ภาพเหล่านี้ผมได้รับจากเพื่อนๆที่ส่ง เมล์มาให้ครับ ครั้งแรกที่ผมเปิดดู

ในความรู้สึกของผมนั้นบอกกับตัวผมเองว่าผมต้องนำภาพนี้ไปอัด

แล้วใส่กรอบไว้ที่บ้านให้ได้

จนเวลาผ่านไปนานผมเพิ่งได้มีโอกาสนำภาพไปใส่กรอบเมื่อสองปีที่แล้ว

ตอนนั้นผมยังไม่มีบ้าน เลยน้ำภาพนี้กลับไปไว้ที่บ้านของพ่อที่หนองคาย

ทั้งพ่อและแม่ดีใจมากรีบเอาภาพเหล่านี้แขวนไว้ในจุดที่สูงที่สุดทันที

แม่นั่งมองแล้วก็ยิ้ม ผมไม่ได้ถามแม่หรอกนะว่าแม่ยิ้มเพราะอะไร

แต่ผมสัมผัสความรู้สึกนั้นของแม่ได้ เพราะมันเป็นความรู้สึกเดียวกัน