...ก็เพราะความบังเอิญที่มันเริ่มต้นจากสิ่งมีชีวิตสิ่งแรกนะซิ ที่เกิดมาจากน้ำด้วยโครงสร้างชีวิตที่เรียบง่ายนั่นแหละที่พัฒนารวมๆกันมาจึงทำให้เป็นอย่างนี้นี่แหละ  เคยได้ยินคำตอบทำนองนี้ไม๊?

                      รู้สึกว่าคำตอบนี้มันจะทำไห้มนุษย์พอๆกับสัตว์ชอบกลนะ  เพราะเจ้าสิ่งมีชีวิตสิ่งแรกที่เรียบง่ายนี่แหละที่ทำให้เกิดสิ่งมีชีวิตอีกมายมายทั้งพืช คนและสัตว์

                    ทว่า...ปัจจุบันนี้เขาบอกกันว่าไอ้ความบังเอิญที่เกิดสิ่งมีชีวิตสิ่งแรกนั้นมันไม่ใช่เรื่องง่ายๆที่จะเกิดขึ้น  มันจะต้องมีส่วนประกอบที่ซับซ้อนมหาศาลอย่างที่คนทั่วไปจะเข้าใจได้ยากสักหน่อย เพราะมันต้องมีส่วนผสม เรื่องเวลาที่เหมาะเจาะ มีเรื่องเคมีชีวะฟิสิกข์ ที่เหมาะเจาะสมบูรณ์แบบ ฯลฯอีกมากมาย ว่ากันไป  แต่ทุกอย่างต้องบังเอิญสมบูรณ์แบบพอดิบพอดีโดยไม่ต้องผ่านสติปัญญาความรู้ใดทั้งนั้น ที่ได้บังเอิญก่อให้เกิดสิ่งมีชีวิตตัวแรกหรือเซลล์แรกขึ้น  แต่มันจะคิดกินอะไรเป็นอาหารเพื่อหล่อเลี้ยงพัฒนาตัวมันเองเพื่อสร้างสิ่งมีชีวิตสิ่งอื่นๆจากตัวมันเอง เพื่อไปสู่การเปลี่ยนแปลงใหม่ได้เล่า? ก็จะมีคำอธิบายโดยใช้คำว่าเวลายาวนานมากๆๆๆมารองรับ  แต่อาหารของมันเกิดขึ้นมาได้อย่างไรเพราะแร่ธาตุที่มาจากพืชและสัตว์อะไรก็ยังไม่ได้เกิดขึ้นทั้งนั้น  เพราะยังไม่มีสิ่งมีชีวิตใดเกิดหรือตายเพื่อทับถมแปรสภาพเป็นธาตุอาหารเพื่อหล่อเลี้ยงชีวิตแรกได้ ตอนนั้นคงมีแต่มีแต่หินน้ำและไฟ

                ยังไงก็ช่างขอสรุปว่ามันเกิดขึ้นมาได้ก็แล้วกัน เพราะความบังเอิญเป็นตัวสร้างสรรค์สิ่งมีชีวิตขึ้นจากความไร้ชีวิตและสติปัญญา  ส่วนมันจะเป็นลักษณะตัวกลมๆแบนๆหรือยาวๆ สั้นๆ ด้วยเหตุผลใดก็ไม่แน่ใจนัก  เพราะถ้ามันเลือกเป็นลักษณะใดได้เรื่องสติปัญญาก็จะเข้ามาเกี่ยวข้องทันที แต่ถ้ามีใครอธิบายได้ว่าสิ่งมีชีวิตสิ่งแรกมีลักษณะเช่นไร ก็จะมีความบังเอิญเข้าอธิบายรองรับข้อคิดเห็นทันที ไอ้จะมีตามีปากมีหูไม๊แต่ถ้าหากว่ามันมีอะไรหรือแม้แต่หูข้างเดียว ก็จะบอกได้ว่าเพราะความบังเอิญเช่นกัน  และก็มีทฤษฎีความบังเอิญมาเป็นตัวตั้งต้นอธิบาย

               แปลกไม๊สำหรับมนุษย์ผู้มีสติปัญญา ที่สร้างและอธิบายหลายอย่างได้ ยอมรับและไม่ยอมรับอะไรหลายอย่างได้ด้วยการพิจรณา ต่างก็ยินดียอมรับเรื่องเหล่านี้ได้เพียงคำว่าบังเอิญ  หรือมันเป็นเช่นนั้นเอง หรือจะรู้ไปทำไมเพราะมันไม่ได้ช่วยให้หายทุกข์ยากใดๆได้

              บางทีมันก็รู้สึกขัดๆกันพิลึกวนเวียนอยู่ในจิตเมื่อมีเวลาว่างคิดถึงเรื่องนี้แต่ผู้คนส่วนใหญ่ที่ถือกันว่าอยู่ในฝ่ายโลกะนิยม ที่ว่าอุดมไปด้วยปัญญากลับนิยมชมชอบกับเหตุผลที่ว่าด้วยความบังเอิญนี้

                แต่ยังก่อน.....  ที่ว่าอภิมหาความบังเอิญที่ทำให้เกิดสิ่งมีชีวิตสิ่งแรกที่ว่านั้น  มันต้องบังเอิญถึงขนาดที่ ต้องเกิดเหตุการณ์ธรรมชาติชนิดใดชนิดหนึ่งหรือหลายชนิดพร้อมกัน เช่น ลมพัด น้ำท่วม แผ่นดินไหว เวลาที่เหมาะเจาะฯลฯ แต่ทุกอย่างต้องพอดิบพอดีเป็นอย่างน้อยที่ทำให้ เศษเหล็ก แถมเศษน๊อตด้วยก็ได้ ที่บังเอิญ ไปถูกกับเหตุผลของพลังธรรมชาติที่ว่านั้น ดันประกอบกันเป็นหอไอเฟลได้เป็นอย่างน้อยนั่นแหละ  จึงพอจะมีความน่าจะเป็นที่บังเอิญสิ่งมีชีวิตสิ่งแรกเกิดขึ้นมาได้  เพราะสิ่งมีชีวิตสิ่งแรกหรือเซลล์แรกนั้นมันซับซ้อนด้วยโครงสร้างที่อยู่ภายในมากกว่าหอไอเฟลหลายเท่าตัวซะอีก

                    ถ้ามนุษย์ยอมรับได้ว่า หอไอเฟลเกิดขึ้นได้เองโดยธรรมชาติ  แน่นอนก็พอจะยอมรับได้ว่าสิ่งมีชีวิตสิ่งแรกก็เกิดขึ้นได้ด้วยความบังเอิญอันพอดิบพอดีจากธรรมชาติได้เช่นกัน

                     เพราะเซลล์เดียวที่นักวิทยาศาสตร์รุ่นแรกๆที่ว่าเกิดขึ้นมาและมีสภาพเป็นสิ่งมีชีวิตที่เรียบง่ายเพราะการคาดเดา และประกอบกับเทคโนโลยีทางวิทยาศาสตร์ที่ล้าหลังสมัย "นายชาลล์ ดาวินด์ "เมื่อเกือบร้อยปีมาแล้วนั้น มันไม่ใช้เรียบง่ายจริงๆนะซิ

                   พอเวลาผ่านมาจนถึงปัจจุบันและวิทยาศาสตร์ได้เจริญอย่างมากมายนี้ ได้เกิดกล้องขยายที่ขยายได้มากเป็นล้านเท่า ทำให้เราได้รู้ว่า ระบบการทำงานของเซลล์ๆเดียวที่ดูกระจิ๊บกระจ้อยนั้น ความจริงในตัวมันนั้นมีความซับซ้อนและสมบูรณ์แบบ ราวกับระบบเมืองใหญ่ๆเมืองหนึ่งที่มนุษย์สร้างขึ้นทีเดียว เช่น มีโรงงานแยกโปรตีนที่รับได้หรือสกัดกั้นไว้  แล้วนำมาแปรรูปเพื่อใช้งานหรือคัดเป็นของเสียออกไป  มีการสร้างพลังงานหล่อเลี้ยงตัวเอง และที่สำคัญคือมันมีชีวิตด้วย  ไอ้นี่ซิยิ่งแปลกเข้าไปใหญ่  ไม่ได้เป็นแค่เครื่องจักรชีวะเฉยๆ

                  ที่น่าแปลกกว่านั้นก็คือ เมื่อเซลล์สึกหรอหรือขาดหายไปบางส่วนบางทีมันก็ซ่อมแซมตัวของมันเองหรือไม่มันก็ดำเนินชีวิตต่อไปได้ด้วยเหตุผลของมันเองแม้จะพิกลพิการไปบ้างก็ตาม  แต่บางครั้งแม้เซลล์จะมีทุกอย่างอยู่ครบถ้วน แต่ถูกนำชีวิตออกไป ทุกอย่างก็จบสิ้นการทำงานลงและพร้อมจะสูญสลาย

                   บางทีเราก็มองข้ามเรื่องง่ายๆไป เพื่อพยายามที่จะอธิบายอะไรที่ยากๆ แล้วก็โยนข้อสงสัยแห่งเหตุไปให้กับความบังเอิญ  แม้สติปัญญาของเราจะไม่สามารถยอมรับความบังเอิญนั้นๆได้ก็ตาม