(หน้าผาบนเขากระโจม อ.สวนผึ้ง จ.ราชบุรี)

     หลานๆ ทราบกันดีอยู่แล้วว่าต้นไม้นั้นเดินไปไหนมาไหนแบบคนเราหรือสัตว์ไม่ได้ แม้แต่เรื่องของการสืบทอดเผ่าพันธุ์ของตัวเองนั้นต้นไม้ก็ไม่สามารถทำได้ด้วยตนเอง ต้องมีผู้ช่วย หรืออาจะเรียกว่าลูกจ้างก็ไม่น่าจะผิดนัก

     เช่น ต้นไม้ออกดอกและซ่อนน้ำหวานไว้ภายใน เพื่อที่จะใช้เป็นค่าจ้างให้แมลง นก หรือสัตว์อื่นๆ  ที่ชอบกินน้ำหวาน มาทำหน้าที่ ช่วยนำเกสรจากดอกของต้นหนึ่งไปผสมกับเกสรของดอกอีกต้นหนึ่งที่อยู่ห่างไกล และเมื่อเกสรได้รับการผสมเรียบร้อยแล้วอีกไม่นานก็มีลูกขึ้นมา เพื่อเป็นทายาทต่อไป

     ทว่าต้นไม้ต้นหนึ่งออกลูกเป็นร้อยๆ พันๆ ลูก ถ้าลูกหล่นลงมายังโคนต้นทุกผล โอกาสที่จะงอกขึ้นมาเป็นต้นใหม่นั้นย่อมเกิดการแย่งชิงพื้นที่ แย่งชิงอาหารกันชุลมุน รากที่จะแทรกลงไปยังใต้ดินก็จะต้องเบียดเสียดกัน แย่งกันดูดแร่ธาตุแย่งกันดูดน้ำ ซึ่งแต่ละเมล็ดที่เป็นพืชชนิดเดียวกันนั้นย่อมมีนิสัยที่ชอบน้ำชอบแร่ธาตุอาหารที่คล้ายคลึงกัน การแบ่งสันปันส่วนก็ไม่อาจตกลงกันได้ และแม่ต้นไม้ก็ไม่อาจยื่น มือเข้ามาจัดการได้ งานนี้ก็ต้องอาศัยผู้ช่วยครับ

     ต้นยางติดปีกให้กับเมล็ดโบยบินไป แต่ต้นไม้ส่วนใหญ่ไม่ได้ทำแบบต้นยาง จึงต้องมีผู้ช่วยอีกเช่นกัน  และผู้ช่วยของงานกระจายเมล็ดพันธุ์มีเยอะขึ้นมาหน่อย เช่นนกนานาชนิดที่กินผลไม้ กระรอก ลิง ค่าง ชะนี สารพัดสัตว์ที่จะช่วยต้นไม้ รวมทั้งมนุษย์เราก็ด้วย โดยที่ต้นไม้จ่ายค่าตอบแทนเป็นเนื้อหุ้มเมล็ดที่มีรสชาติถูกใจให้เหล่าบรรดาผู้ช่วย

(กระสุนดินที่ภายในมีเมล็ดพันธุ์พืชซ่อนอยู่)

(บรรจุกระสุนเตรียมยิง)

(ยืดออกไปให้สุดแรง)

(จะให้ตกตรงไหนดีนะ)

     เมล็ดที่ถูกผู้ช่วยกลืนกินเข้าไป จะถูกนำไปถ่ายออกยังที่อื่นๆ ที่แตกต่างกันไป แม้เมล็ดทั้งหมดจะไม่ไปตกลงยังบริเวณที่ชอบหรือที่เหมาะสมไปเสียทุกเมล็ด แต่ก็ยังดีกว่าทุกเมล็ดมากระจุกกันอยู่ที่โคนต้นแม่ พลอยแต่จะพากันอดตายกันเสียทั้งหมด สู้อาศัยผู้ช่วยเหล่านี้นำเมล็ดไปยังที่อื่นๆ ที่มีโอกาสในการงอกและเติบโตเป็นไม้ใหญ่ต่อไปได้มากว่า

     แต่แล้วต้นไม้ถูกตัดโค่นลงไปจำนวนมาก สภาพป่าเริ่มเสื่อมโทรมลงเรื่อยๆ ผู้ช่วยเองก็ถูกล่า ต้นไม้ที่เหลืออยู่น้อยนิดเริ่มหดหู่ เมื่อหาผู้ช่วยไม่ได้ ต้นไม้ก็หมดโอกาสที่จะสืบทอดเผ่าพันธุ์ต่อไป ต้นไม้อาจจะตายไปด้วยความสิ้นไร้ซึ่งความหวังใดๆ และพวกเราที่เป็นมนุษย์ก็กำลังจะตายตามต้นไม้ไป เมื่อโรงงานผลิตออกซิเจนโรงใหญ่แห่งนี้ถูกปิดลง

     แล้วน้าก็ได้เห็นหนังสติ๊กที่เคยเป็นอาวุธที่ใช้ในการล่าผู้ช่วยของต้นไม้เกิดกลับใจละอายต่อบาปขึ้นมา เมื่อมันสำนึกแล้วว่ามันได้เคยเป็นส่วนหนึ่งในการบ่มเพาะนิสัยการล่าให้เกิดขึ้นในใจมนุษย์

วันนี้น้าได้เห็นหนังสติ๊กหลายคู่ทำหน้าที่พาเมล็ดพันธุ์ของต้นไม้จำนวนมากกระจายไปในผืนป่า ด้วยการนำพาของเด็กๆ โรงเรียนสินแร่สยาม ในอ.สวนผึ้ง จ.ราชบุรี และพนักงานจากบริษัท GE.ที่ทำหน้าที่เป็นผู้ช่วยของน้องๆ จากโรงเรียนสินแร่สยามอีกที

     น้าขอภาวนาให้เมล็ดทุกเมล็ดที่หนังสติ๊กส่งออกไปนั้นงอก และเจริญเติบโตเป็นไม้ใหญ่ โรงงานผลิตอ็อกซิเจนได้เดินเครื่องผลิตต่อไปอีกนานเท่านาน

(น้องเบบี้มายส์ สาธิตวิธีการยิงให้ดู)