คราวที่แล้ว ผมเล่าเรื่องของตัวเองไปถึงไหนแล้วนี้  ออ...นึกออกแล้วผมเล่าถึงตอนผมเข้ามาเป็นเด็กเทพ เฮ้ย หมากรุงเทพฯ

      ผมกับพี่นิลย้ายมาอยู่กรุงเทพกับแม่เป็นที่เรียบร้อย  บางวันผมก็ไปนอนที่บ้านพุทธมณฑลสายสี่  บางวันผมก็ไปนอนที่ออฟฟิตพุทธมณฑลสายสาม  แต่ผมชอบที่สายสามมากกว่าครับ  เพราะมีบริเวณให้ผมวิ่งเยอะแยะ  มีคนให้ผมเล่นด้วยตั้งหลายคน  พี่ๆเค้าก็ใจดี  แต่บางครั้งผมกะพี่นิลซนเกินขนาด  ผมก็จะโดนดุ  แต่ผมรู้ว่าทุกคนรักผมกะพี่นิลมาก  ทุกๆเช้าพี่ๆเค้าจะซื้อขนมติดมือมาฝากผม...

      ผมมีเรื่องจะนินทาคุณลุง คือคุณลุงไม่เคยให้ข้าวผมทานหรอกครับ  แล้ววันหนึ่งแม่ผมต้องไปงานแต่งน้องชายที่ฉะเชิงเทรา  หน้าที่ดูแลผมจึงตกเป็นของคุณลุง  แล้วรู้มั๊ยครับวันนั้นผมได้ทานข้าวต้มเนื้อและน้ำกระดูกจนท้องแทบแตก.....ก็ผมไม่อยากขัดศรัทธานี้ครับ....แม่กลับมาบ่นลั่นบ้านกลัวว่าผมจะท้องแตกตาย  ก็แหมเคยทานมื้อละสองช้อน  วันนั้นปาเข้าไปมื้อละสี่ช้อน..... กระเพาะไม่ครากก็ถือว่าโชคดีแล้วครับ...

      มาต่อเรื่องของผมดีกว่าครับ  เดี๋ยวยาวอีก ...  หลังจากนั้นผมก็ขึ้น-ลงกรุงเทพ-เชียงใหม่เป็นว่าเล่นเลยครับ  อยู่โน่น ๑๐ วัน  อยู่นี้ ๑๐ วัน ผมสองคนเฮ้ยตัวไม่เคยเมารถเลยครับ ระหว่างเดินทางสิ่งที่แม่รำคาญมีสองอย่าง
      ๑.ผมสองตัวชอบแย่งของกินและแย่งกันนอนบนเบาะรถ (ถ้าขึ้นนอนบนเบาะทั้งสองตัวคนจะไม่มีที่นั่ง) แต่ส่วนมากผมมักจะต้องเป็นผู้เสียสละ มีอยู่ครั้งหนึ่งผมกับพี่นิลโดนคุณลุงบังคับให้นั่งข้างล่างทั้งคู่  ผมกะพี่นิลทะเลาะกันลั่นรถ  โดนคุณลุงตีปากตลอดทาง  จริงๆแล้วคุณลุงไม่รู้เรื่องตะหากว่าผมกะพี่นิลกำลังทดสอบว่าใครจะเป็นลูกรักกว่ากันตะหาก
      ๒.ระหว่างเดินทางต้องจอดพักตามปั๊ม ด้วยความน่ารักน่าชังของผมกะพี่นิล ทำให้มีคนมาทักทายครับ  ผมกะพี่นิลจะถอยหนีไปหาแม่ พร้อมขู่เค้าว่าอย่าเข้ามานะ  ไม่งั้นโดนแน่ แต่คนก็ช่างไม่รู้เรื่องเลยว่าหมาบางแก้วหวงตัวถึงแม้นจะเป็นเด็กๆยังไม่หล่อก็ตาม   จะมาลูบหัวผมอยู่นั้นแหล่ะ  จนแม่เค้าต้องหาทางจอดรถตามปั๊มที่ไม่ค่อยมีคนมากนัก  แม่บ่นว่าไม่รู้จะบอกเค้ายังไงว่าไอสองตัวนี้มันหวงตัว  กลัวเค้าจะหาว่าเราหวงหมา....  

      แต่ถึงจะมีปัญหาในการเดินทางไกลยังไงผมก็มีความสุข  มีโอกาสอยู่ใกล้ชิดแม่  ใกล้ชิดคุณลุงตลอดเวลา  สองคนนี้เป็นคนที่ผมและพี่นิลไว้ใจและรักมากที่สุด  และเมื่อผมเดินทางไปถึงสวนที่ฝางเป็นที่ที่ผมมีความสุขมากที่สุด  ที่นี้มีเนื้อที่เป็นร้อยไร่ มีต้นไม้มีเพื่อนๆสารพัดให้ผมวิ่งเล่น  มีลำธารไหลผ่านกลางสวนให้ผมลงไปแช่ตัว  มีศาลากลางน้ำอยู่บนสระใหญ่  พูดถึงศาลากลางน้ำ  เมื่อกลางฤดูหนาวที่แล้ว  ประมาณเที่ยงคืนขณะที่แม่ขึ้นไปนอนแล้ว  ผมตื่นขึ้นมาเล่นกับพี่นิลอย่างสนุกสนาน เพลิดเพลินจนตกลงไปในสระ  เดือดร้อนถึงคุณลุงต้องกระโดดลงไปในสระเพื่ออุ้มผมขึ้นมา.... พี่นิลเค้าก็เคยตกสระเหมือนกันนะครับ เย็นวันหนึ่งคุณลุงเค้าไปกรุงเทพ  แม่เค้าไปยืนดูคนงานสร้างบ้านเพลินจนลืมไปว่าทิ้งพวกผมไว้ที่ศาลากลางน้ำ  พี่นิลตกสระ ตอนนั้นขายังสั้นอยู่พยายามปีนขึ้นเท่าไหร่ก็ขึ้นไม่ได้  ผมก็พยายามจะช่วยแต่ก็ไม่สำเร็จ จนพี่นิลหมดแรงไปเรื่อยๆ ผมพยายามเรียกแม่ซึ่งห่างไปประมาณ  ๓๐๐  เมตร โชคดี พี่คำซึ่งเป็นแม่บ้านเดินมาพอดี  ช่วยอุ้มพี่นิลขึ้นจากน้ำ  แล้วเดินไปตามแม่  แม่ตกใจมากวิ่งกลับมาเอาผ้าห่มมาห่อตัวพี่นิลไว้  พี่นิลหลับแบบหมดแรงไม่กระดุกกระดิกไปประมาณ ๔ ชั่วโมง  ระหว่างนั้นแม่นั่งร้องไห้มีพี่นิลอยู่ในตัก  ผมนั่งอยู่ข้างๆ  ไม่รู้จะทำยังไง  พี่นิลอยู่ในน้ำเกือบครึ่งชั่วโมง  จนคุณลุงกลับมาเกือบสองทุ่ม  แม่ไม่กล้าเล่าความจริงบอกแค่ว่าพี่นิลตกน้ำแล้วคงหนาวเลยหลับไป..... ประมาณสักสามทุ่มพี่นิลก็พลิกตัว ลืมตาตื่นแล้วก็เซไปเซมา  สักพัก  ก็ซนได้เหมือนเดิม  แม่ยิ้มออกมาได้  ผมเองก็โล่งอก...

      วีรกรรมของผมกะพี่นิลมีเยอะครับ...ยิ่งเมื่อผมย้ายไปอยู่ที่สวนเป็นกิจลักษณะ ผมยิ่งสร้างวีรกรรมที่ทำให้แม่ปวดหัวอยู่บ่อย ๆ  ไว้คราวหน้าผมจะมาเล่าให้ฟังนะครับ  วันนี้ง่วงแล้วครับ  คร๊อกฟี้..ๆๆ...ๆๆๆๆ  คร๊อกฟี๊............

      ปล.วันนี้ผมไม่อัฟรูปแล้วครับ  กลัวคนจะเบื่อหน้าเสียก่อน.....