ไหนๆก็เปิดบล็อกมาได้ระยะหนึ่งแล้ว  ยังไม่เคยโพสเรื่องลงไปเลย  เช้าวันอาทิตย์ที่สดใสเช่นนี้ถือเป็นฤกษ์ที่ดี  อย่างน้อยก็เป็นฤกษ์สะดวก  ที่จะต้องมารับผิดชอบต่อบล็อกที่เปิดขึ้นมาสักที  งั้นเรื่องแรกขอเป็นเรื่องมีสาระและอินเทรด์หน่อยล่ะกัน  (เดี๋ยวตอนจบจะทราบเองว่าเกี่ยวกับบ้านเมืองเราขณะนี้อย่างไร)

         เมื่อเอ่ยชื่อ  "คัทริน "  แห่งรัสเซีย  ก็อาจงงๆอย่างตอนแรกอ่านเจอยังงงเลยว่าเป็นใครมาจากไหน  แต่คนที่ติดตามประวัติศาสตร์คงพอคุ้นหูบ้าง  พระนางเป็นผู้ที่ได้รับสมญานามทั้งด้านดีและด้านร้าย  ผู้คนมากมายเรียกนางว่า "ทรราช"  (ชักสนุกแล้วสิ อิอิ)   ชาติกำเนิดพระนางเป็นเจ้าหญิงเยอรมันหางแถว นามเดิมคือ โซเฟีย ออกัสตัส เฟรเดอริกา  แห่งอันฮาลต์-แซร์บสต์  ประสูติที่สเตตตินรัฐโปเมอราเนีย                                   ในเดือน  เมษายน ปี 1729  ชีวิตของโซเฟียก็เป็นไปตามปกติสุขเท่าที่เจ้าหญิงบ้านนอกอย่างพระองค์จะพึงมี  แต่พรหมลิขิตกระมั่งที่ขีดเส้นให้เธอเป็นตำนานหน้าสำคัญของรัสเซีย  เมื่ออายุ 15 ชันษา พระเจ้าเฟรเดอริคแห่ง  ปรัสเซียส่งนางไปเป็นเจ้าสาวแห่งแกรนด์ดยุคแห่งรัสเซีย  เพราะเห็นว่าเป็นพระญาติที่ต่ำต้อย (ตอนนั้นเยอรมันยังไม่รวมเป็นชาติ  พระเจ้าเฟรเดอริคไม่อยากให้พวกรัสเซียมายุ่งกับพระองค์  จึงผูกไมตรีดองกันซะงั้น)  เมื่อเจ้าหญิงโซเฟีย (ชื่อเดิมขณะนั้น) ไปถึงพระน้านางเอลิซาเบ็ธก็ถูกพระทัย  รับไว้ในอ้อมใจเลยที่เดียว  แต่ว่าบ่าวสาวคู่นี้ไม่ถูกกันหรอกนะ  เหตุเพราะเจ้าชายปีเตอร์นั้นทรงเบบี้(ทางความคิด  สติปัญญา) กว่าคัทรินมาก   อีกทั้งหน้าตาก็คงไม่ได้หล่อเหลาเหมือนริชาร์ด  เกียร์  เลยแหยงกันมาตั้งแต่แรกสบตา  ฝ่ายเจ้าชายเองไม่โปรดชายาเหมือนที่ชายาไม่โปรดพระองค์เหมือนกัน  แต่เหตุคงเพราะความฉลาดเฉลียวของคัทรินที่ออกจะเกินหน้าเกินตาไปหน่อย   เมื่อเจ้าชายปีเตอร์ไม่ได้เป็นเจ้าชายในฝันหรือเพียงพอที่ฝากความหวังอันใดไว้ได้แล้ว  คัทรินจึงตั้งหน้าตั้งตาทุ่มเทเวลาให้กับกิจการบ้านเมือง  ศึกษาภาษารัสเซียจนแตกฉาน 

         8 ปีผ่านไป  ความเหงาเริ่มเข้ามาครอบคลุมหัวใจของสตรีเก่ง  ชายคนแรกที่เข้ามาหาคัทริน คือ แซร์แก ซาลติดอฟ  มหาดเล็กในวัง "ชู้ต้องห้าม"  จึงเกิดขึ้น  เมื่อปี 1754  นางก็ได้ให้ประสูติพระโอรส  นามว่า แกรนด์ดยุคปอล  ไม่ต้องบอกใช่ไหมค่ะว่าลูกใคร(ไม่ต้องตรวจดีเอ็นเอก็พอจะเดาออกอยู่หรอก)  พระนางเอลิซาเบ็ธก็คงพอระแคะระคายอยู่บ้าง  จึงทรงรับเจ้าชายน้อยไว้ดูแลเอง   ส่วนมหาดเล็กผู้ใฝ่สูงต้องระเห็จออกจากวัง อ้างว่าไปรักษาสุขภาพ (อันที่จริงรักษาหัวตัวเองมากกว่า)  คัทรินทรงรันทดพระทัยกับเรื่องที่เกิดขึ้นมาก  เพราะถูกพรากสิ่งที่รักไปถึง 2 เด้ง ทำให้นางเข้าใจโลกบิดเบี้ยวใบนี้มากขึ้น  จากนั้นเลยตั้งพระทัยไว้ว่า "ต่อแต่นี้จะไม่มีผุ้ชายคนไหนทำให้นางผิดหวังได้อีก  แต่พวกเขาต่างหากที่ต้องผิดหวังเพราะพระนางเอง"  แผนการณ์เริ่มต้นขึ้นแล้วนับหนึ่งได้นับสองจะไปยากอะไร  ชายคนที่สอง 2 ของพระองค์ คือ   สตานิสลาส   โปเนียโทวสกี้  หนุ่มชาวโปล  แต่คนนี้คงไม่เนียนพอ  ถูกจับได้แต่เจ้าชายปีเตอร์ก็ทรงพระทัยดีจนใจหาย  นอกจากไม่ประหารแล้วยังชวนนั่นเล่นไพ่ด้วยกันอีกต่างหาก (นโยบายสมานฉันท์  ไม่ได้เพิ่งมามีแค่รัฐบาลชุดนี้หรอกนะ  เห็นไหมมีมาตั้งหลายร้อยปีแล้ว) จากนั้นโปเนียโทวสกี้กลายเป็นตัวประกันในเกมการฑูตในเซนต์ปีเตอร์สเบิร์กและในที่สุดถูกขับออกจากรัสเซีย  ต่อมาเมื่อพระนางคัทรินครองราชย์  พระนางเริ่มรุกทางการเมือง  ตั้งอดีตชู้รัก  ให้เป็นกษัตริย์โปแลนด์ แล้วบีบบังคับให้เขาสละราชย์สมบัติในวันรุ่งขึ้น  โปเนียโทวสกี้ทนความอัปยศไม่ได้ถึงขนาดตรอมใจตายเลย

          ชายคนที่สามของพระนาง  "เกรกอรี่  ออร์ลอฟ"  เมื่อก้าวเข้ามาเป็นชู้รัก  พวกตาดพอใจมากจนถวายความจงรักภักดีต่อพระนาง  และยอมเป็นทหารที่สนับสนุนพระนางในการศึก  ในเวลาเดียวกันพระนางใช้ชีวิตความรักอย่างไม่สนปากหอยปากกุ้งที่ไหน   แต่ใช่ว่าจะประมาท  ทรงมีการเตรียมการเหมือนกัน  ทรงรู้ตัวว่าหากสิ้นพระจักพรรดิเอลิซาเบ็ธแล้ว  ปีเตอร์พระสวามีที่ถูกต้องตามกฎหมายคงไม่ปล่อยนางไว้แน่  แล้วสิ่งที่กลัวก็เกิดขึ้นจริงๆ  พระจักรพรรดิเอลิซาเบ็ธทรงสิ้นพระชมน์ ในวันคริสต์มาส 1761  เจ้าชายปีเตอร์สลัดคราบลูกแมวเชื่อง  กลายมาเป็นสิงโตเจ้าป่าใหญ่ทันที  ทรงล้อเล่นกับโลงศพที่บรรจุศพและไม่ยอมไว้ทุกข์  ไม่รู้ว่าสิ่งใดควรทำไม่ควรทำ (หรืออาจทรงเก็บกด)  แต่ด้านคัทรินนี่สิ  ถ้าเป็นส.ส.ก็ใช้ช่วงเวลานี้หาเสียงเต็มที่เหมือนกัน  นางแต่งชุดดำตั้งแต่ศรีษะจรดปลายเท้า  ให้เป็นที่ประทับจิตประทับใจของบรรดาทหาร  พสกนิกรทั้งหลาย  แต่ยังไม่ทันอะไร  นางก็ทรงพระครรภ์  (พ่อของเด็กคือ ออร์ลอฟ  ชายรักนอกสมรสคนที่ 3)  แหมคราวนี้พระน้านางไม่อยู่เป็นขวากหนามแล้ว  เจ้าชายปีเตอร์จะทรงยอมหรือ  ก็แผลงอิทธิ์ฤทธิ์ประกาศว่า "ทารกองค์นี้ไม่ใช่ลูกของพระองค์"  ด้วยเหตุนี้คัทรินยิ้มเลยเพราะนำเหตุนี้และความไม่รู้จักกาละเทศะของเจ้าชายปีเตอร์อีกหลายเรื่อง  มาสร้างความชอบธรรมให้แก่ตนเอง 

          ในที่สุดการรัฐประหารเกิดขึ้นอย่างกระทันหันในเวลากลางคืน  ออร์ลอฟและพวกร่วมกันโค่นบังลังก์ราชา  เช้าวันที่ 30  มิถุนายน 1762  คัทรินปรากฎตัวอย่างมีชัยชนะในเซนต์ปีเตอร์เบิร์ก  พระนางแต่งกายเต็มยศและทรงมีอำนาจเด็ดขาด  น่าแปลกที่ไม่มีใครเสียดายเจ้าชายปีเตอร์สักคนเดียว  พระเอกของเราในตอนต้นถูกจับขังไว้ในป้อม  ชลูสเซลเบิร์ก  และหมือนรู้ชะตากรรมของตนเองดี  ทรงตรัสขอนางสนม  สุนัขตัวโปรด  นิโกร 1 คนและไวโอลิน  แต่คัทรินประทานเพียง 3 อย่างหลัง จากนั้นสามสัปดาห์พระองค์สิ้นพระชนม์ลง  แต่ด้วยสาเหตุอันใดก็สุดจะคาดเดา

          สิ้นศัตรูไปอีกหนึ่ง  แต่ก็เหลืออีกหนึ่ง  คือ รัชทายาทในนามพระเจ้าซาร์อิวานที่ 6  ถูกขังไว้ในคุกตั้งแต่ 6 ปีจนถึง 22 พรรษา  (ตั้งแต่สมัยพระนางเอลิซาเบ็ธ)  แต่ก็วาสนาน้อยเพราะยังไม่ได้ออกมาสูดอากาศภายนอกเลย  พระองค์ก็ต้องสิ้นลมหายใจโดยร้อยโท  เบซิลโมโรวิตซ์  แทงจนตายในคุกนั่นเอง 

         และตอนนี้เองที่พิสูจน์ได้ว่า  พระนางทรงมีความรักต่อประเทศรัสเซียอย่างจริงจัง  ทรงทำทุกวิถีทางที่ให้รัสเซียเจริญ  และเรื่องความรักของพระนางก็เกิดขึ้นอีกหลายครั้งหลายครา  แต่ก็เหมือนถูกสาปให้รักใครไม่ได้  วาระสุดท้ายของจักรพรรดินีคัทรินผู้ยิ่งยง  มาถึงเมื่อ 7 พฤศจิกายน  1796  หลังจากพระนางได้ต่อสู้เพื่อบัลลังค์รัสเซียมานานถึง 34 ปี  พระนางค่อยๆอ่อนแรงลงเรื่อยๆหิมะสายแรกปลิวตามสายลมตกลงในเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก   พระชนม์ชีพของพระนางก็ปลิดปลิวออกจากร่าง  จบชีวิตที่มีทั้งคนสรรเสริญและนินทา  ผู้ที่ได้บังลังค์ต่อมาคือ      "ปอล"  ลูกที่เกิดจากชู้รักคนแรก  แต่ขึ้นครองราชย์ก็มีแต่เสียงสบถกันสนั่นเมือง  เลยถูกปลงพระชนม์และให้ลูกชายของปอลขึ้นครองราชย์แทน  นั่นคือ  "อเล็กซานเดอร์ที่ 1 "  ผู้เกรียงไกรแห่งยุโรปนั่นเอง. (ขอขอบคุณหนังสือผู้หญิงบันลือโลก  โดย  คอสมอส  ใครสนใจประวัติศาสตร์แนวหญิงเก่ง  ที่โลกไม่เคยลืม ก็หาอ่านได้นะค่ะ)

           นี่แหละเป็นเรื่องหญิงที่เด็ดเดี่ยวและเป็นมหาราชินีที่สร้างให้รัสเซียเจริญรุ่งเรือง  ทั้งที่ในกายไม่มีเลือด  รัสเซียสักหยด  ตรงกับภาษิตโบราณท่านว่าไว้  "อยู่บ้านท่านอย่านิ่งดูดายปั้นวัวปั้นควายให้ลูกท่านเล่น"  แต่สิ่งที่คัทรินได้ทำไว้มากมายเหลือเกินใช่ไหมล่ะค่ะ.

(ขอขอบคุณหนังสือผู้หญิงบันลือโลก  โดย  คอสมอส  ใครสนใจประวัติศาสตร์แนวหญิงเก่ง  ที่โลกไม่เคยลืม ก็หาอ่านได้นะค่ะ)