ท้าวก่ำกาดำน้อย บายแคนเลยเป่า
(บาย = จับ)
ท้าวกะยืนแท่แล้ เลยซ่ำเป่าแคน
(ยืนแท่แล้ = ยืนตรงเงยหน้า)
ท้าวกะแตะลูกหนึ่งแล้ว ลูกสองสามสี่
ท้าวกะแตะกิ่งก้อย ขานทอแม่มือ
(กิ่งก้อย = นิ้วก้อย)
ท้าวกะเป่าจ้อยจ้อย คือเสียงเสพสวรรค์
(จ้อยจ้อย = เจื้อยแจ้ว) , (เสพ = บรรเลง)
ปรากฏดังม่วนก้อง ในเมืองอ้อยอิ่น
(ม่วน - เสนาะ) , (อ้อยอิ่น - อ้อยอิ่ง)
เป็นที่ม่วนใจดิ้น ดอมเจ้าเป่าแคน
ฝูงหมู่ชาวเมืองเขา เล่าฟังเย็นบิ้ง
(เย็นบิ้ง - เย็ยเยียบ,เย็นเฉียบ)
เป็นที่สาวซำน้อย ลืมแกว่งกงหลา
(สาวซำน้อย = สาวแรกรุ่น) ,
(หลา = เครื่องมือสำหรับทำฝ้ายให้เป็นเส้นด้ายดิบ)
ดีแต่ทางหลายพร้อม มาฟังสงัดอยู่
เขากะฟังพร่ำพร้อม ดอมท้าวเป่าแคน
สาวฮามน้อย วางหลามาเบิ่ง
(สาวฮามน้อย - สาวน้อยผู้งาม)
เขากะปบฟั่งฟ้าว ตีนต้องถืกต่อ ล้มถ่าว
(ฟ่าว,ฟั่ง = รีบ) , (ล่มถ่าว = ล้มหัวคะมำ)
บางกะพ่องพาดลาดล้ม เลยฟ่าวแล่นไป กะมี
(พาดลาดล้ม = ลื่นล้ม(เสียหลัก)
ฝูงฅนเฒ่า เหงานอนหายส่วง
(เหงานอน - ง่วงนอน) , (ส่วง - หายง่วง(นอน) , ส่าง(เมา),ฟื้นไข้)
สาวแม่ฮ่าง คะนิงโอ้อ่าวผัว
(แม่(พ่อ)ฮ่าง = หญิง(ชาย)หย่าสามี(ภรรยา) , (คะนิง = คะนึงหา)
ฝูงพ่อฮ่าง คิดฮ่ำคะนิงเมีย
เหลือทนทุกข์ ผู้เดียวนอนแล้ง
เป็นที่อัศจรรย์แท้ เสียงแคนท้าวก่ำ
ไผได้ฟังม่วนแม่ง ในสล่างหว่างเว
(หว่างเว = ว้าเหว่)
ฝูงกินข้าว คาคอค้างอยู่
ฝูงอาบน้ำ ป๋ะผ่าแล่นมา
(ป๋ะ = ผละ,วาง,ปล่อย)
บ่มีไผ ไออี้ จามไอ สงัดอยู่
กะจึ่งมาพร่ำพร้อม ฟังท้าวเป่าแคน

เนื้อหาบางตอนจากนิทาน : ท้าวก่ำกาดำ ที่กล่าวถึงเรื่องราวของแคน ซึงผู้บรรเลง(เป่า) ก็คือท้าวก่ำกาดำ เสียงแคนที่เป่าไปเหมือนดั่งมนต์สะกด ทำให้ผู้ที่ได้ยินหลงใหลหยุดกิจกรรมที่กำลังทำ และเข้าไปฟังใกล้ๆ ด้วยความรีบร้อน คนแก่เฒ่าพอได้ฟังก็หายง่วงในทันใด ขนาดคนที่หย่าร้างกันไป ก็ให้อดคิดถึงกันไม่ได้ และในขณะที่ท้าวก่ำเป่าแคน ก็หามีผู้ใดส่งเสียงไม่ ต่างตั้งใจฟังดั่งต้องมนต์

.

.

.

.

.

.

.

.

เสียงลายแคน : ลายแคนฝากใจ

อ.สมบัติ  สิมหล้า(เจ้าเก่า)

เสียงแคนเป็นเพียงตัวอย่างประกอบเรื่อง

หากสนใจโปรดซื้อสินค้าลิขสิทธิ์