์เพลงคาราบาว โดย สุนารี ราชสีมา