เขาคือ คนเก็บขยะ คนสำคัญ ตาพัฒน์
หรือ "นายพัฒน์ แซ่จึง" ชายชราอายุ 79 ปี
ปัจจุบันอาศัยอยู่ที่วัดหนองเสือยางปราสาท
ตำบลกรับใหญ่ อำเภอบ้านโป่ง จังหวัดราชบุรี
เดิมทีแกเป็นคนอุบลราชธานี
เป็นลูกคนจีนอพยพ
เรียนหนังสือถึงชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1

แกเร่ร่อนเดินทางจากบ้านเกิดเข้ากรุงเทพ ตั้งแต่อายุ 17 ปี
แต่ด้วยความเรียบง่ายและสมถะ
ทำให้แกอยู่กรุงเทพได้ไม่นาน
แกจึงออกเร่ร่อน เดินทางด้วยเท้า ถึงสุพรรณบุรี
ทำงานกับครอบครัวชาวนา
ช่วยทำงานแบบอาบเหงื่อต่างน้ำ
แม้ไม่ได้ค่าจ้างเป็นตัวเงิน
แต่ได้คำสอนเรื่องความอดทน

ต่อมาแกเดินทางสู่บ้านโป่ง
ระหว่างทางก็เก็บขยะเพื่อหาเงินประทังชีวิตไปวันๆ
จนวันหนึ่ง แกเดินทางมาถึงหมู่บ้านเล็กๆ ในจังหวัดราชบุรี
ที่วัดหนองเสือยางปราสาท
พระรูปหนึ่งได้ถามแกว่า จะไปไหน
แกตอบว่า ไม่รู้จะไปไหน
พระจึงบอกแกว่า ถ้าไม่รู้จะไปที่ไหน ก็อยู่ที่นี่แหละ
และนี่เองจึงทำให้ตาพัฒน์ ได้ปักหลักทำมาหากิน

ปัจจุบันตาพัฒน์ดำเนินชีวิตด้วยการเก็บขยะขาย
แกจะเริ่มต้นเก็บขยะ หลังจากกินข้าวเช้า(สายๆ) เสร็จ
ออกเก็บขยะตามถนน
พอตกบ่ายแก่ๆ ก็คัดแยกชนิดขยะ
กระดาษ ทองแดง ทองเหลือง พลาสติก และอื่นๆ
เอาไปขายร้านรับซื้อของเก่า
ตกเย็นก็กลับบ้าน หุงหาอาหาร
วันหนึ่งกินเพียงสองมื้อ ก็พอเพียง
แกเก็บขยะมาโดยตลอดระยะเวลา 40 กว่าปี
เก็บเงินได้ ก็นำไปฝากธนาคารไว้

แต่ใครจะรู้ว่า ตาพัฒน์ เก็บเงินจากกองขยะได้หลายแสนบาท
ส่วนหนึ่งแกนำมาบริจาค ให้กับวัดหนองเสือ(ยางปราสาท)
เมื่อประมาณ 10 กว่าปีก่อน
ช่วงนั้นสมัย พลเอกชวลิต ยงใจยุทธ เป็นนายกรัฐมนตรี
เศรษฐกิจฟองสบู่แตก
วัดหนองเสือกำลังสร้างพระอุโบสถ จึงหยุดชะงัก
เจ้าอาวาส (รูปที่แล้ว) ได้พูดกับตาพัฒน์ว่า
"ไอ้พัฒน์เอ็งมีเงินเยอะๆ ช่วยทำบุญสร้างโบสถ์หน่อยซิวะ...!"
ตาพัฒน์ตอบว่า "...เดี๋ยวจัดให้"
แล้วก็พาเจ้าอาวาสไป เบิกเงินมาทำบุญ 1 แสนบาท
โดยไม่ต้องการให้ใครมาสนใจ
รู้เพียงว่าชื่อ "นายพัฒน์ แซ่จึง"
ถูกสลักไว้ในฐานะผู้บริจาคเงินสร้างมากเป็นอันดับสอง
รองจากเศรษฐีคนหนึ่งของจังหวัดราชบุรีเท่านั้น
ชื่อของแกได้ถูกสลักอย่างเงียบๆเป็นเวลานานนับสิบปี
จนกระทั่งรายการ วีไอพี ได้นำเรื่องของแกมาออกอากาศปลายปี 2550 คนไทยหลายล้านคนจึงรู้จักคนเก็บขยะ คนสำคัญผู้นี้

ที่มา: ไทยรัฐ คอลัมน์เหนือฟ้าใต้บาดาล 11 พ.ย. 50 โดยก้องกังฟู