ที่นอนประจำของผมครับ มองเห็นวิวไกลดีครับ

อีกจุดครับ  ที่ผมมักจะจับจอง  จนทำให้เพื่อนๆแม่มองผมอย่างหมั่นไส้ 

    ......................................................

 ช่วงนี้... อากาศหนาวครับ  เช้าๆ  อากาศประมาณ ๑๐ องศา  ที่บ้านผมจึงมีแต่แขกมาเยี่ยมเยียนตลอดเวลา  กลุ่มโน้นกลับ กลุ่มนี้มา  จนผมแอบได้ยิน "คุณแม่บ้าน"ถอนหายใจเฮือกๆ  เมื่อมีคนเข้าออกตลอดเวลา  แม่กับคุณลุงจึงไม่ค่อยว่างมาเล่นกับผม  บางวันคุณลุงออกจากบ้าน   บางวันแม่ก็ออกจากบ้าน   บางวันก็ออกไปทั้งสองคน  แถมรถของแม่ทุกคันที่ผมเคยปีนขึ้นไปนั่งตอนไหนก็ได้  ก็มีคนอื่นมาขับแทนแม่   พอผมจะขึ้นไปนั่งชูคอเต๊ะท่าบ้างเค้าก็จะบอกว่า "ลัคกี้ไม่เอานะ  ไม่ขึ้น  ไม่ไป  อยู่บ้านนะ" เฮ้อ...ผมนะเซ็งมากๆเลยครับ...........

      เมื่อใครๆ ไม่มีเวลาให้ผม  ผมก็ต้องหาวิธีแก้เซ็งสิครับ   ผมเริ่มออกเดินเที่ยวตัวเดียว  เดินไปรอบๆสวนนั้นแหล่ะ   บังเอิญ.....โชคดี  วันนั้นชาวดาราอั้ง(ปะหล่อง) ที่อาศัยอยู่บนดอยลงมาตัดไม้ไผ่ในสวน   มีหมาตามหลังมาด้วยสองสามตัว...ได้การละ  ผมจะต้องเข้าไปทำความรู้จัก....แต่ไม่ง่ายหรอกครับ  หมาหนุ่มตัวหนึ่งไม่ยอมรับความสัมพันธ์จากผม  เราเลยต้องทักทายกันแบบรุนแรงตามประสาลูกผู้ชาย....ผลหรือครับ....  ผมชนะขาดลอย..........  ทุกตัวที่ลงมาต้องยอมเป็นลูกน้องผม  เฮ้วๆๆ  อยู่มาตั้งนานผมไม่เคยมีลูกน้อง  ได้การครับ  วันนั้นผมพาลูกน้องทัศนศึกษารอบสวน  แล้วเลยขึ้นไปที่ยวบนดอยกับเค้าด้วย  จนเย็นย่ำแม่กับพี่นิลเอารถยนต์ไปรับกลับ

      วันรุ่งขึ้นผมไปอีกครับ  ไปตั้งแต่เช้า  กลับมาถึงตอนบ่าย หิวน้ำโซมาที่เดียว  มาถึงสวนผมหลับเป็นตายเลยครับ  แต่พอเย็นย่ำ  ผมเริ่มติดใจครับ  ลูกน้องผมเข้ามาในสวน  ผมแสดงความเป็นสุภาพบุรุษตามไปส่งและมัวแต่เล่นเพลินกว่าจะกลับถึงบ้านก็ปาเข้าไปห้าทุ่ม

      เป็นครั้งแรกที่ผมหนี่เที่ยวกลางคืนครับ  ผมไม่ทราบหรอกว่าแม่วุ่นวายกับการตามหาผมมากน้อยแค่ไหน  ผมถึงบ้าน  ผมไม่กล้าเคาะประตูเรียกแม่ ผมแอบเดินรอบๆระเบียงบ้าน   จนแม่ได้ยิน  เปิดหน้าต่างดูเห็นผมยืนตัวเปียกมะล่อกมะแล่ก  แม่เปิดประตูเรียกผมเข้าบ้าน  ผมทำตัวลีบ  ไม่กล้าสบตาแม่  คาดว่าวันนี้คงโดนแน่  แต่ปรากฏว่าแม่ไม่ต่อว่าผมสักคำ  หาข้าวให้ผมทาน  ผมทานจนหมดถ้วยแล้วล้มตัวลงนอนหลับยาวเหมือนเด็กเลยครับ

      คราวนี้ผมได้ใจครับ    เช้าวันรุ่งขึ้นผมเลยออกจากบ้านตั้งแต่เช้า  ข้าว-ปลาไม่ต้องทาน  กว่าจะกลับก็ปาเข้าไปบ่ายแก่ๆ  เมื่อกลับถึงบ้าน  สิ่งแรกที่ผมเห็น ในมือแม่มีสายจูงรออยู่ครับ  หมดทางหลีกเลี่ยง  ผมยอมให้ใส่สายจูงไปผูกกับต้นไม้  แต่พอแม่หายหลังไป  ผมเริ่มร้องโหยหวน...และดึงปลอกคอ....กำลังจะหลุดอยู่แล้วเชียว พอหันไปอีกที คุณลุงมายืนอยู่ใกล้ๆ พร้อมไม้เรียวในมือ  คราวนี้ผมหยุดเลยครับ  คุณลุงตีต้นไม้ปังๆๆๆ  ผมใจหายแว๊บเลยครับ  ผมนั่งลงยกมือขึ้นแสดงสีหน้าอาการยอมรับผิด และขอโทษเต็มที่  ผลหรือครับ  ผมโดนฟาดแรงๆที่ตะโพก ๑ ที  พร้อมคำสั่งว่าให้นอน ห้ามดึงเชือก  เย็นนั้นผมโดนล่ามจนถึงสามทุ่ม   แม่ปล่อยผมในบ้านแล้วปิดประตูห้ามผมออกนอกบ้าน.... คุณลุงบอกแม่ว่า  "เช้ามาให้ล่ามลัคกี้ต่อนะ"   ผมฟังแล้ว  แป่ว...ว

      เช้ามาแม่พาผม กะพี่นิลไปเดินรอบสวนเหมือนเดิม  แต่ดูท่าทางแม่ไม่ค่อยไว้ใจผมเท่าไหร่นัก   แต่ผมสำนึกผิดแล้วครับ....  แม่ก็มีเวลาให้ผมเหมือนเดิมแล้ว  ผมจะไม่ขัดใจแม่กะคุณลุงอีกแล้วครับ

      ผมผิดไปแล้วครับ  ผมขอโทษนะครับ  ต่อไปถ้าไม่มีอะไรมาล่อใจ  ผมพยายามที่จะไม่ทำผิดอีกแล้วครับ