“โอ๊ย! เบื่อ เมื่อไหร่ จะมีแฟน” เสียงเพื่อนสาวสุดสวยของผม บ่นออกมาอย่างไม่เกรงใจใคร (จริงๆก็ไม่ต้องเกรงใจใครหรอก เพราะมีแต่ผมกับเธอที่อยู่ด้วยกัน
“ก็ไอ้คนที่มาจีบเป็นขบวน ทำไมไม่เอาหล่ะ” ผมเหน็บกลับ
“ไม่เอาหรอก ยังไม่มีใครโดนซะคน” สุดสวยของผมออกอาการเซ็งกว่าเดิม
“ก็เลือกมาซะขนาดนี้ แล้วจะบ่นทำไม” ผมสวนกลับแบบเนิบๆ
- จบข่าว -

บทสนทนาสั้นๆระหว่างผมกับเพื่อนสาวสุดสวยของผม ถ้าฟังเผินๆ ก็คงดูเหมือนว่าจะไม่มีอะไร เพราะคนอีกเป็นล้านก็ยังโสดสนิทเหมือนกัน แต่ลองย้อนกลับมาดูตัวเรา ทั้งผมและสุดสวยของผมก็ยังไม่มีแฟนทั้งคู่ ทั้งๆที่มีทุกอย่างที่ใครๆก็อยากเป็นแฟนด้วย ไม่ว่าหน้าตา การศึกษา การงาน (ถ้าไม่ติดว่าเป็นเพื่อนสนิทกัน คงเป็นแฟนกันไปนานแล้ว).... อ้าว! โม้ว่าตัวเองสมบูรณ์แบบซะขนาดนี้แล้วยังโสดอีก ขี้จุ๊เบ่เบ้

จริงๆ แล้วเราทั้งคู่ต่างก็มีคนมาให้เลือกเป็นแฟนกันพอสมควร แต่กลับไม่เลือกใครสักคน ยึดคติเดียวกันว่า ถ้าไม่ดีพอ ขออยู่คนเดียวดีกว่า (หรือว่าเราจะหัวสูงไปรึเปล่า?????) แต่ทำไมเราไม่เจอคนที่ใช้สำหรับเราซะทีหล่ะ หรือว่าต้องรอพรหมลิขิต......

สำหรับตัวผมเอง ผมเชื่อว่าพรหมลิขิตมีจริง ถ้าในอดีตเราทำกรรมดีคู่กับใครไว้ เราก็จะได้คู่กับคนนั้น แต่ผมก็ไม่เชื่อหรอกนะว่าพรหมจะลิขิตให้คนสองคนอยู่ด้วยกันไปตลอด การที่คนเราจะอยู่ด้วยกันได้นานแค่ไหน คงจะต้องเป็นกรรมที่เราทำด้วยกันในปัจจุบัน ไม่ใช้กรรมแต่ชาติปางก่อน

ถ้าเราสองคนมาเจอกันแล้ว ร่วมกันทำกรรมดีต่อกันและกัน ไม่นอกใจกัน ให้อภัยกัน ทำและคิดดี ผมมั่นใจว่าอะไรก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงความรักของเราได้

การที่ผมคิดอย่างนี้ ทำให้ผมไม่เคยดิ้นร้นว่าจะต้องมีแฟน (แต่ไม่ได้หมายความว่า ไม่อยากมีแฟนนะครับ) มันทำให้ผมมีความสุขกับตนเอง ตั้งมั่นทำแต่สิ่งที่ดี ไม่มีแฟนก็ไม่เป็นไร เพราะเราจะไม่เหงาเลย ตราบที่เรายังมีความคิดดีอยู่เป็นเพื่อน

ผมก็คงรอให้พรหมลิขิตพาคนคนนั้นมาหาผมสักวันหนึ่ง และเมื่อถึงวันนั้น ผมก็คงจะไม่ขอบคุณใครเลย นอกจากตัวผมเองที่มีความสุขกับตนเอง จนไม่ซุ่มสี่ซุ่ห้าเอาใครก็ได้มาเป็นแฟน

แล้วคุณหล่ะครับ วันนี้มีความสุขกับตัวเองแล้วหรือยัง?