ฝนตั้งเค้ามาแล้ว

ลมเริ่มพัดยอดพร้าวไหวๆลู่ตามลม

อีกไม่นานสายฝนคงหลั่งไหลลงมา

เพื่อชำระล้างบางสิ่ง

.

.

.

โน่นแน่ะสายฝนเทลงแล้ว

ชะโลมต้นไม้ใบหญ้า

ต้นชมพู่ที่หน้าบ้านขานรับสายฝน

น้ำเริ่มขังพื้นเพราะระบายไม่ทัน

มองเห็นร่องรอยของเม็ดฝน

เม็ดแล้วเม็ดเล่า

เกิดแล้วหายแล้วเกิดใหม่

ซ้ำอยู่เช่นนั้นเป็นจังหวะของธรรมชาติ

.

.

.

พอสายฝนซาเจ้าบ้านก็ออกมา

ดื่มกินหยาดฝนนั้น

พอได้แก้กระหาย

ชื่นใจแล้วก็จาก

ฉันเอ่ยทักแต่เจ้าก็มิได้นำพา

รีบเดินจากไป

.

.

.

ฟ้าร้องไห้จบแล้ว

ดวงตาฟ้าก็สดใส

แล้วใยเจ้าลั่นทมระทมเล่า

หยาดหยดดั่งหยดน้ำตาเจ้า

เกาะพราวตามกิ่งใบ

แต่ดูแล้วเจ้ามิเห็นเศร้าโศกดั่งนามนั้น

ฉันเห็นว่าเจ้าเบิกบานอยู่เช่นนั้น

.

.

.

ส่วนดอกเจ้าดังแก้มสาว

เม็ดฝนพราวประพรมทั่วผิวหน้า

ดั่งดรุณีน้อยวิ่งฝ่าสายฝนกระนั้น

.

.

.

ครั้นดึกดื่นชีวิตหนึ่งกลับตื่นเพื่อเริ่มต้น

แมงอีนูนน้อยเดียวดาย

เกาะใบมี่รอรีรอรี

แทะแทะเล็มเล็ม

มันคงไม่อร่อยลิ้นเจ้าเหมือนยอดมะขามอ่อน

หรือยอดคูณหรอกนะ

ข้างล่างนั่นเพื่อนเจ้าก็มา

เพราะหลงแสงไฟ

แมงกุดจี่ที่คิดถึง

ที่แห่งนี้มิได้มีขี้ควายให้เจ้าเป็นอาหารหรอกนะ

พอรุ่งสางแล้วเจ้าไปเสียเถิด

หากว่าชีวิตเจ้ายังอยู่ถึงวันพรุ่งของอรุณ

..

..

..

..

เขียนไปเรื่องไหลไปตามรูป

ไร้กฎไร้ฉันทลักษณ์เพราะฉันเป็นฉัน

ภาพทั้งหมดถ่ายจากกระท่อมน้อยฉันเอง

ด้วยรัก

นายสิบหมื่น