พวกพี่ๆ ป้าๆ อาๆ เขา tag กันสนุกสนาน น้าก็โดน tag ด้วยเหมือนกัน แต่จนแล้วจนรอดก็ไม่ได้ตอบใครเลย เพื่อเป็นการขยายขอบเขตของการรู้จักกันให้เพิ่มมากขึ้น เอาเป็นว่าขอถือโอกาสใช้คอลัมน์นี้พูดถึงที่มาที่ไปของ “น้าเกรียง” สักหน่อยก็แล้วกัน

            น้าจำได้ว่ามีคนเรียก “น้า” มานานหลายปีแล้ว โดยนักหนังสือพิมพ์อาวุโสท่านหนึ่ง ชื่อ คือคุณอาประยุกต์ บุนนาค น้าเองก็ไม่รู้ต้นสายปลายเหตุว่าทำไม คุณอาประยุกต์ ถึงได้เรียกน้า อยู่ๆ แกก็เรียกแบบนี้ ทีนี้ใครต่อใครก็เลยเรียกน้าตามไปด้วย ทั้งๆ ผู้เรียกมีอายุมากกว่า (ตอนนั้นน้าทำงานที่นิตยสาร สยามอารยะ เป็นนิตยสารของสยามสมาคม)

            ผ่านไปอีกหลายปี คุณลุง “พล ข่าวสด” นักเขียนการ์ตูนแห่งมติชนและข่าวสดชักชวนให้ไปเล่าเรื่องธรรมชาติในเซคชั่นหน้า “คุณหนู” ของหนังสือพิมพ์ข่าวสดทุกวันอาทิตย์ น้าเริ่มเขียนตั้งแต่อาทิตย์ที่ 7 พย.2542 มาสิ้นสุดตอนสุดท้ายเอาเมื่อมีการปรับเปลี่ยนการจัดผังคอลัมน์ใหม่ ในเดือน มค.2550 (น้าเขียนมา 7 ปีเต็มๆ เป็นการเขียนคอลัมน์ที่ยาวนานที่สุดของน้า)

โดยคุณลุงพลเสนอชื่อคอลัมน์ครั้งแรกเป็น “เที่ยวป่ากับน้าเกรียง” ต่อมาเปลี่ยนเป็น “ดูผีเสื้อกับน้าเกรียง” เรียกว่าเป็น  “น้าเกรียง” อย่างเป็นทางการก็งานนี้แหละ หลานบางคนเคยเรียกอา ก็ ต้องหันมาเรียกน้า คุณพ่อคุณแม่ คุณพี่ ของหลานๆ ก็พลอยเรียกน้าตามไปด้วย (แต่คนที่เรียกลุง ยังไม่ยอมเปลี่ยนมาเรียกน้าซักที)

            จากคอลัมน์ดังกล่าวทำให้มีหลานๆ จำนวนมากติดตามอ่านเรื่องเล่าของน้ามาอย่างต่อเนื่อง บางคนอ่านตั้งแต่เรียนประถม ตอนนี้จะจบมัธยมปลายแล้ว หลายคนตัดคอลัมน์นี้เก็บใส่แฟ้ม บางคนเอาไปแปะบอร์ดที่โรงเรียนให้เพื่อนๆ ได้อ่านด้วย

            ด้วยความเสียดายว่าเรื่องธรรมชาติสนุกๆ แบบนี้มันจะตกหล่นสูญหายไปกับกาลเวลา สำนักพิมพ์นานมีเห็นว่าควรนำมาจัดพิมพ์รวมเล่ม เพื่อที่จะได้เก็บง่ายๆ ใครที่พลาดบางตอนก็ย้อนมาอ่านใหม่ได้  แล้วเดือนกันยายน 2549  “เที่ยวป่ากับน้าเกรียง” ก็วางแผงเป็นเล่มแรก

พอเดือนมีค. 2550  ทางกลุ่มผู้ผลิตหนังสือ “รักลูก” ก็ให้รางวัล รักลูกอวอร์ด (ครั้งที่ 3 ประจำปี 2549) สาขา หนังสือสารคดีดีเด่นสำหรับเยาวชนอายุ 9-12 ปี เป็นการการันตีว่า เป็นหนังสือที่เหมาะสำหรับเด็กจริงๆ ถ้าใครที่อายุยังไม่ถึงก็ให้คุณพ่อคุณแม่อ่านให้ฟัง ใครที่อายุเลยแล้วก็อ่านให้หลานๆ ฟังได้ หรือไม่ก็เอาไว้เล่าให้เด็กๆ ฟัง อันที่จริงน้าอยากให้คุณครูเอาไปอ่านให้นักเรียนฟังจะดีมาก

           ได้รางวัลน้าก็ดีใจน่ะซี ถามได้ เขียนหนังสือให้ผู้ใหญ่อ่านมาหลายเล่มก็ยังไม่เคยได้รางวัลเลย สงสัยน้าจะถูกโฉลกกับเด็กๆ  และไม่น่าจะเกินเดือนตุลานี้ เล่ม 2 “ดูผีเสื้อกับน้าเกรียง” ก็จะตามมาให้หลานๆ ได้ยลโฉมกัน แต่ว่าถ้าใครยังไม่มีเล่มแรก ที่น้าถือว่าเป็นพื้นฐานของการทำความรู้จักกับธรรมชาติก็ต้องรีบไปซื้อมาเป็นเจ้าของซะ

            ต่ออีกหน่อยนะ...  พอน้าไม่ได้เขียนที่หนังสือพิมพ์ข่าวสดแล้วก็เลยรู้สึกเหงาๆ ไม่ได้พูดคุยทักทายกับหลานๆ เหมือนเมื่อก่อน  แล้วก็ยังไม่มีใครติดต่อให้น้าเขียนคอลัมน์สำหรับหลานๆ อีก วันหนึ่งราวต้นเดือนเมษาที่ผ่านมา น้านั่งรถเข้าป่าทุ่งใหญ่ กาญจนบุรี กับคุณลุงชาลี (บก.ของชาวบล็อกเกอร์ที่นี่แหละ) คุยกันไปคุยกันมา ได้ยินลุงชาลีคุยเรื่องบล็อก น้าก็เลยได้ไอเดียในใจว่า น่าจะมาเปิดบล็อกที่นี่ เพื่อเล่าเรื่องธรรมชาติให้กับพ่อแม่พี่ป้าน้าอาของหลานๆ ได้เก็บไปคุยให้หลานๆ ได้ฟังอีกต่อหนึ่ง แต่เมื่อเข้ามาก็เห็นมีหลานหลายคนเป็นเจ้าของบล็อก อย่ากระนั้นเลยรีบลงมือจองพื้นที่โดยเร็วพลัน

            นี่แหละที่มา.. บล็อก เที่ยวป่ากับน้าเกรียง

            น้าขอใช้คอลัมน์ “คุยกับน้าเกรียง” เชิญชวนหลานๆ หรือพ่อแม่พี่ป้าน้าอาของหลานๆ แวะเข้ามาพูดคุยกันตรงนี้ หรืออยากให้น้าไปคุยให้ฟังที่โรงเรียนก็ยินดีเต็มที่ ใครอยากจัดกิจกรรมเกี่ยวกับธรรมชาติก็มาแลกเปลี่ยนกัน

            ใครที่สนใจถ่ายภาพธรรมชาติแบบ “ถนอมน้ำใจธรรมชาติ” ก็แวะเข้ามาพูดคุยกันได้ หรือที่ลุงชาลีเคยเกริ่นๆ ไว้ว่า จะชวนกันไปถ่ายภาพแมลงปอ ก็ว่ากันมาได้เลย

            กิจกรรมดีๆ ที่มีส่วนช่วยให้ทุกคนได้รู้จักกับธรรมชาติ น้ายินดีเต็มที่เลยครับ