วันเสาร์ ที่ 2 สิงหาคม 2551
::: เ รื่ อ ง ที่ ฉั น ไ ม่ มี วั น เ ข้ า ใ จ :::
Posted by
mookie
,
ผู้อ่าน : 515
, 00:31:58 น.
| หมวดหมู่ :
เรื่องชาวบ้าน
พิมพ์หน้านี้
|
 เสียงโทรศัพท์กรีดร้องกลางดึกคืนหนึ่ง ปลุกให้ผู้เป็นแม่ตื่นมาเพื่อรับรู้ข่าวร้ายว่า ลูกชายเพียงคนเดียวของเธอ ถูกยิง...เธอและสามี รีบรุดลงไปกรุงเทพ ด้วยหัวใจสั่นระรัว ตลอดเส้นทางอันเป็นการเดินทางที่ยาวไกลที่สุดในชีวิตของเธอ ในใจเธอภาวนาขอให้ลูกชายเธอปลอดภัย...คำภาวนาของเธอคงอ่อนแรง หรือเทพยดาฟ้าดินที่ไหน อาจจะติดธุระอะไรอยู่ ถึงไม่สามารถยื้อยุดฉุดวิญญาณลูกชายของเธอจากน้ำมือมัจจุราชไว้ได้..."หนุ่มน....
|