"ตอนผมยังเล็กๆ ผมน่ารักมั๊ยครับ"

     “คุณ……มาดูหน่อย ลัคกี้เป็นอะไรไม่รู้  เลือดเต็มสองเท้าเลย  เมื่อกี้ยังเห็นวิ่งเล่นอยู่กับนิลนะ อะไรบาดเท้าหรือเปล่า?” เสียงคุณลุงตะโกนลั่นคุ้งน้ำอยู่ตรงหน้ากระท่อม  ที่ช่างกำลังก่อสร้างไว้รองรับแขก

     “เฮ้ออออ เอาอีกแล้ว”    เสียงแม่ถอนหายใจลงมาจากบ้านเดินตรงมาที่ผม  ซึ่งกำลังนอนฟังอยู่ที่หน้ากระท่อม

     “ไหนลัคกี้  ดูสิ  ไปโดนอะไรมา”   “ว๊ายยยยยยยยย  เลือดเต็มเลยนี้  ไปโดนอะไรมาลูก”เอาละสิครับเสียงของแม่แผดไป แปดบ้าน สิบบ้านยิ่งกว่าคุณลุงเสียอีก  จนคนงานที่กำลังสร้างกระท่อมต้องหยุดงานมาดูผมกันอยู่ห่างๆ

     แม่จับผมพลิกซ้าย พลิกขวา   จับตรงโน้น  ตรงนี้  ปากก็ถาม  “ไปโดนอะไรมาลูก  ไหนๆ แผลอยู่ตรงไหน  เจ็บมั๊ยลูก?”   คุณลุงก็คอยลุ้นอยู่ห่างๆ ตรงนั้นหรือเปล่า  ตรงนี้หรือเปล่า?   เอ…โดนเศษแก้วบาดหรือเปล่า  ทำไมเลือดเยอะขนาดนี้ ต้องพาไปหาหมอหรือเปล่า?

     ผมก็นอนเฉยทำตาแป๋วแหวว  มีพี่นิลเป็นกองเชียร์อยู่ข้างๆ  แม่จะจับพลิกยังไง  จะดูตรงไหนก็ยอมไม่ขัดขืนให้แม่รำคาญใจ …… เพราะผมรู้ว่าแม่รักและห่วงผมมาก

   “พี่ ๆ……”      เสียงคุณแม่บ้านของคุณแม่ดังแว่วๆ  มาแต่ไกลก่อนจะมาถึงตัว   “เมื่อกี้ลัคกี้เค้าขโมยถุงเลือดดิบที่เหลือจากคนงานเอาใส่ลาบเลือดไปเล่นนะ  เปิ้ลบ่กล้าตี  เห็นพี่บอกว่าบ่อยากหื้อลัคกี้กินของดิบ  แต่บ่กล้าดุกล้าด่ากลัวมันจะโกรธเปิ้ล”

     เอาอีกแล้ว คุณแม่บ้านที่แสนดี  ……..  ทำเรื่องอีกแล้ว   มันน่างับน่องขาวๆให้เขียวมั๊ยล่ะ   อุส่าห์แอบๆทำแล้วนะ…….

      คุณลุงและคนอื่นๆหัวเราะกันครืน……….  แต่คุณแม่สิ  งอนตุป่อง   เดินขึ้นบ้านไปโน้นแล้วววววววว

     แม่ครับ  จริงๆแล้วพี่นิลเป็นคนไปรื้อมาจากถังขยะนะครับ  ผมเพียงแต่ไปแย่งมาจากพี่นิลเท่านั้นเอง……..