หลานรู้จักชาวฮูทันมั้ย

           ชาวฮูทันเป็นคนป่าที่เคยอาศัยอยู่ในละแวกเอเซีย ตั้งแต่เมืองจีนไล่ลงมายังไทย มาเลเซีย อินโดนีเซีย  แต่สำหรับเมืองจีนและไทยนั้นก็แค่ “เคย” เท่านั้น ปัจจุบันไม่มีอีกแล้ว หลานๆ จึงไม่มีโอกาสได้เห็นง่ายๆ ต้องเดินทางไปยังเกาะบอร์เนียวโน่น หรือไม่ก็ต้องไปดูตามสวนสัตว์ น้าไม่ทราบเหมือนกันว่าสวนสัตว์ไหนมีชาวฮูทันบ้าง

ชาวฮูทันก็คือ โอรัง อูทัน (Orang Utan) หรือที่คนไทยเรียกกันว่า “อุรังอูตัง” คำว่า Orang หมายถึง คน ส่วนคำว่า Utan คือ ป่า  เรียกง่ายๆ ก็คือ คนป่า การที่ชาวบอร์เนียวเรียกอุรังอุตังว่าเป็น Orang เพราะถือว่า อุรังอุตังก็คือคนเหมือนกัน 

เราแบ่งลิงในโลกนี้ออกเป็นสองกลุ่มกว้างๆ คือลิง “มีหาง” และลิง “ไม่มีหาง”  ลิงมีหางก็เช่น ลิงแสม ลิงกัง  ค่าง ลิงไม่มีหางก็พวกชะนี ชิมแปนซี กอริลลา และอุรังอุตัง ลิงตัวโปรดของน้าตัวนี้

(ชาวฮูทันหลบซ่อนตัวอยู่ใต้ร่มไม้ในป่าดานุม บนเกาะบอร์เนียว)

น้าเองก็สนเรื่องราวของชาวฮูทันเหมือนกัน และแน่นอนว่าสำหรับน้าแล้ว ชีวิตสัตว์ในสวนสัตว์นั้นน้าคิดว่ามันเป็นแบบจำลองชีวิตที่ไม่ค่อยเหมือนจริงสักเท่าไหร่ ถ้าจะให้ดีก็ต้องไปดูยังถิ่นที่อยู่จริงๆ จะดีกว่า (ถ้าสามารถไปดูได้) น้าจึงขอไปตามหาอุรังอุตังในป่าที่ยังมีหลงเหลืออยู่

ว่าแล้วน้าเดินทางไปยังป่าดานุมบนเกาะบอร์เนียว ในรัฐซาบาห์ ที่เป็นพื้นที่ส่วนหนึ่งของประเทศมาเลเซีย น้าใช้เวลาตามหาอุรังอุตังในป่าอยู่หลายวัน ทั้งดูร่องรอยที่มันทิ้งไว้ ทั้งจากข้อมูลที่เจ้าหน้าที่ของป่าดานุมแจ้งให้น้าทราบ คือ เขาจะทำเครื่องหมายไว้บนต้นไม้ที่เคยพบอุรังอุตัง

และที่น้าอาศัยเทคนิคส่วนตัวคือตามกลิ่นสาบที่มันทิ้งไว้ ซึ่งเป็นกลิ่นที่แรงมากพอสมควร แต่น้าก็ไม่ค่อยแน่ใจนักว่าจะใช่กลิ่นมันหรือเปล่า

(ทางรถยนต์ที่พาน้าเข้าไปใจกลางป่าดานุม ห่างจากเมืองลาฮัดดาตู 80 กม.)

(ป่าฝนที่สมบูรณ์ แหล่งอาศัยของสัตว์ป่าจำนวนมาก รวมทั้งชาวฮูทันด้วย)

(น้ากำลังใช้กล้องส่องทางไกลมองหาชาวฮูทันที่ซ่อนตัวอยู่ในผืนป่าดานุม)

แล้วก็ได้เจอตัวจริงสมใจ ในบ่ายวันหนึ่ง มันนั่งนิ่งอยู่บนพุ่มไม้หนาสูงจากพื้นดินราว 6-7 เมตร กำลังเด็ดยอดอ่อนของใบไม้เคี้ยวตุ้ยๆ เป็นอาหารว่างยามบ่าย น้าปักหลักนั่งดูมันกินอาหารจนกระทั่งมันย้ายเข้าไปในป่าลึกมากขึ้น เย็นมากแล้วน้าเองก็ต้องกลับที่พัก (ที่อยู่กลางป่าดานุม)

วันต่อๆ มาน้าได้เจออุรังอุตังและเฝ้าติดตามดูพฤติกรรมอีกหลายครั้ง ด้วยการเดินตามไปเรื่อยๆ จนกว่าจะตามไม่ได้ น้าได้ใช้เวลาอยู่กับอุรังอุตังวันละหนึ่ง-สองชั่วโมงในป่าดานุม เป็นช่วงเวลาที่น้าประทับใจมาก ที่ได้เห็นอุรังอุตังที่หากินอยู่ตามป่าจริงๆ และไม่ใช่ในสวนสัตว์