หลายวันก่อน ผมกับเพื่อนๆไปกินข้าวที่ตลาดโต้รุ่งในตัวเมืองลพบุรี

ระหว่างที่นั่งกินข้าวกันอยู่นั้น ก็มีกลุ่มคนนำช้างเร่ร่อน ออกมาเร่

เพื่อขอค่าอาหารช้าง มีบางคนซื้อแต่ในกลุ่มของผมไม่มีใครซื้อเลย

เพราะเหตุผลส่วนตัวของเราคือ ถ้าเราช่วยซื้อช้างก็ไม่ได้กลับป่า

(ไม่รู้สิครับ ผมว่ามันเป็นเรื่องละเอียดอ่อนพอสมควร)

และนั่นก็ทำให้ผมนึกถึงบทเพลงบทหนึ่ง

.

.

.

.

ไอยราไห้

ยามอรุณเมรุเมธา ดาราผ่องแสงอำพัน

ภูพาน ภูผา ระรวย ลัดเลี้ยว ลาวัณย์

กงกรรม กงเกวียน คนเวียนเวร ทำกรรม

ร่างกายกำยำ ไย-ซังซากถึงซางทรวง

พงไพรไกลโพ้น เตียนเกลี้ยงโกร๋น โคนดำ

ลุ่มน้ำลาธาร โรยแรง แห้งแสงนวลจันทร์

ทำลายโค่นฟัน จนชีวันตาย

สูญกลายแหล่งไพร เจ้าสัตว์เสี่ยงตาย สูญพันธุ์สิ้น

ฝูงเจ้าไอยรา เจ้าอ่อนล้ารอนแรม

กรีบแก้มเท้าโรยแรง ร่อนเร่เซซัง

ทรงศรไอยรา สง่าหรูชูคอคน

ซากไพรครองกาย มันตายก่อนหวนครวญคราง

ซากไพรครองกาย มันตายก่อนหวนครวญคราง

บทเพลงของฅนเดินดิน

อารักษ์  อาภากาศ

โปรดซื้อสินค้าลิขสิทธิ์เพื่อสนับสนุนศิลปิน

เราจะได้มีผลงานดีๆให้ได้ชื่นชมนานๆ

ด้วยความขอบคุณ.......นายสิบหมื่น

ภาพทั้งหมดจาก Intenet

แต่งเติมเสริมภาพ : นายสิบหมื่น