ผมพบความจริงอย่างหนึ่งในการเดินทางว่า  เทคโนโลยีทำให้คุณเข้าสู่การเดินทางที่เป็นส่วนตัวได้มากขึ้น เพียงคุณเอาเครื่องฟังเพลงและหูฟังส่วนตัวที่ให้เสียงหนักแน่นราวกับเครื่องเสียงชั้นดีที่สุดเมื่อประมาณ ยี่สิบปีก่อน  ซึ่งปัจจุบันถูกย่อให้เหลือเครื่องเล็กนิดเดียว แถมกินไฟน้อยอีกต่างหาก

                  หากคุณเดินทางไกลสักหน่อย ก็จะมีหนังฉายในรถในเรือให้คุณได้บันเทิง  เกือบตลอดเส้นทาง  แม้บางครั้งคุณอาจจะต้องตกเป็นเหยื่อของการโฆษณาบ้างก็ตาม  แต่มันก็จะไปเสียหายอะไร? 

                  ที่ท่าเรือรัษฎา ภูเก็ต ไปเกาะพีพี  หญิงวัยสามสิบร่างอ้วนเตี้ยตัดผมสั้นเกรียนเหมือนผู้ชาย ผิวขาวเหมือนคนจีน เธอทรุดตัวลงนั่งเว้นห่างผมไป สองสามที่นั่ง ก่อนวางโทรศัพท์มือถือลง แล้วพูดว่า

                  "ทำไมมันไม่รับสายว่ะ"

                 เธอทำท่าฮึดฮัด แล้วกดโทรศัพท์ในมือใหม่อีกครั้ง  สาวที่มากับเธอด้วยอายุราวยี่สิบห้า เดินเข้ามายืนข้างหน้าหลังจากที่เธอไปที่โต๊ะขายตั๋ว   ร่างเพียวลมผิวดำแดงค่อนไปทางขาว ใส่แว่นกันลมสีใสอันใหญ่  พูดสำเนียงภาคกลาง แสดงกิริยาว่ามาจากกรุงเทพฯ แต่หน้าตาเธอไม่แน่ใจนักว่า เป็นคนภาคกลางหรือไม่  เธอพูดกับหญิงร่างอ้วนที่ท่าทางเหมือนชายที่มากับเธอด้วยความรู้สึกผิดหวังและหงุดหงิด

                   " เขาว่าตั๋ว 150 ไม่มี ต้องเป็นเฉพาะคนเกาะเท่านั้น " เธอว่า

                   " เนี่ย..เพราะว่าเขาเห็นฉันหัวแดง มากับเธอแน่เลย"

              หญิงร่างอ้วนเธอย้อมผมสั้นของเธอเป็นสีทองทั้งหัวแบบฝรั่ง  ท่าทางเหมือน ทอมบอยฮ่องกง ใต้หวันอะไรราวๆนั้น  ส่วนผู้หญิงที่มากับเธอก็คล้ายกับผู้หญิงที่ทำงานบาร์แถวพัทยา ที่เรามักคุ้นตาเวลาไปเที่ยว 

              ในสายตาและประสบการณ์ของพนักงานขายตั๋วอาจจะตีความไปว่าเธอคงพาแฟนทอมบอยต่างชาติมาเที่ยว ก็เลยจะเก็บราคาตั๋วเธอสองคน คนละ 300 ตามราคานักท่องเที่ยว และไม่ยอมขายตั๋วราคาชาวเกาะให้ 

              ผมเหรอ  ผมใส่รองเท้าแตะสะพายเป้ เสื้อยืดคอกลมเก่าๆที่คอย้วยแล้วเพราะไม่มีให้เลือกมากนัก เอาที่ไม่มีกลิ่นก็พอ  เธอทั้งคู่แสดงอาการไม่สบอารมณ์ กับการสื่อสารที่ไม่เข้าใจกันนักระหว่างพนักงานขายตั๋วที่เป็นคนไทยด้วยกัน 

             "แล้วทำไมไม่บอกเล่าว่าเราจะไปหาเพื่อนที่ทำงาน อนามัยที่เกาะ...ทำไมมันไม่รับวะ" 

               คนผมสั้นพูดและยังกดโทรศัพท์ต่ออีกครั้งพร้อมกับยกแนบหู  แล้วหันหน้าเล็กน้อยชำเลืองสายตามองผมแว่บหนึ่งด้วยหางตา ก่อนพยายามแนบหูฟังเสียงตอบรับจากโทรศัพท์อีกครั้ง

              "หนูบอกเขาแล้วแต่เขาก็บอกว่าไม่มี  ป๋าลองถามเพื่อนป๋าซิว่า ทำไมมันถึงเป็นอย่างนี้"

              สาวที่มาด้วยพยายามอธิบาย เสียงดังเหมือนจะให้ผมเข้าใจด้วย  ผมก็นั่งงัวเงียอ่านหนังสือแบบเรื่อยเปี่อยฆ่าเวลาไป เพราะยังไม่ได้นอนเลยตั้งแต่เมื่อคืน ในตาแดงก่ำ

              "อะไรวะ ...  เดี่ยวเอาบัตรข้าราชการให้มันดูเลย  ....ดูซิ  แม่...งง  ไม่รับสาย"

             เธอยิ่งหงุดหงิดขึ้นและมองมาทางผมอย่างไม่สบอารมณ์  คงติดพันจากสถานการณ์ที่เป็นอยู่

            "เออ...ลองเอาให้มันดูเดะ บางทีอาจจะขายให้นะ ป๋าเอามารึป่าว"

              เธอกล่าวสนับสนุนความคิด คนที่เธอเรียกว่า ป๋า 

            "  ไม่ได้เอามาด้วยซิ...เดี่ยวไม่ปงไม่ไปแม่..งง เลย ชักอารมณ์เสียแล้ว  อะไรวะยุ่งฉิบหาย ไม่อยากเที่ยวเท่วมันแล้ว  เสียความรู้สึก"

           เธอพูดเสียงดังขึ้นใส่หญิงที่มากับเธอด้วย ซึ่งยืนหน้ามุ่ยพอๆกัน สายตาของทั้งสองคนมองมาทางผมแว่บหนึ่งราวกับจะให้ผมรับรู้ด้วยในความผิดของพนักงานขายตั๋วที่เธอคิดว่าคงเป็นคนใต้เหมือนกับผม เพราะผมมันคนตัวดำ  ผมชักรู้สึกไม่ดีในการแบกรับความรู้สึกนี้ ก็เลยลุกไปตีตั๋วดีกว่า เห็นเขาเริ่มลงเรือกันแล้วด้วยใจตุ้มๆต่อมๆ ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าจะโดนราคาเท่าไร  จะโทรไปหาใครช่วยก็ไม่ได้  ถึงมีเบอร์เพื่อนที่เกาะ แต่พวกมันก็ไม่ได้เป็นคนสำคัญอันใดพอจะพูดให้พนักงานขายตั๋วราคาคนเกาะให้ผมได้  ผมเดินไปที่โต๊ะขายตั๋วด้วยหน้าตามัวซัวและรุงรังด้วยหนวดเคราบนใบหน้าที่ไม่ค่อยได้รับการดูแลนัก

             "จะไปเกาะ"  ผมว่า

              พนักงานสาวหน้ารูปใข่ผมยาวถามผมว่า จะไปท่าต้นไทรหรือท่าเรือ  ผมไม่ได้คิดอะไร ก็ตอบแบบตรงๆว่า

              "ท่าเรือ"

            ผมไม่รู้หรอกว่าที่เกาะ พีพี มีท่าต้นไทรและท่าเรือด้วยหรือ มันจะต่างกันยังไงเพราะมันก็มีอยู่ท่าเดียวนั่นแหละเท่าที่ผมรู้   ก็ไม่เข้าใจว่าเธอถามอย่างนั้นทำไม หรือบางทีผมอาจจะไม่รู้ก็ได้  ผมรู้ว่ามีอ่าวต้นไทรมันอยู่ที่ไร่เลอ่าวนาง ที่จังหวัดกระบี่โน้น  แต่หล่อนก็ไม่ได้แสดงอะไร ตีตั๋วให้ผมหนึ่งใบเป็นใบสีเหลือง  ราคา150 บาท ที่ตั๋วเขียนว่า สำหรับ ชาวเกาะ

          ผมไม่แน่ใจว่าผมเป็นชาวเกาะไปตั้งแต่เมื่อไร เพราะผมหาได้มีบ้านอยู่บนเกาะพีพี หรือเกาะไหนๆ ทั้งสิ้น