อย่างที่เคยเกริ่นไว้ในเรื่องที่แล้ว ว่าผมเคยจับขโมยกลางห้างได้ครั้งนึง วันนี้เลยจะมาขยายรายละเอียด

เรื่องก็มีอยู่ว่าวันนั้นผมไปที่ห้างดังแห่งหนึ่งย่านปิ่นเกล้า ชื่อย่อ เซ็นทรัล (จะพูดทำไมให้ยาววะ? สรุปคือเซ็นฯปิ่น) ด้วยหมายที่จะไปทานข้าวเย็นกับครับครัวเนื่องในวันแฟมิลี่เดย์

ด้วยความที่หนุ่มสุดในบ้าน ผมก็จะเดินอย่างรวดเร็ว ปล่อยให้พ่อกะแม่เดินต้วมเตี้ยมตามหลัง อีกอย่าง ผมกะรีบไปรับบัตรคิวจากร้านอาหารญี่ปุ่นสุดฮิตซึ่งคนแน่นมาก ทำให้เดินทิ้งห่างบุพการีพอสมควร

หลายคนอ่านถึงตอนนี้ ต้องนึกว่าแม่ผมโดนวิ่งราวกระชากสร้อยแน่นอน แต่หาใช่ไม่

เอาล่ะถึงตอนตื่นเต้นแล้ว อย่ามัวเอนหลัง โน้มตัวเข้ามาใกล้หน้าจอ จับจ้องตัวอักษรทุกตัว เพื่อมโนภาพเหตุการที่เกิดขึ้นให้ดี...!

ขณะที่ผมกำลังจะเดินลงบันไดเลื่อนนั่นเอง ก็มีลุงคนนึง ตัวเตี้ยๆ ใส่ขาก๊วยเดินห้าง แว่นสายตายาวหนาเตอะ และแน่นอน ลุคแกดูไม่เหมือนขโมยขโจรตามหนังไทยแต่ประการใด...

ที่ผมสังเกตได้ระเอียดขนาดนี้ เพราะผมรำคาญแกเหลือเกิน เดินเก้ๆกังๆขวางหูขวางตา ทั้งๆที่ผมรีบร้อนจะลงบันไดเลื่อนอยู่

ที่มุมทางลงบันใดเลื่อนนั้น เป็นจุดที่ทางห้างจะชอบให้ผู้ประกอบการมาตั้งบูทขายสินค้าตัวเอง เช่น ขายโครงการบ้านจัดสรร ขายตัวกระปุกหมุนๆให้น้ำหอมระเหย(จนฉุน) ขายบัตรเครดิตบ้าง น้ำยาล้างรถบ้าง แต่บันไดเลื่อนตัวที่ผมพูดถึงนี้ ข้างๆมันมีคนมาตั้งบูทเพ้นท์เล็บ 

ทันใดนั้นเอง

ลุงคนแว่นหนาคนนี้ก็คว้ากระเป๋าใบที่วางอยู่บนเก้าอี้ข้างๆคนที่เพ้นท์เล็บอยู่ โดยไม่มีใครสังเกตเห็น

งงล่ะสิ ไม่มีใครเห็น แล้วผมเอามาเล่าได้ยังไง?

ถูกต้องครับ คุณเก่งมาก ที่จริงแล้วผมเห็นครับ

ผมเป็นคนเดียวที่เห็น ที่สำคัญลุงแกเนียนมาก หยิบ...แล้วเดินลงบันไดเลื่อนไป เหมือนหยิบของที่คนเค้ายื่นให้ อย่างไม่มีไรเกิดขึ้น

ผมมองไปรอบกายเพื่อหาบริบทมาอธิบายการกระทำของลุง เอ๊ะ เมียแกเพนท์เล็บแล้วฝากกระเป๋าไว้รึเปล่า?...ไม่น่าใช่ กระเป๋าแกเองรึเปล่า?...ยิ่งไม่น่าเป็นไปได้กระเป๋าดูออกจะหวานแหววขนาดนั้น

ผมประเมินการกระทำของแกได้ทันที ว่าตอนที่แกเก้ๆกังๆอยู่นั้น เป็นเพราะแกกำลังตัดสินใจอยู่ว่าจะหยิบดีหรือไม่ และผมคิดว่าแกคงไม่ได้เป็นโจรโดยอาชีพ แต่บังเอิญเป็นคนมีสันดานด้านนี้อยู่ลึกๆ พอสบโอกาส ด้านชั่วของแกเลยครอบงำ

ว่าแล้ว ผมก็เดินลงบันไดเลื่อนตามลุงไป และจดจ้องลุงกับกระเป๋าใบนั้นด้วยความโกรธ(ตอนนั้นโกรธจริง) ลุงแกคงรู้สึกว่ามีรังสีบางอย่างมาสัมผัสต้นคอ แกเลยหันมามองผมแล้วเดินลงบันไดเลื่อนให้ห่างผมไป5-6ขั้น

ผมเดินตามลงไปทันที แล้วคว้ากระเป๋าใบนั้นไว้

"นี่กระเป๋าลุงป่าวครับ?"

ลุงตอบท่าทางอึกๆอักๆ "ช..ช...ใช่ กระเป๋า เออ อืมม"

บันไดเลื่อนนำพาเราสองคนสู่พื้นห้าง ผมยังจับประเป๋าใบนั้นไว้แน่น

"ใช่ ของลุงเหรอครับ นี่มันกระเป๋าผู้หญิง?" ผมซัก ลุงแกตอบไม่รู้เรื่อง เหมือนแต่งเรื่องไม่ทัน

"ผมเห็นลุงหยิบมาจากเก้าอี้เมื่อกี๊ คนนั้นเค้าเป็นญาติลุงเหรอครับ?" ผมแต่งเรื่องให้

"เออ ใช่ ญาติกัน เมื่อกี๊ฝาก...ฝาก " ลุงแกได้ทีสำทับ แต่ก็ยังตอบงงๆ เหมือนกะให้ผมงงแล้วเลิกถามไปเอง

ผมทำหน้าขึงขัง "ใช่ญาติจริงเหรอครับ" นึกในใจ ถ้ามึงบอกว่าใช่นะ กูจะให้ขึ้นไปถามว่าลุงนี่ญาติฝ่ายไหนของเจ้าของกระเป๋า

"ใช่...ญาติ" ลุงตอบแบบเริ่มไม่แน่ใจถึงโคตรเหง้าตัวเอง

สักพักแกทำท่าตลกมาก เหมือนคนที่ละเมอแล้วเพิ่งได้สติ ประมาณว่า เอ๊ะ!กูเป็นใคร มาอยู่ตรงนี้ได้ไง แกก้มลงมองกระเป๋าแล้วทำหน้าตกใจ เอ๊ะ ของใคร แล้วรับปล่อยทันที

จากนั้นแกก็เดินไป แล้วหันมามองเป็นระยะๆว่าผมตามมารึเปล่าจนหายไปในฝูงชน

ผมยืนอึ้ง ในมือถือกระเป๋า ใจนึงอยากตามไปพาลุงไปส่งรปภ. แต่อีกใจนึงรู้สึกว่าเจ้าของกระเป๋าคงกำลังตกใจแล้วรีบลงบันไดเลื่อนมาหากระเป๋าแน่นอน แล้วถ้าภาพที่เธอเห็นเป็นผมถือกระเป๋าอยู่จะเข้าใจผิดไปกันใหญ่ ผมเลยรีบขึ้นไปเอากระเป๋าคืนเจ้าของ

พอขึ้นไปคนที่เพ้นท์เล็บก็ยังเม้าท์กันอยู่ ไม่ได้รู้เรื่องอะไรเล้ยยยย ผมเลยเดินเข้าไปถามว่ากระเป๋าใบนี้ของใคร

ปรากฏว่าเป็นประเป๋าที่น้องMCบูทข้างๆฝากเจ๊เพ้นท์เล็บไว้ แต่แกมัวแต่เม้าท์จนถูกฉกไปดื้อๆ

น้องMC มาขอบคุณผมเป็นการใหญ่ ถ้าเธอสวยผมจะขอเรียกเหตุการณ์นี้ว่าพรหมลิขิต แต่นี่ขอเรียกว่าเป็นการทำดีของผมละกัน

เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า

1. ขโมยไม่จำเป็นต้องไว้หนวดไว้เครา ดูเป็นขโมยโดยกำเนิดเหมือนในละคร

2. รอบๆตัวเรา มีคนที่พร้อมจะกลายพันธุ์เป็นโจรได้เสมอ รอเวลาว่าเราจะเผลอเมื่อไหร่ ความประมาทของเรานั่นแหละที่ล่อให้ต่อมโจรของคนทำงาน

เพราะฉะนั้นมีสติเสมอนะครับ อย่าประมาท

ไม่ต้องครับ...ไม่ต้องสร้างอนุสาวรีย์ให้ผมหรอก เล่าให้วีรกรรมดูยิ่งใหญ่ไปงั้นแหละครับ อิอิ