ตอนที่ข้าอยู่กับเอวาห์ในสวนแห่งสวรรค์นั้น เธอชอบชวนข้าไปที่ทุ่งดอกไม้แห่งโน้นแห่งนี้ เรามักจะเดินคุยกันไปสองคนตลอดทางเราวิ่งเล่นในทุ่งดอกไม้นั้นอย่างเป็นสุข ใช่มันเป็นความสุขจริงๆ

                            พักหลังนางมักจะเดินออกมานอกเขตและมีเจ้างู อันที่จริงมันก็คือซาตานพระเจ้าทรงอนุญาติให้มันแปลงร่างเป็นงู  เพื่อให้เราได้เห็นร่างเพราะพวกมันไม่มีร่างใดที่เป็นของมัน มันพาเราไปดูสิ่งสวยงามมากมาย เอวาห์มักจะเพลิดเพลินเดินตามมันไปข้าก็เลยตามไปด้วย  แต่สุดท้ายมันก็มักจะพาเราผ่านหรือไม่ก็มาหยุดแถวบริเวณต้นไม้ต้องห้ามเสมอ จนในหลายครั้งนั้นทำให้เราเดินเข้าไปใกล้รัศมีเขตหวงห้ามมากขึ้น

                          "รู้สึกแปลกไม๊"

                          นางถามข้าขึ้นในวันหนึ่งที่เราเพิ่งเดินเข้าไปใกล้เขตหวงห้ามมากที่สุด

                           "ข้าตื่นเต้นเสมอ เมื่อข้าได้เห็นสิ่งใหม่ๆที่พระเจ้าสร้างไว้ ในสวน"

                            "เปล่า....เจ้าก็รู้นี่ว่าฉันหมายถึงอะไร  ทุกทีเลย ฉันหมายถึงตอนที่เราเดินเข้าไปใกล้เขตต้องห้ามของต้นไม้ต้นนั้นไง"

                           "บางทีข้าก็สงสัยนะว่าทำไมเราต้องเดินเข้าไปใกล้เขตต้องห้ามขนาดนั้น ทั้งๆที่มีที่กว้างใหญ่ในสวนแห่งสวรรค์ ไม่เห็นเหตุผลใดที่เราจะต้องเดินมาแถวนี้เลยเพราะก็เป็นที่เดียวที่ถูกห้ามไว้  เราไม่น่าจะมาเจอมันด้วยซ้ำ "

                             "......................"

                              "ใช่ข้ารู้สึกตื่นเต้น และรู้สึกว่าเรากำลังจะเดินเข้าไปใกล้การทำผิดเงื่อนไขที่พระเจ้าสั่งห้ามไว้"

                               "ใช่....ตื่นเต้นคำนั้นแหละที่ฉันนึกถึง และฉันก็อยากรู้ว่าเจ้ารู้สึกใหม  ...เจ้าตื่นเต้นไม๊"

                               "อืมมมม์...ใช่ข้าตื่นเต้น"

                               วันนั้นเราได้รู้จักกับคำว่าตื่นเต้น และในวันต่อๆมาเราก็เดินเข้าไปใกล้เขตหวงห้ามเข้าไปอีก หลังจากระยะห่างที่เราเคยผ่านมานั้น ทำให้เราหมดความตื่นเต้น

                                ไม่น่าเชื่อ เรามักจะเดินผ่านต้นไม้ต้องห้ามนั้นเป็นประจำ จนเมื่อการเดินเข้าไปในเขตหวงห้ามนั้นไม่ทำให้เราตื่นเต้นอีกแล้ว และวันหนึ่งเราก็เดินเข้ามาถึงโคนต้นไม้นั้น เราจำครั้งแรกที่พระเจ้าทรงมาชี้ให้เราดู ผลอันสุกใสเด่นนั้น มันยังสวยงามเหมือนเชิญชวนให้เราขึ้นไปเด็ดกิน คล้ายกับมันรอเราอยู่

                                นางอยากเดินเข้าไปที่โคนต้นไม้นั้น แต่ข้าดึงมือนางไว้

                                วันนั้นความตื่นเต้นได้กลับมาหาเราอีกครั้งหนึ่ง

                                ดวงตะวันเดินข้ามฟ้ามาอยู่ข้างหน้าอีกครั้ง ข้ายังเดินไปไม่สุดทุ่งดอกไม้นี้เลย ข้าเจอกับรังผึ้งที่น้ำผึ้งอิ่มเยิ้มออกมานอกรัง ข้าได้อิ่มเอมและฉ่ำชชื่นกับรสหวานนั้น

                                ถ้าไม่มีมนุษย์แล้วไซร์ ใครเล่าจะได้พิจรณากับความรู้ในรสหวานที่พระเจ้าทรงสร้างไว้  และข้าพระองค์คือผู้เรียนรู้ในสิ่งที่พระองค์ทรงสร้าง

                              ทุ่งดอกไม้ยังทอดไปสุดตา ดวงตะวันลับหายไปที่เส้นขอบฟ้า ไกลสุดของทุ่งดอกไม้