ในช่วงเวลาที่ความเงียบเหงา ความหดหู่ใจเกิดขึ้น ปกคลุม

 และแผ่กระจายไปทั่วพื้นที่แห่งนี้ ตัวผมเองก็พลอยหวั่นไหวตามไปด้วย

 คงหาประโยชน์อันใดมิได้ที่จะสืบค้นหา ต้นสายปลายเหตุหรือที่มาของเรื่องราวเหล่านี้

ได้แต่หวังว่า สักวันคงคลี่คลายไปในทางที่ดีที่ควร

เพื่อนพ้องมิตรสหายทั้งหลายเอย ตัวของผมเองก็ใช่ว่าจะมีดีอันใด

แต่สิ่งหนึ่งที่ผมปฏิบัติอยู่เป็นประจำคือ ยืดหยุ่นได้ตามสมควรเพื่อลดการกระทบกระทั่ง

 เพราะในที่สุดก็บาดเจ็บทั้งสองฝ่าย มิใช่ร่างกายดอก หากแต่เป็นที่ใจ

จึงอยากฝากบทเพลงนี้ไว้ให้ท่านทั้งหลายได้ฟังและพิจารณาตาม จริงดังนั้นหรือไร.......

**

**

**

ลมพัดใบไม้ไหว ใจของเรานั่นแหละ สั่นไหว

ชงน้ำชาก็ล้น ยังยึดมั่นตัวตน ขนาดนั้น

ไม้ท่อนนี้ยาวเกินไปหากต้องการมันสั้นกว่านั้น

ไม้ท่อนนั้นสั้นเกินไปหากต้องการมันยาวกว่านี้

ใจก็เป็นอย่างนั้น เดี๋ยวก็เป็นอย่างนี้

เทียนสวยหลากสี แต่แสงเทียนมีแสงเดียวเท่านั้น

ใจหนอ จิตนั้น เกิดแล้วพลันตั้งอยู่... ดับไป

พระอุ้มสีกาคนหนึ่งผ่านน้ำโคลนในวันฉ่ำฝน

ไม่สนสายตาผู้คนผิดวินัยเณรจึงเอ่ยถาม

เราปล่อยวางหล่อนแล้ว... หรือเณรยังไม่วาง(เณรเจ้ายังไม่วาง)

*

*

*

*

ขอบคุณบทเพลงของ : เอี้ยว  ณ ปานนั้น

http://www.aeawthatsong.com/node/22

ปล. ผมได้เข้าไปอ่านที่ Entry ของคุณ Mookie แล้วเรื่องโดนในมากๆครับ ขอเชิญตามไปอ่านได้ครับ

http://www.oknation.net/blog/mookie/2008/01/11/entry-2