| BG | ||
my bg only |
||
|
View All |
||
| ลายแคนลมพัดไผ่ | ||
อ.สมบัติ สิมหล้า เทพแห่งแคน ผู้บรรเลงพรมพริ้วกรีดนิ้วไล่รู |
||
|
View All |
||
| << | ธันวาคม 2007 | >> | ||||
| อา | จ | อ | พ | พฤ | ศ | ส |
| 1 | ||||||
| 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 |
| 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 |
| 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 |
| 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 |
| 30 | 31 | |||||
พิมพ์หน้านี้
|
เมื่อวันที่ศรีภรรยาของผมเข้าโรงพยาบาลอานันทมหิดล เพื่อคลอดลูกชายนั้นไดเกิดเหตุการณ์หลายๆอย่างที่ผมไม่เคยมีประสบการณ์มาก่อน เพิ่งมารู้เอาก็ต่อเมื่อได้เจอของจริงเข้านั่นแหละครับ คุณหมอที่โรงพยาบาลเลือกใช้การบล็อคหลังแทนการวางยาสลบครับ เพราะหมอเห็นว่ามันมีความเสี่ยงน้อยกว่า และในระหว่างการผ่าตัดเอาคุณลูกออกก็ยังพูดคุยกับคุณแม่ได้ เช็คกันอยู่ตลอดว่ายังอยู่ดีหรือเปล่า คุณเธอบอกว่าคงดีอยู่หรอกนะ ได้ยินเสียงกรีดเนื้อหนังดังแคว๊กๆอยู่อย่างนั้น ไม่รู้สึกอะไรได้ยินแต่เสียงและก็จินตนาการไปเรื่อย คุณเธอบอกว่าผ่านไปราวๆสิบนาที่ก็ได้ยินเสียงเด็กร้องลั่นห้องเลย เสียงดีจริงๆลูกเราสงสัยโตขึ้นมาเป็นนักร้องดังแน่ๆ(ที่ดังเพราะร้องเสียงดังนะไม่ใช่ชื่อเสียงโด่งดังอะไร อิอิอิ) แล้วพยาบาลก็บอกยินดีกับคุณแม่ที่ได้ลูกชายค่ะ ช่วงต่อจากนั้นคุณหมอก็สาละวนอยู่กับการเย็บแผล สักครู่เมื่อเรียบร้อยแล้วก็ให้คุณแม่ได้พักฟื้นราวๆสองชั่วโมงครับ หลังจากนั้นพยาบาลก็นำมาส่งที่ห้องพักฟื้นที่จองไว้ครับ เห็นคุณเธอเพลียมากเลยให้หลับพักก่อน ที่นี้ก็เกิดเรื่องเมื่อยาที่คุณหมอให้ไว้เริ่มหมดฤทธิ์แล้ว ความรู้สึกเริ่มกลับมาไล่ลงไปจากหลังเรื่อยลงไป ค่อยเคลื่อนลงไปจนถึงปลายเท้า เอาหล่ะสิคุณหมอบอกว่าจะเริ่มเจ็บที่แผลผ่าตัดแล้วสิ ทำไงดีหล่ะที่นี้ คุณเธอก็เริ่มครวญแล้ว บ่นเจ็บที่แผลมาก อ้อ...ลืมไปพยาบาลสั่งไว้ก่อนไปว่าถ้าคุณแม่เจ็บแผลให้ไปตามพยาบาลนะคะ จะให้ยาแก้ปวด ประมาณสี่เข็ม ทุกๆสี่ชั่วโมงต่อเข็ม ผมก็รีบไปตามเพราะเธอเริ่มบ่นมากขึ้น ผมสงสารเธอมาก อยากเจ็บแทนครับ ..สักครู่พยาบาลก็เข้ามาฉีดยาเข้าไปที่สายน้ำเกลือที่ห้อยระโยงระยางไว้ตั้งแต่ตอนแรกแล้ว ระหว่างนั้นเราก็คอยว่าเมื่อไหร่อาการปวดจะบรรเทาลง ผมถามสอบถามเป็นระยะ แต่เธอก็บอกว่าไม่เห็นจะลดลงเลย จนเวลาผ่านไปราวๆสอง-สามชั่วโมง ยังไม่ดีขึ้น ผมก็เลยไปตามพยาบาลมาอีกที คราวนี้เป็นหัวหน้าพยาบาลครับ เธอเข้ามาสอบถามอาการ คุณแม่น้องธีร์ก็เล่าให้พยาบาลฟัง เธอก็ยิ้มๆแล้วบอกว่า ยาที่ให้เป็นยากล่อมประสาท ช่วยให้หลับค่ะ ไม่ใช่ยาแก้ปวดนะคะ อ้าว....ทั้งผมและภรรยามองหน้ากัน ไหงเป็นงั้นหล่ะ......ตายเลยก็อุตส่าห์ตั้งตาคอยว่าเมื่อไหร่จะหายปวด..ไม่น่ามาหลอกกันเลย....... ป้าดติ๊โธ่...ปาดได๋แท่...ให้นอนหลับตั๊วนี่....(สักครู่ใหญ่ๆก็ได้ยินเสียงกรนของภรรยาผม) ผมต้องออกไปนั้งขำที่ระเบียงห้องครับ
ขอบคุณเพลง : เท่าไหร่เท่ากัน --> พงษ์พัฒน์ จาก --> iJig.com |