“แม่” ไม่ว่าคนหรือสัตว์ต่างคอยปกป้องและเลี้ยงดูลูกๆ จนกว่าจะแข็งแรงดูแลตัวเองได้ ไม่ว่าสัตว์จะคิดได้หรือไม่ว่านี่คือ “ความรัก” หรือ “พฤติกรรมที่ถูกถ่ายทอดมาทางยีน” แต่ก็พยายามอย่างสุดฤทธิ์ในการจะฝ่าฟันอุปสรรคเพื่อให้ลูกได้เติบโตอย่างแข็งแรงที่สุดเท่าที่จะทำได้

น้าพบคุณแม่นกนางแอ่นแปซิฟิค (Pacific Swallow) กับลูกสามชีวิตนี้ในอาคารพักของ Tree Top Walk –ริมคลอง Sedim ในรัฐปาหังของประเทศมาเลเซียเมื่อวันแรกของเดือนแห่งแม่ของคนไทย สัปดาห์ที่ผ่านมา แม่นกพยายามออกหาแมลงแม้ว่าข้างนอกอาคารฝนจะตกตลอดเวลาก็ตาม แม่นกต้องกลับมาพร้อมอาหารทุกๆ 3-4 นาที เพื่อป้อนให้กับลูกๆ ที่กำลังโตวันโตคืน ขณะเดียวกันก็ต้องคอยเอาอึที่ลูกๆ ถ่ายทิ้งไว้แล้วไม่พ้นรังไปทิ้งด้วย

บางขณะที่พักเหนื่อยบนหลังคาท่ามกลางฝนพรำจนเปียกม่อล่อกม่อแลก

แม่นกค่อนข้างผอม ดูโกโรโกโสพอควร น้าไม่รู้ว่าแถวนี้มีแมลงให้จับกินมากน้อยแค่ไหน แต่ดูจากลูกๆที่อ้วนท้วนก็น่าจะมีอาหารมากอยู่ น้าก็ได้แต่หวังว่า ลูกๆ จะอยู่รอดปลอดภัยเป็นนกนางแอ่นหนุ่มสาวต่อไป

ในเมืองไทยก็สามารถพบนกนางแอ่นแปซิฟิคได้เหมือนกัน แต่จะพบได้ตามชายฝั่งทะเล หรือฝั่งแม่น้ำใหญ่ๆ ทางภาคใต้ และทางภาคตะวันออกแถวๆ จังหวัดจันทบุรี ตราด 

หลานๆ ลองสังเกตดูนกนางแอ่นที่บินๆ อยู่ ถ้าเห็นหางมีเส้นยาวๆ และอกมีสีดำคาดขวางก็จะเป็นนกนางแอ่นบ้านที่อพยพเข้ามาในช่วงฤดูหนาว (มีบางส่วนอยู่ในประเทศไทยถาวร)  ถ้าไม่มีแถบดำที่อกและหางไม่มีเส้นยาวๆ ก็เป็นนกนางแอ่นแปซิฟิคตัวนี้

“อย่าลืมกอดแม่นะครับ.. ที่อุตส่าห์ป้อนข้าวป้อนน้ำเรามา”

หลังจากหาอาหารมาได้พักใหญ่ แม่นกก็ขอพักเหนื่อยบ้าง แต่งตัวไซร้ขน สลัดขนสลัดปีก กลางสายฝนพรำ

แม่นกกำลังคาบเศษอึไปทิ้ง

ลูกนกเห็นแมลงเกาะอยู่บนเพดาน แต่ก็จนปัญญา เพราะยังบินไม่ได้ ระหว่างรอแม่เอาอาหารมาป้อนก็ได้แต่มองตาละห้อย