วันนี้แม่ได้รับโทรศัพท์จากคุณแม่บ้านว่าลัคกี้และพี่นิลดูเหงาๆ ทั้งสองชวนกันไปนอนพาดคางบนระเบียงบ้านคุณลุง  สายตาเหม่อมองไปตามทางเหมือนรอคอย.....แม่เองก็ใช่จะต่างจากเจ้าทั้งสอง   แม่เศร้าตั้งแต่รู้ว่าวันนี้คุณลุงต้องเดินทางมารักษาตัวที่กรุงเทพแบบกระทันหัน 

      เมื่อเช้าลัคกี้รู้ใช่ไหม? ว่าคุณลุงป่วย  เป็นลมหมดสติไปในขณะที่พาเจ้าสองตัวออกเดินเล่นเหมือนๆ ทุกวันที่เคยปฏิบัติมา  แม่รู้จากคุณลุงเพียงคร่าวๆ ว่าเมื่อเช้าคุณลุงเป็นลมล้มหมดสติในสวนกล้วย  และไม่แน่ใจว่าหมดสตินานแค่ไหน รู้สึกตัวอีกที เจ้าลัคกี้กำลังเลียแข้งเลียขา  และใช้เท้าเขี่ยนวดตัวคุณลุง  และเมื่อคุณลุงเดินไหวลัคกี้ก็เดินเป็นเพื่อนกลับมาที่บ้าน

      เมื่อแม่ทราบข่าวว่าคุณลุงไม่สบาย  และมีอาการปวดกล้ามเนื้อ  แม่รีบแนะนำให้คุณลุงรีบไปตรวจเช็ครักษาตัวที่ในเมือง  เพราะตอนนี้ที่สวนมีแต่คนงาน แต่คุณลุงอิดออดไม่ยอมไป  จะทนอีกสักวัน-สองวัน  เพราะเป็นห่วงเจ้าทั้งสองว่าจะเหงา ไม่มีใครดูแล

      ตอนแรกแม่ก็ยังไม่กระไรนัก  เพราะคุณลุงป่วยตั้งแต่อยู่ในกรุงเทพแล้ว  ก่อนกลับไปที่สวนแม่ก็บอกว่าให้คุณลุงตรวจเช็คร่างกายให้เรียบร้อยเสียก่อน  แต่คุณลุงไม่ยอม บอกว่ารอไปก่อน  ความจริงแม่รู้ดีว่าที่คุณลุงไม่ยอมเช็คร่างกาย  เพราะกลัวว่าจะต้องนอนโรงพยาบาลแล้วจะไม่มีใครดูแลเจ้าทั้งสอง  แต่พอสายวันนี้คุณลุงปวดหนักขึ้น    ปวดไปทั้งตัว  สาเหตที่แท้จริงก็ยังไม่รู้แน่ชัด   แม่เลยขอร้องให้คุณลุงเข้าโรงพยาบาล  จะเข้าที่ในเมืองเชียงใหม่  หรือจะกลับมาที่  กทม. ก็ได้   คุณลุงยังถามกลับมาอีกว่า  "ลัคกี้ กับนิล จะอยู่กับใคร?"  แม่เองแทบน้ำตาร่วง  เพราะภารกิจที่ต้องทำในช่วงนี้ทำให้แม่ไม่สามารถจัดการอะไรได้เลย  แข็งใจบอกคุณลุงไปว่า น้องชายแม่ก็อยู่   คนงานอื่นๆก็อยู่  ลัคกี้กะพี่นิลคงอยู่กันได้  เพียงแค่วันสองวันเอง  มารักษาตัวเสียก่อนเถอะ.....
 

     ลัคกี้ครับ  อย่าเศร้าไปเลยนะครับ   พรุ่งนี้ค่ำๆ  พี่ที่หนูสนิทสนมก็จะไปถึงสวน  วันนี้แม่จัดการเรื่องเดินทางให้พี่เค้าเรียบร้อยแล้ว   และถ้าคุณลุงต้องอยู่โรงพยาบาลหลายวัน   แม่สัญญาว่าจะกลับไปรับลัคกี้และสีนิลมากรุงเทพด้วย
   

      เกือบจะเที่ยงคืนแล้ว   แม่ยังนั่งรอ ......... เพื่อที่จะไปเจอคุณลุงที่โรงพยาบาล  เพราะคุณลุงไม่ยอมมาเครื่อง........ คุณลุงดื้อมากกว่าหนูทั้งสองอีกนะ
 

     ถึงตอนนี้.....  แม่เหงา  และรอคอย  ไม่ต่างจากเจ้าทั้งสองนะ
    

     แต่แม่สัญญา.....ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น   แม่จะไม่ทิ้งเจ้าทั้งสองหรอกนะ