พิมพ์หน้านี้
|
สวัสดีครับ... ผมชื่อ "เอไซ" (Eisai) คร๊าบบ หรือชื่อจริงว่า เด็กชายจักรีนเรศ ครับผม ผมเป็นลูกของพ่อเรศ กับแม่ใหม่ ส่วนเจ้าของบ้านนี้ เค๊าคือ "น้ามุกกี้" ของผมอ่ะครับ....
ชื่อของผม "เอไซ" เป็นภาษาญี่ปุ่น คำแปลที่แน่นอนผมก็ยังไม่แน่ใจ แต่ที่มาของชื่อของผม ก็คือ เป็นชื่อของบริษัทที่พ่อเรศของผมแกทำงานอยู่นี้อ่ะครับ พ่อเรศรักบริษัทมาก ๆ พอมีผม พ่อเรศก็เลยตั้งชื่อผมตามชื่อบริษัท.... น้ามุกกี้แอบมากระซิบทีหลังว่า ดีใจเป็นบร้า ที่พ่อเรศไม่ทำงานอยู่หนังสือพิมพ์ ซินเสียเย่อเป้า!!!! อ้อ ผมเซอร์ไพรส์มั่กๆ เลย น้าพ่อทินบอกว่า แกเคยรับทำงานอาร์ตเวิร์คให้กับบริษัทเอไซ ด้วยอ่ะครับ แหม๋มม ดวงสมพงศ์กานเจงๆๆ
อีกสองเดือนผมก็จะอายุครบสี่ขวบแล้ว เรียนอยู่ชั้นเตรียมอนุบาล เปิดเทอมนี้ผมก็ขึ้นอนุบาลหนึ่งแล้วอ่ะครับ... เทอมที่ผ่านมาผมลงเรียนซัมเมอร์ด้วย เมื่ออาทิตย์ก่อน คุณครูพาไปพิพิธภัณฑ์เด็ก ผมได้ขี่รถจักรยาน (สี่ล้อ) ผมขี่คล่องแคล่ว ถูกกฎจราจร ผมเลยได้ใบขับขี่จักรยานมาเป็นของตัวเองแล้วด้วยครับ เป็นความภาคภูมิใจของผมเป็นที่สุด!! ทีนี้ผมขี่จักรยานไปไหนมาไหน ผมก็ไม่ต้องห่วงว่าจะเจอตำรวจรีดไถแล้วอ่ะฮะ...
วันนี้น้ามุกกี้เค๊าบอกว่าจาพาผมไปออกเดท กับสาวน้อยแสนสวยคนหนึ่ง ผมก็ไม่เคยรู้จักมาก่อนหรอกครับ แต่งัย ๆ ก็ถือว่าพาผมไปเที่ยว ผมก็ยินดี๊ ยินดีอยู่แล้ว... ::: เอ่อ นั่งซระห่างเชียว รังเกียจไรพี่เหย๋ออ ::: น้ามุกกี้บอกว่า สาวน้อยคนนั้นเค๊าชื่อ "น้องต้นฝ้าย" เดี๋ยวเราจะไปรับเค๊าที่บ้าน แล้วพาไปดรีมเวิล์ด ด้วยกัน... ตอนแรกผมก็เข้าใจว่าจะได้ไปเที่ยวกับน้องต้นฝ้าย สองต่อสอง แต่ก็ให้มีน้ามุกกี้ไปเป็นตู้ ATM. ให้กับเรา แต่ที่ไหนได้ พอเรากำลังพาน้องต้นฝ้ายออกจากบ้าน น้าพ่อทิน กับน้าแม่ปุณณฯ ก๊ะทำตาแดงๆ อยากจะไปด้วยขึ้นมาทีเดียว... มึนเจงๆ ....
น้าแม่ปุณณฯ น่ะ ไม่เท่าไหร่ แค่แอบอยู่ข้างประตู โผล่หน้ามาหน่อยๆ ทำตาแดงๆ น้ำตาคลอๆ แต่อีตาน้าพ่อทินอ่ะจิ พอเราก้าวเท้ายังไม่ทันพ้นประตูบ้านเท่านั้นล่ะ แหม๋มๆ ๆ ๆ ลงไปชักดิ้นชักงอ เป็นไส้เดือนถูกวิกซอล แหกปากร้องไห้กระจองงองแง ตีอกชกหัวตัวเอง ดึงทึ้งผมเผ้ากระเซอะกระเซิงไปหมด เฮ้อออ ผมล่ะกลุ้มใจแทนน้องต้นฝ้ายเจงๆ ที่มีพ่อแม่ขี้แง และเอาแต่ใจอย่างนี้...
. ผมคิดว่า ผมคงต้องปรับตัวปรับใจมากทีเดียว หากผมยังแน่วแน่ที่จะมาเป็นลูกเขยของบ้านที่มีพ่อตาแม่ยาย อย่างนี้!!! ในที่สุด เพื่อยุติปัญหาความขัดแย้ง ผมก๊ะน้ามุกกี้ก็เลยต้องเลยตามเลย พาไปด้วยอย่างเสียไม่ได้!!....
ผมดูแลน้องต้นฝ้ายเป็นอย่างดี แรกเจอกันผมก็เขิลลอายหน่อยๆ ตามประสาหนุ่มเริ่มเดทครั้งแรก... แต่พอปรับตัวได้ ก๊ะรู้สึกเราจะเข้ากันได้เป็นอย่างดี.... แต่น่าเสียดายเจงๆ เดทครั้งแรกของผม ฟ้าฝนดันไม่เป็นใจ ตกกระหน่ำไม่ลืมหูลืมตา เราเลยได้ใช้เวลาอยู่ที่ดรีมเวิล์ดไม่นาน จากนั้นก๊ะพาทุกคนไปทานข้าวและไอติม...
นับว่าเป็นเดทครั้งแรกที่มีความหมายสำหรับผมมาก เพราะผมเริ่มเห็นความน่ารัก และแววศิลปินใหญ่ในตัวน้องต้นฝ้ายขึ้นมาทีเดียว อย่างนี้ผมต้องหมั่นใกล้ชิดสนิทสนม มีกิจกรรมร่วมกันบ่อยๆ เพื่อที่น้องต้นฝ้ายจะได้มีใจให้ผมบ้าง...
แต่ตอนนี้ น้ามุกกี้เค๊าต้องกลับบ้านนอกไปทำงานก่อน เดี๋ยวเค๊ามาอีกเมื่อไหร่ ผมค่อยส่ง sms. ไปนัดน้องต้นฝ้ายไปเดทอีกที... ขอตัวก่อนน้าคร๊าบบ แล้วผมจะมาใหม่เมื่อว่างๆ .... สวัสดีคร๊าบบบ ปล.คัดลอกจากบทสนทนา ระหว่างคุณน้าและคุณหลาน ในรถ.... คุณหลาน : น้ามุก น้องฝ้ายอ่ะ เค๊าชื่อ "ปุยฝ้าย" เหรอ??? ปล.อีกที รูปที่ดรีมเวิล์ดทั้งหมด จากฝีมือว่าที่พ่อตาแม่ยายขี้แย และคุณน้ามุกกี้ที่แสนดีของป๋ม.... .
|