ช่วงนี้แม่ผมไม่อยู่อีกแล้วครับ  คุณลุงบอกว่าแม่ไปอบรมที่กรุงเทพ ๑ อาทิตย์  ก่อนออกรถ  แม่จับผมกับพี่นิลขังกรงด้วยครับ

     ช่วงนี้ผมต้องอยู่กับคุณลุง  บางวันผมเบื่อหน่ายสุดๆ  ผมไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไม?  ผมแอบฟังคุณลุงคุยกับเครื่องดำๆ หลายรอบแล้ว  น่าจะคุยกับแม่  เพราะเห็นมีชื่อผมกับพี่นิลทุกครั้ง...

     เรื่องที่คุณลุงบอกเล่าทางเครื่องดำๆนั้นเหรอครับ  ส่วนใหญ่ก็เรื่องวีรกรรมของผมสิครับ (ช่างฟ้อง)  เช่น ตื่นเช้ามาผมก็ชวนพี่นิลเคาะประตูโครมๆ  เพื่อให้คุณลุงพาเดินเที่ยวรอบสวนบ้าง  เรื่องที่ผมชอบเดินออกนอกเส้นทางบ้าง คือยังงี้นะครับ  ใกล้บ้านสวนของผมจะสวนใหญ่ๆอีกสวน  และที่สวนนั้นจะมีหมาซึ่งน่าจะเป็นเพื่อนกับผมได้หลายตัวเชียวนา  พอผมเฉียดเข้าไปใกล้ก็จะมีเสียงทักทายดังลั่นเชียว  เขาน่าจะเป็นหมานอกด้วยนา  ไม่ใช่หมาไทยหล่อๆ อย่างผมหรอก   ผมก็อยากมีเพื่อนฝรั่งบ้างนี้นา  ผมก็ชอบไปแอบๆ เลียบๆเคียงๆ ใกล้ๆซิครับ  เผื่อมีโอกาสรู้จักเป็นเพื่อนกันบ้าง  ผมจะได้หัดเห่าเป็นภาษาปะกิดกับเค้าบ้าง  แต่ทำไมคุณลุงถึงไม่เข้าใจก็ไม่รู้  เรียกผมอยู่นั้นแหล่ะ  ผมกลัวคุณลุงจะโกรธ  เลยยอมกลับมาแบบงอนๆ  แต่เอาเถอะนา  สักวันผมจะต้องหาโอกาสให้ได้...

     แต่เรื่องที่ผมว่าคุณลุงเสียงเครียดกว่า  ก็เรื่องที่ผมกัดพี่คำ  ส่วนพี่นิลกัดลุงพงษ์  ออ..ที่ผมกัดเพื่อนแม่ด้วยสิ  รู้สึกว่าเรื่องนี้จะคุยกันยาวเลยนะ  จริงๆผมก็ไม่อยากกัดเค้าหรอกนะ  เพราะยังไง เวลาแม่กะคุณลุงไม่อยู่  ผมก็ต้องอาศัยข้าว อาศัยน้ำ จากพี่คำนี้แหล่ะ  ผมเหงาๆ ก็ได้อาศัยเดินตามหลังคนงานในสวนทุกครั้ง  แต่ผมหมั่นไส้และหงุดหงิดนี้ครับ   ก่อนจะกัดจริงๆ ผมก็เตือนเค้าแล้วนะว่าไม่ให้เขาขึ้นบ้านคุณลุง  แต่เพื่อนแม่เค้าก็ยังจะขึ้นอยู่นั้นแหล่ะ  มาหยิบจับอะไรก็ไม่รู้ผมว่าต้องเป็นของคุณลุงแน่ๆ  ส่วนพี่คำก็เหมือนกันเวลาขึ้นมาแล้วก็ชอบจับโน่นจับนี้  เอาโน่นเอานี้ทิ้งประจำ  เลื่อนโน้นเลื่อนนี้  ห้ามเท่าไหร่ก็ไม่ฟังผมรำคาญใจเลยงับซะเลือดสาด...  ส่วนพี่พงษ์นั้นก็อีกคน  ชอบมาขอโน่นขอนี้คุณลุงอยู่เรื่อยเลย  และมาแต่ละครั้งก็จะได้กลิ่นเหล้า แต่งตังรุงรัง   ทั้งผมทั้งพี่นิลไม่ชอบเลย  พยายามบอกตั้งหลายครั้งก็ไม่เชื่อ   วันนี้ผมเครียดๆก็เลยจัดการซะเลย  สงสัยจำไปหลายวัน.....

     แต่คุณลุงสิครับไม่เห็นชื่นชมผมเลย  ตีผมที่ปากตั้งหลายครั้ง  จนผมต้องยกมืยอมแพ้  และเห็นคุณลุงบ่นกับเครื่องดำๆ ว่าคงต้องแก้ปัญหาบางอย่างแล้วล่ะ.... ผมก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไร  แต่ช่างมันเต๊อะ....หมาๆอย่างผมไม่เห็นว่าจำเป็นอะไรที่ต้องเข้าใจทุกอย่าง

     แม่ครับ...ผมมีเรื่องสารภาพครับ  เมื่อวานผมทำผิดอีกแล้ว  แต่ผมไม่ตั้งใจเลยนะ  ผมตามพี่แต้มไปเที่ยวบนดอย  แล้วผมมัวแต่สำรวจโน่นสำรวจนี้  หันมาอีกที่ พี่แต้มหายไปแล้ว   ผมกำลังงงหาทางกลัวบ้านไม่เจอ  ผมก็ตกใจไม่น้อยนะครับ  เพราะผมหนีออกจากสวนตั้งนานแล้ว  พยายามตั้งสติตามหากลิ่นตัวเองอยู่  กลัวโดนดุด้วยผมละล้าละลังไปหมด  ทุกอย่างแปลกไปหมดในความรู้สึกของผม  กำลังหันซ้ายหันขวา  หางผมตกลู่  สักพักผมพอจำทิศทางได้บ้างแต่ก็ไม่แน่ใจ(ก็ผมเพิ่งพ้นวัยเด็กมานิดหน่อยเอง)ตั้งหน้าตั้งตาวิ่งกลับมา ระหว่างทางผมได้ยินเสียงมอเตอร์ไซด์ โอ.....ใช่แล้วพี่ผู้ชายที่ทำงานในสวนกำลังขี่มอร์เตอร์ไซด์มาที่ผมยืน  ผมนี้ดีใจจนเนื้อเต้นเลยครับ...  รีบวิ่งมาหาเค้าสุดฝีเท้า  เพื่อจะอาศัยกลับสวนพร้อมพี่เค้า ...  แต่ระหว่างทางสิครับมันต้องผ่านสวนใกล้ๆที่หมานอกเค้าอยู่กัน...  ได้โอกาสแล้วครับผมแอบแว๊บเข้าไปเพื่อทำความรู้จัก   แต่ที่ไหน?ได้ครับผมไปด้วยมิตรภาพแท้ๆ...แต่ทำไม  หมานอกเค้าออกกันมาเป็นหมาหมู่เลยครับ  ผมเห็นท่าไม่ดี...หันหลังกลับโกยตีนหมาเลยครับ....

     เมื่อวาน ผมไม่กล้าเข้าหน้าคุณลุงเลยครับ... เราเพิ่งมาดีกันเมื่อตอนใกล้ค่ำช่วงลมหนาวพัดผ่านแล้วครับ....คิดถึงแม่จังเลยครับ.

ผมกำลังเบื่อจังเลยครับ..

คุณลุงบ่นว่าผมเจ้าเล่ห์ขึ้นทุ๊กกกกวัน  ม่ายจริงเลยยยย.....ใส่ร้ายผมแท้ๆ

"พี่นิล" พี่สาวผมเองครับ อายุมากกว่าผม ๕ วัน พี่นิลชอบแช่น้ำในลำธาร แต่พี่นิลไม่ชอบถ่ายรูปครับ