ใครหลายๆคนอยากจะลืมอดีตที่ฝังใจ อดีตอันเจ็บร้าวนั้น

แต่..ไม่เห็นมีใคร..และฉันเชื่อเช่นนั้น...ไม่มีใครลืมอดีตได้

อยู่ที่ว่าจะยอมรับมันหรือไม่เท่านั้น....

ก็ใครบ้างหล่ะที่อยากจำ..แต่มันไม่ลืมนี่นา....

หากอดีตนั้นมันหวานสุขอยากจำ.....

แต่บางทีมันเลือนๆ..ไม่ชัดเจนนัก.....

.

.

.

กับอดีตที่ผ่าน..นำมันมาเป็นบทเรียน.....

แต่อย่าเรียนซ้ำซากหล่ะ......หัดจำซะบ้าง.....

.

.

ไม่มีความหมายจากใจอีกแล้วแคล้วกัน

คิดว่าหลับฝันแล้วต้องจากกันเมื่อตื่น

ในฝันเราอาจเปรมปรี สุขสันต์ยินดียิ้มรื่น

ไม่เคยจะฝืนใจของตน

อดีตที่หวานให้มันผ่านลอยลับไป

จวบถึงวันใหม่ไม่มีเสียใจหมองหม่น

วันนี้วันสิ้นสุดกันถ้านับจากวันเริ่มต้น

แค่เพียงผ่านพ้นไม่กี่ราตรี

**วันแรกฉันยังจำได้ จำได้ไม่ลืม

ยังปลาบยังปลื้มจวบจนวันนี้..

และเป็นวันนี้เช่นกันคืนความผูกพันใยดี

ความรักที่มีเธอกลับเป็นผู้ทำลาย

ไม่มีเหตุผลต่างคนต่างไปรึเธอ

เสียดายที่เผลอหลวมตัวรักเธอโดยง่าย

ฉากรักเริ่มปิดม่านลงคงคิดว่าเราแพ้พ่าย

แต่เธออย่าหมายว่าจะคืนดี..

บันทึกท้ายเรื่อง : ขอบคุณเพลงจาก eSnip.com

                       ภาพจากไหนไม่รู้(จำไม่ได้แล้ว...ของคนอื่น)

ปล.                : เรื่องที่เขียนไม่ได้เกี่ยวใดๆกับ จขบ.เลย บ่นบ้ามันไปเรื่อยครับ

                       ก็มันบ่าย ๓ กว่าๆแล้วนิ มันเงียบๆอ่ะครับ