"อาดัมที่รักของฉัน ชีวิตนิรันด์นั้นข้าเข้าใจได้ ดังเช่นการมีชีวิตของเหล่าทวยเทพ ใช่ ฉันนั้นก็ปราถรนาจะมีชีวิตนิรันด์เมื่อฉันได้มีชีวิตขึ้นมาแล้ว และพระเจ้าก็มิได้ทรงสัญญาว่าจะให้ชีวิตนิรันด์แก่เราทั้งสอง  แต่สำนึกแห่งดีและชั่วนี่ซิ ที่ฉันไม่เข้าใจแม้แต่เหล่าเทพเทวาก็ไม่ได้ความรู้นี้"

                         "ข้าก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน ข้าเคยได้ยินคำสองคำนี้มาก่อนเหมือนกัน เมื่อครั้งที่เหล่าซาตานฝ่าฝืนคำสั่งของพระเจ้า การกระทำของมันถูกเรียกว่าความชั่ว ทั้งๆที่มันก็มีเหตุผลอธบาย"

                         อาดัมตอบกับคนรักของมัน

                       ข้าเพียงแต่แค่เสนอความคิดเห็นและการอธิบายขยายความ ส่วนเจ้ามนุษย์ทั้งสองมันจะเชื่อหรือไม่ ก็เป็นสิทธิในปัญญาและเหตุผลของมัน

                      "ข้าคิดว่า ดีหรือชั่วจะมีความหมายอันใดเล่า ในเมื่อทุกสิ่งก็เป็นไปเพียงเพื่อพระประสงค์ของพระเจ้าเท่านั้น"     อาดัมว่า

                       "แล้วเธอไม่อยากรู้หรือในเมื่อความรู้นั้นรอเราอยู่ เพียงแค่เราลิ้มลองผลไม้นั้น ฉันรู้สึกตื่นเต้นกับความรู้นั้นจริงๆ ดีกับชั่วแห่งสำนึกในตัวมนุษย์อย่างเรานั้นเป็นอย่างไร"

                        เอวาห์พูดพลางปีนขึ้นไปบนต้นไม้ต้องห้ามนั้น เธอเอื้อมมือไปที่กิ่งผลไม้นั้นอย่างลืมตัวใคร่กระหายในความอยากรู้นั้นเสียจริง

                        "ที่เรามีชีวิตพำนักอยู่ในสวนแห่งสวรรค์นี้ก็เป็นสุขร่มเย็นดีอยู่แล้วมิใช่หรือ ไม่เห็นจำเป็นที่เราจะต้องไปรู้จัก สำนึกในดีหรือชั่วเลย"

                        อาดัมนั่งพร่ำพูดให้คนรักของมันฟังอยู่โคนต้นไม้ โดยมิได้แหงนขึ้นไปมองว่าเอวาห์กำลังทำอะไร

                        ข้าซิ......ข้ารู้สึกได้ว่าความหวังของข้ากำลังใกล้เข้าในไม่กี่อึดใจของมนุษย์ในโลก