พระอาทิตย์ตกด้านตะวันตกที่เกาะพีพี ที่หาดโละดาลัม เขาใส่กางเกงเล สีฟ้าน้ำทะเล ไม่ได้ใส่เสื้อและรองเท้า มันเป็นเรื่องธรรมดาของคนที่อยู่ชายหาดกับการแต่งตัวแบบนี้ แล้วเขาก็เริ่มออกวิ่งจากสุดหาดด้านขวามือที่เรียกว่าด้านวิวพ้อยท์ ไปสุดหาดอีกด้านหนึ่งที่เรียกว่าช่องเขาเป็นด้านที่ยังเงียบเหงาไม่มีสิ่งก่อสร้างใดเกิดขึ้น นอกจากซากที่หลงเหลือเมื่อครั้งที่สึนามิเข้าถล่ม มีครอบครัวลิงแสม อุ้มลูกจูงหลานมานั่งเล่น บางตัวก็ไล่จับปูลมกิน นักท่องเที่ยวหลายคนที่เดินมาถึงด้านนี้หยุดถ่ายรูปคู่กับลิงพวกนั้น

                        สามเดือนที่ผ่านมาเขาหยุดวิ่งไปด้วยเหตุผลต่างๆนานา หลังจากที่ได้พยายามวิ่งอย่างค่อนข้างสม่ำสมอในเวลาก่อนหน้านั้นหกเดือน ความรู้สึกของเขาที่ได้กลับมาวิ่งครั้งนี้มันไม่เหมือนกับเมื่อครั้งที่เขาตั้งใจที่จะกลับมาออกกำลังกายใหม่ๆ  ตอนนั้นเขาควบคุมความเร็วไม่ได้ มันมักจะเร่งเมื่อเวลาที่เขารู้สึกมีแรงหรือมีบางอย่างจากสภาพภายนอกกระตุ้นและสักพักเขาจะเริ่มควบคุมการหายใจไม่ได้รู้สึกเหนื่อยและอยากหยุดวิ่งหมดแรง อย่างน้อยคราวนี้เขาก็ควบคุมความช้าได้อย่างสม่ำเสมอ สติของเขามั่นคงต่อการควบคุมความเร็ว  ทั้งเที่ยวไปและกลับ  เขาไม่รู้สึกเหนื่อยมากนักแต่มีเหงื่อมซึมออกจากร่างกายเป็นน้ำหยดซึมที่ขอบกางเกง  เขาหยุดพักบริหารร่างกายท่าต่างๆอีกเล็กน้อย พอแค่นั้น แล้วเดินช้าๆชมวิวชายหาดที่เกาะพีพี ค่อยๆคลายความเหนื่อยร่างเหงื่อที่ถูกความร้อนภายในระบายออกมาตามร่างกาย

                       สำหรับวันนี้พอแค่นี้ พรุ้งนี้อีกต่างหากที่เขาจะกลับมาวิ่ง เพื่อความสม่ำเสมอ แต่เขาจะทำมันได้หรือเปล่ากับเรื่องเล็กๆนี้