ในวันที่เขากลับมาเริ่มวิ่งนั้น เพราะเขาไม่มีข้อแก้ตัวในอุปกรณ์การวิ่ง

เขามีชุดกีฬาและรองเท้าออกกำลังกายพร้อมรวมทั้งหมวกตามเครื่องแบบ

การออกกำลังกายกลางแจ้งที่เขาเห็นในทีวี  แต่เมื่อออกวิ่งไปได้

ซักพักเขาเริ่มรู้สึกรำคาญกับรองเท้าที่มันไม่ค่อยจะพอดีนักเมื่อต้องมาใช้

งานจริงจังกับการวิ่งออกกำลังกาย  หลังจากวันที่เขาทนวิ่งกับรองเท้าคู่

นั้นได้สองสามครั้งและได้พยายามหารองเท้าคู่ใหม่ แต่ด้วยเหตุผลหลายประการ

เขาก็ยังหารองเท้าที่ถูกใจไม่ได้ ในที่สุดเขาก็วิ่งๆหยุดๆหลังจากที่คิดว่า

จะวิ่งประจำทุกวัน  และในที่สุดเขาก็หยุดวิ่งไปอีก และการออกกำลัง

กายก็กลายเป็นเรื่องความทรงจำอีกครั้งไป

               แต่เมื่อเขาอายุสี่สิบ เขาเริ่มกลับมาวิ่งออกกำลังกายอีกครั้ง

เพื่อดูแลสุขภาพให้สมบูรณ์ขึ้น ส่วนไอ้เรื่องการคาดหวังในการกลับมา

ในความสวยงามของกล้ามเนื้อและสัดส่วนที่เคยกำยำเหมือนเมื่อวัย

หนุ่มนั้น กลายเป็นความหวังที่ลดน้อยลงไปจนแทบไม่เหลือเลย

            เขาจำได้ว่าเขามักจะมีเงื่อนไขของการออกกำลังกายเสมอมันจะมีเหตุ

ผลโน่นนี่เสมอที่ทำให้เขาไม่ได้ออกกำลังกายในวันนั้น เช่นแดดร้อนไป

 หรือฝนตกพรำๆรองเท้าใส่ไม่ค่อยสบายเท้า ชุดไม่เข้ากัน รู้สึกเพลียๆอยาก

พักผ่อนอยู่นิ่งๆมากกว่าฯลฯ

                   ในช่วงเวลานั้นเขาได้ย้ายที่ทำงานมาอยู่ที่จังหวัดกระบี่ อ.อ่าวนาง

ซึ่งมีชายหาดยาวและพระอาทิตย์ตกที่สวยงามและทำให้ที่นี่มีชื่อเสียงมาก

ยามเย็นที่ชายหาดแห่งนี้จะเต็มไปด้วยผู้คนทั้ง ไทยจีนฝรั่งแขก คนดำสารพัด

ผิวสีมาวิ่งออกำลังกายกันเสมอ หลากหลายวัยจนดูเป็นเรื่องปกติที่

ใครๆก็สามารถใส่ใจดูแลร่างกายตัวเองได้

                 เขาเฝ้ามองคนเหล่านั้น แล้วตัดเหตุผลที่คัดค้านการออกกำลังกาย

ไปให้หมด  คงเหลืออยู่เพียงอย่างเดียวคือ  เขาจะต้องวิ่งออกกำลังกายเป็นประจำ