"มนุษย์คนแรกน่าจะใช้การเดินและวิ่งเป็นปกติในการดำเนินชีวิต ไม่ว่าจะเพื่อการ

เอาตัวรอดหรือค้นหาสิ่งที่อยากรู้อยากได้  กล้ามเนื้อและโครงสร้างอันสวยงามของร่างกาย

นั้น คงไม่ได้ถูกสร้างสรรค์เพื่อชื่นชมนักหรอก  แต่อาจเกิดเพราะการออกกำลังกายอย่างสม่ำ

เสมอ เพื่อการออกไล่ล่าหาอาหารหรือเพื่อการหนีเอาตัวรอดจากสัตว์ร้ายและภัยธรรมชาติ

ที่รายล้อมทั้งทางบกและทางน้ำ ดูเหมือนทุกอย่างในการดำเนินชีวิตต้องอาศัยการเดินและวิ่ง

ทั้งสิ้น"

                 วันนั้นเขาใส่รองเท้าแตะคู่หนึ่งกางเกงสบายๆเสื้อไม่ได้ใส่ไปเดินเล่นชายหาดอ่าวนาง

และคิดว่าอันที่จริงแค่นี้ก็คือชุดที่พร้อมวิ่งแล้ว

ละถ้าหากเขาตั้งใจจะวิ่งออกกำลังกาย สักครู่หนึ่ง

หลังจากที่เดินเล่นเขาก็ถอดรองเท้าไว้ที่มุมหนึ่งของชายหาดและเริ่มออกวิ่ง

                 เท้าของเขาสัมผัสกับทรายในทุกย่างก้าว ฝ่าเท้ารายงานความรู้สึกทุกๆการเยียบย่ำ

กระทบหาดทราย

               "มนุษย์คนแรกคงมีความรู้สึกเช่นนี้ที่ฝ่าเท้าเมื่อเวลาที่เขาก้าวไปบนหาดทรายกระมัง"

               เขานึกในใจ แต่ไม่นานนักเขาเริ่มรู้สึกเหนื่อยอย่างรวดเร็วการควบคุมระบบหายใจเริ่มไม่

สม่ำเสมอและไม่เป็นจังหวะ  รู้สึกหนักที่หลังและก้นความคล่องตัวก็ไม่ได้อย่างใจเลย แต่อย่างน้อย

เขาก็วิ่งไปจนสุดหาดอ่าวนาง  แม้จะหมดสภาพก็ตาม  การวิ่งครั้งนี้ทำให้เขาคิดถึงการดำรงชีวิต

ของมนุษย์ที่เป็นบรรพบุรุษของมนุษย์ชาติ ผู้วิ่งอย่างโดดเดี่ยวแต่เต็มไปด้วยสมาธิและความมุ่งหมาย

แห่งการกำหนดรู้โดยมิได้นึกถึงการวิ่งหรือเดิน