ข้าออกเดินทางท่องไปไม่เหน็ดเหนื่อย

ในตอนนั้นข้ายังไม่รู้จักกับความเหน็ดเหนื่อยอ่อนล้า

ข้าไม่รู้จักความหิวกระหายอันใดอย่างจริงจัง แต่ข้าก็กินดื่มด้วยลิ้นที่สัม

ผัสรสชาด ของอาหารและชื่นใจต่อการได้ดื่มกิน

              ใช่....ข้าไม่รู้จักความนักหิวนัก หรือแม้แต่เวลาข้าก็ไม่รู้จัก

               ในครั้งนั้นข้ารู้จักร้อนเย็นสุขสบาย แต่เหนืออื่นใด

นั้น ข้ารู้สึกเพียงพอในความอบอุ่นแห่งพระเมตตาในพระเจ้า

เป็นที่สุดแห่งสุข

               ข้ารู้จักความงดงาม ข้าได้ยินความไพเราะของสรรพเสียง

 ข้ายังจำกลิ่นหอมหวลของมวลดอกไม้และผลไม้นานาพันธุ์ ในสวนแห่ง

สวรรค์ที่ข้าเคยอาศัยนั้น

                 สวรรค์นะหรือ...ข้าก็ไม่เคยเห็นเช่นกัน เพราะข้าไม่เคยเดิน

สุดทางสวนแห่งสวรรค์นั่นเลย ข้าเคยทูลถามพระเจ้าว่า

                 "สวรรค์นั้นเห็นเช่นไรข้าพระองค์อยากรู้"

                 และพระเจ้าทรงตรัสว่า

                  "มันเป็นสถานที่สุขสบาย และสวยงามเกินกว่าสติปัญญาของ

มนุษย์อย่างเจ้าจะคิดไปถึง  เว้นแต่ข้าจะประสงค์และข้าก็มิได้สร้าง

ส่วนใดในสมองหรือในตัวเจ้าที่จะรับรู้ถึงสวรรค์ได้ เจ้าได้รู้จักความสุข

สบายในสวนแห่งนี้แล้วหรือไม่?"

                  "ข้าพระองค์ได้รู้จักสัมผัสแล้วซึ่งความสุขทั้งสองด้าน

ทั้งกายสัมผัสและจิตสัมผัส"

                   "นั่นแหละเป็นข้อยืนยันที่ข้าได้ให้แก่เจ้าแล้วว่า

สวรรค์นั้นมีจริง  แต่สติปัญญาของเจ้าหรือการคิดคำนวณ

คาดเดาของเจ้ายังห่างไกล และมิอาจคิดไปถึงได้ว่า สุขแห่ง

สวรรค์นั้น  มหาศาลเพียงใด ข้าจะบอกอะไรแก่เจ้าอย่าง

หนึ่งว่า ความสุขในสวนแห่งสวรรค์นั้น มันเป็นเพียงแค่กลิ่น

ไอย์ของสวรรค์ที่ข้าสร้างเตรียมไว้ให้แก่จิตภูตและมนุษย์

เท่านั้น เมื่อถึงเวลาและพวกเจ้าเป็นผู้อยู่ในแนวทางของข้า

ครบตามสัญญา  ข้าก็จะให้สวรรค์แก่เจ้าและเหล่าจิตภูต

               นั่นแหละคือสวรรค์ที่ข้ารู้จัก