....ตอนเช้าลืมตาขึ้น มองไปที่ม่านลูกไม้

                                        เห็นแสงอาทิตย์ยามเช้าลอดเข้ามา

                                 ทุกชีวิตเริ่มวันใหม่อีกครั้ง...  ได้ยินเสียงนกร้อง

                                    เป็นสัญญาณว่า ทุกชีวิต กำลังเริ่มต้น

                                  วันก่อน ได้อ่านเรื่องเพื่อนๆในบล๊อกหลายคน

                                มีทั้งท้อแท้ใจ  รู้สึกผิดกับชีวิต  ไปไม่ถึงเป้าหมาย

                                  หรือ  เป็นกังวลกับการเจ็บไข้  ..อะไรก็แล้วแต่

                        บางทีมันเป็นแค่ บางตอน ของชีวิตเท่านั้นเอง ไม่ใช่ทั้งหมด

                         อย่าให้แค่เรื่องเดียวมาทำลาย  ความหวัง  ความฝัน ของเรา

                         จริงๆแล้ว ในชีวิตนึง  เรา  เคยทำอะไรสำเร็จมาแล้วมากมาย

                            ...จำวันแรก ที่คุณ  จับดินสอ  ลากลง บนเส้นประ ได้มั๊ย...

      วันที่คุณ ร้องไห้อยากกลับบ้าน  ตอนนั้น รู้สึกว่าการเขียน  ก  มันช่างยากซะจริงๆ

                   แล้วไง.... วันนี้เป็นวันสุดท้ายที่ต้องคุ้ยเขี่ยดิน  เพราะในวันข้างหน้า..

                    คุณจะเป็นนักโบราณคดี ที่ค้นหาอดีตมาให้โลกปัจจุบันได้รับรู้

                        .. เป็นวันสุดท้าย ที่จะนั่งทำโมเดล เพราะในวันข้างหน้า

                          คุณจะเป็นสถาปนิก ที่ออกแบบ museum อย่างเจ๋ง..

                             ก็ ถ้าคุณผ่านความรู้สึกที่แย่ๆ มาได้  เพียงแค่วันเดียว

                                     วันที่เหลือ มันก็จะไม่ยากอีกต่อไป

                           ..ไม่มีคำพูดปลอบใจอันใด เท่ากับกำลังใจที่ให้กับตัวเอง..

                          คุณเห็นแสงสีสวยนั่นมั๊ย  ..  มันคือ แสงแห่งกำลังใจ

                                      จะส่องขึ้นในใจเรา ทุกเช้า ที่ตื่น

                                        จงยิ้มให้กับตัวเอง  ให้ใจกับตัวเอง

                            ขอให้แสงสีสวยนี้ เกิดขึ้นในใจของเพื่อนๆ ทุกคน

                                                      ขอบคุณค่ะ