.

      ทุกเช้า ตอนที่ลงมา น้ำตาล จะมารออยู่ ตรง หน้าห้องทำงานทุกวัน

      แสดงอาการดีใจ  กระดิกหาง  เลียมือ  เอาตัวมาเบียด  หมุนไปหมุนมา

      ...

      แต่ วันนี้ ไม่เหมือนเคย

      นอนนิ่ง  อยู่ ที่ประจำของมัน ผงกหัวขึ้นมา กระดิกหาง

      แต่ก็ ยังคงนอน อยู่อย่างนั้น เรา  เดินเข้าไปใกล้ๆ  ลูบหัว

      "ไง  เป็นอะไรไปวันนี้  ไหน ดูดิ๊ ไม่สบายรึปล่าว"

      จับอ้าปาก ดูลิ้นว่า ซีดมั๊ย ก็ไม่   จมูก ก็ไม่แห้ง  ...เอ๊ เป็นอะไรของมันหว่า

      ...

      จำได้ว่า เมื่อวาน ตอนหัวค่ำ

      น้ำตาล  เดินมาตรง โต๊ะทำงาน  แล้ว เลียขา

      สงสัยมันจะบอกว่า  "เจ้านาย วันนี้ รู้สึกไม่ดีเลยอ่ะ"

      เราลูบหัวมัน       "ขอหนมอีกดิ  ไม่ต้องเลย ไปนอนได้แล้ว"

      มันหมอบลงตรงนั้น  เหลือกตา มอง แล้วถอนหายใจแรงๆ

      สงสัยคิด ในใจ ว่า  "เดี๋ยวนี้ เจ้านาย สนใจบล๊อก มากกว่าเราล๊ะ"

      โธ่ น้ำตาล ยังไงก็ รัก ไม่เปลี่ยนแปลงหรอกน่า

      เออ   ..แต่เดี๋ยว  ขอตอบเม้นท์ อันนี้ ก่อนนะ..!!

      ...

      คนที่เลี้ยงหมา จะเข้าใจ เวลาที่พวกมันป่วย ดูเหมือนเจ้าของ จะป่วยกว่า

      เป็นกังวล เป็นห่วง ...มันก็ หนาว ร้อน หิว เจ็บป่วย คิดถึง รัก รู้สึกทุกอย่างเหมือนกับเรา

      เวลาที่เรา ตะคอกใส่มัน  ด้วยอารมฌ์ งี่เง่า ที่ค้างมาจากงาน

      มันก็จะถอยล่น ออกไป และ หมอบ รับฟังอย่างเงียบๆ

      รอดูว่าเรา หายเป็น ไอ้คลั่งทะเลเดือดแล้ว ก็ จะค่อยๆเดินเข้ามา นั่งใกล้ๆ

      สายตามัน เหมือนจะบอกว่า"ระเบิดออกมาครับ ผมยินดีรับฟัง โอเคขึ้นแล้วสิ เจ้านาย"

      ...เพียงแต่ พูดไม่ได้ กิริยา และ สายตา  ทำให้ เรา อ่านกันออก

      ...

      เอาหละ   วันนี้ คงต้องสลับกันบ้าง

      เรา จะคอยดูแล ร่างกาย และ จิตใจของมันเอง

      หวังว่ามันจะดีขึ้น และ วิ่งเป็น หมาบ้า ลิงโลด ได้เหมือนเดิม

      แต่ยังไง  ก็  ขอบใจ สำหรับ entry นี้นะ  ไอ้เพื่อนยาก....

      ...

      ...

        ...

        ...