เสียงร้องไห้ของคนที่มาร่วมงานประกอบกับดนตรีที่บรรเลงช่างกลมกลืน ชวนให้บรรยากาศเต็มไปด้วยความเศร้า ชายหนุ่มยืนมองควันที่กำลังลอยละลิ่วขึ้นสู่ท้องฟ้าด้วยจิตใจที่หม่นหมอง 

“พี่คมเพชร เรากลับกันเถอะ”   หญิงสาวผู้ยืนอยู่ข้างชายหนุ่มบอก เมื่อเธอสังเกตเห็นว่าชายหนุ่มได้ยืนมองท้องฟ้าเป็นเวลานาน และตอนนี้ผู้คนที่มาร่วมงานก็ต่างกลับกันหมดแล้ว

“อืม..”  ชายหนุ่มตอบเธอด้วยเสียงราบเรียบแต่ดูไร้ความรู้สึก

หลังจากงานศพได้เสร็จสิ้น คมเพชรตัดสินใจบินไปเรียนต่อต่างประเทศ แม้ว่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นได้ 

ผ่านไปแล้วร่วมปี คมเพชรก็ยังไม่เคยลืมอดีตวันวานที่เคยอยู่หอพักร่วมกันกับเพื่อนทั้งสอง 

ในร้านอาหารของคณะนิเทศสาสตร์ที่เต็มไปด้วยนักศึกษาชายหญิงปี2  ต่างพากันมานั่งรอดูน้องรหัสของตัวเอง บางรายก็รู้แล้วว่าใครเป็นน้องรหัสแต่ก็รอลุ้นน้องของเพื่อนคนอื่นๆ

“ไงเพชร แกได้ใครเป็นน้องรหัสวะ..เอ.จะใช่น้องสาวคนสวยคนนั้นรึเปล่าวะ”  ต้นกล้าเป็นหนึ่งในเพื่อนร่วมหอพัก เดินเข้ามาในร้านอาหารพูดพร้อมกับทำหน้าลุ้น

“ก็ใช่นะซีวะ ..ได้น้องใบฝิ่นคนน่ารักมาเป็นน้องรหัสโคตรโชคดีเลย”  เมืองแมนเพื่อนร่วมหอพักอีกคนซึ่งนั่งอยู่บนโต๊ะอาหารข้างๆ คมเพชรชิงตอบก่อน พร้อมกับรู้สึกอิจฉาคมเพชรนิดๆ ส่วนคมเพชรนั้นยิ้มให้ต้นกล้าแทนคำตอบทั้งหมด

“ข้าดีใจด้วยเพชร ในที่สุดแกก็มีโอกาสได้ใกล้ชิดกับใบฝิ่นขึ้นมาอีกก้าวแล้ว”  ต้นกล้ายิ้มให้เพื่อนพร้อมกับตบไหล่เพื่อนเบาๆ

หลังจากวันนั้นคมเพชรก็คอยดูแลเอาใจใส่ใบฝิ่นเกินกว่าที่พี่รหัสจะกระทำแก่น้องรหัส จนใครๆ ต่างพากันคิดว่าทั้งคู่เป็นแฟนกัน เรื่องนี้สร้างความไม่พอใจให้กับใบฝิ่นเป็นอย่างมาก

“นี่  ฟางเราไม่ชอบเลย ที่พี่เพชรมาทำตัวสนิทกับเรามาก จนเพื่อนๆ ในห้องเข้าใจผิดคิดว่าเรากับพี่เพชรเป็นอะไรกันมากกกว่าพี่ชาย” ใบฝิ่นมีสีหน้าเคร่งเครียด และแสดงความไม่พอใจอย่างมาก

“ฝิ่น ชั้นถามเธอจริงๆ นะเธอไม่ได้รู้สึกอะไรกับพี่เพชรเลยเหรอทั้งๆ ที่พี่เพชรออกจะเป็นคนน่ารัก นิสัยดี ดูเป็นคนจริงใจมากๆ เลย”  ในขณะที่ฟางพูดถึงคมเพชร เธอมักจะยิ้มกว้างกว่าพูดถึงคนอื่น

“เอาเถอะนะฟาง ถึงพี่เพชรจะดีขนาดไหนเราก็ไม่มีทางชอบเขาหรอก เพราะความรักมันฝืนใจใครไม่ได้ เธอลองทำใจให้รัก คนที่เราไม่รักดูสิมันเป็นเรื่องยากมากเลยนะฟาง”

“ฝิ่น  เธอพูดแบบนี้เนี่ยแสดงว่า เธอมีคนที่รักอยู่แล้วเหรอ”

“ใช่ เรามีคนที่เรารักอยู่แล้ว และเขาก็เป็นคนดีไม่แพ้พี่เพชรหรอก”  เธอพูดพร้อมกับมีนัยน์ตาที่เม่อลอยดูอ้างว้าง

เย็นวันหนึ่งที่ท้องฟ้าอึมครึม ลมพัดแรงผิดปกติ คมเพชรไปส่งใบฝิ่นที่หอพักหลังจากที่เลี้ยงอาหารตามประสาพี่รหัสน้องรหัส ก่อนที่ใบฝิ่นจะเดินเข้าหอ 

“เออ..เดี๋ยวก่อนฝิ่นพี่ว่าเราน่าจะมาตกลงเป็นแฟนกันจริงๆ จังๆ เสียที่นะ” ชายหนุ่มพูดพร้อมกับส่งยิ้มให้เธอ

“พี่เพชรคะ.. คือว่า..คือ ฝิ่นไม่ได้คิดอะไรกับพี่เกินกว่าคำว่าพี่ชายนะคะ”  คำพูดของเธอทำให้เขาหัวใจหล่นวูบ

“ตลอดเวลาที่ผ่านมาฝิ่นไม่เคยคิดอะไรกับพี่เลย และฝิ่นก็รำคาญมากที่พี่เพชรทำให้คนอื่นเข้าใจผิดว่าเราเป็นแฟนกัน”  ขณะนี่เธอได้ปล่อยคำพูดที่อึดอัดคั่งค้างมาเนิ่นนาน แต่เขากลับไม่ได้ยินสิ่งที่เธอพูดนอกจากคำว่า ฝิ่นไม่ได้คิดอะไรกับพี่เกินกว่าคำว่าพี่ชาย คำพูดนี่ยังวนเวียนอยู่ในหัวของเขา จนเขาสับสนไปหมด เธอได้เดินลับหายไปบนหอพัก ในช่วงที่เธอกำลังจะเลี้ยวขวาไปยังห้องพัก เธอก็ได้ยินเสียอันคุ้นเคยดังมาทางห้องของเธอ เธอเดินให้เบาที่สุด พร้อมกับแอบดูคู่สนทนาคู่นั้น

“พี่ส่งฟางแค่นี้นะ ยังไงก็อย่าลืมทานยาตามที่หมอสั่งหละ เดี๋ยวไม่สบายอีก พี่เป็นห่วง”  เสียงทุ่มๆของชายหนุ่มที่แสดงถึงความห่วงใยเพื่อนสนิท ทำให้คนที่แอบฟังรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่คมเพชรกำลังเผชิญอยู่

“ขอบคุณพี่ต้น มากเลยนะคะ ที่มาส่ง ฟางไม่เป็นไรแล้วคะ”  พูดเสร็จเธอรีบเดินเข้าห้อง

“เดี๋ยวก่อนฟาง พี่มีอะไรจะบอกเธอ”  สิ่งที่ชายหนุ่มจะบอกหญิงสาวตรงหน้า ทำให้ใบฝิ่นหัวใจเต้นแรงผิดปกติ สิ่งที่เธอกลัว และไม่คิดว่าจะเกิดขึ้นได้มันกำลังจะเกิดขึ้น

“พี่ พี่ ชอบฟางนะ พี่ชอบฟางหลังจากที่ฝิ่นเป็นน้องรหัสไอ้เพชรมันนะ”  ชายหนุ่มรู้สึกหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ คำพูดเมื่อครู่ทำให้ใบฝิ่นวิ่งออกไปจากหอทั้งน้ำตา เม็ดฝนได้โปรยปรายลงมาในขณะที่คนสองคนกำลังร้องไห้อยู่ คมเพชรยังยืนตากฝนที่เดิม เมื่อเห็นใบฝิ่นวิ่งออกมาจากหอเหมือนคนร้องไห้ เขาจึงวิ่งตามเธอไป

“ฝิ่นเดี๋ยวก่อน  ชายหนุ่มวิ่งไปคว้ามือเธอเอาไว้”  ท่ามกลางสายฝนที่โปรยปรายกลายเป็นโหมกระหน่ำลงมาอย่างหนัก ทั้งคู่ยังยืนอยู่อย่างไม่กลัวสายฝน

“พี่เพชร ..พี่เพชร”  เธอตะโกนเรียกชื่อเขาเสียงหลง พร้อมกับซบลงที่อกเขา เขาสวมกอดเธอเอาไว้ และรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่เธอได้รับ เขาปลอบเธอ และพาเธอมาหลบฝนที่หอพัก

“ฝิ่น..ค้างที่หอพี่ก่อนนะคืนนี้ นอนหลับให้สบาย เดี๋ยวพี่จะออกไปซื้อข้าวมาให้ทานนะ”   เธอนอนหันหลังให้ชายหนุ่มพร้อมกับพยักหน้าเบาๆ สิ้นเสียงปิดประตู่ เธอข่มตาให้หลับลง หยาดน้ำตาแห่งความเสียใจมันเอ่อล้นออกมา ครู่หนึ่งเธอได้ยินเสียงเปิดประตู

“มาแล้วเหรอพี่เพชร ทำไมถึงกลับมาเร็วหละ”  เธอพูดทั้งๆ ที่ยังไม่หันไปมอง เมื่อไม่มีเสียงตอบรับเธอจึงหันหน้าไปมองที่ประตูทางเข้า

“อ่าวพี่แมนเองเหรอ ” เธอพูดพร้อมกับลุกขึ้นนั่ง

“ฝิ่น มาเท้ นี่ด้าย ยาง งาย    ”  เมืองแมนซึ่งกลับเข้าหอมามีอาการเมาแอลกอฮอล์ หลังจากที่ไปดื่มกับเพื่อนร่วมคณะฯมา เขาขเยิบตัวเข้าใกล้เธอนัยน์ตาหลี่เล็กน้อย พร้อมกับยิ้มอย่างมีเลศนัย เธอรู้สึกถึงความไม่ปลอดภัย

“พี่แมน ดื่มเหล้ามาเหรอ เมาแล้วเนี่ย ไม่ต้องเข้ามาใกล้ฝิ่นขนาดนี่ก็ได้” เธอรีบขยับตัวออกห่างชายหนุ่ม แต่ชายหนุ่มกลับรีบเข้าประชิดที่ตัวเธอพร้อมกับจับแขนทั้งสองข้างของเธอไว้อย่างแรง

“ฝิ่น ฝิ่นรู้ม้าย  ว่า...ฝิ่นสวยมั๊ก มาก เลย เพ้นะ แอบช อ.บฝิ่นต้าง แต่แรกเห็น..แล้ว แต่...ดาน มาติด ที่ไอ้เพชร ไอ้เพชรมันขอก่อน เพ้เลยทำอาราย ม้ายได้”   เสียงพูดที่ยืดยาวของเขาทำให้เธอหวาดกลัว เธอพยายามดิ้นให้หลุดจากมือแมน แต่ยิ่งดิ้นเขากลับยิ่งจับเธอแน่นมากขึ้น

“ป้าครับเอา ข้ามมันไก่ 4 ห่อครับ”  คมเพชรสั่งข้าวเผื่อเพื่อนอีกสองคน เขาเดินออกมาซื้อข้าว ท้ายซอยที่อยู่ไม่ไกลจากหอพัก

“รอก่อนนะพ่อหนุ่ม ช่วงนี้ลูกค้าเยอะ” หญิงวัยกลางคนเอ่ยทักเขา พร้อมกับส่งยิ้มให้

“ไม่เป็นไรครับ ผมรอได้” คมเพชรยิ้มตอบ และหยิบหนังสือพิมพ์ขึ้นมาอ่านฆ่าเวล

“ปล่อย ปล่อยชั่นนะ ช่วยด้วย ช่วยด้วย” ใบฝิ่นขัดขืนเมืองแมน หลังจากที่เขาพยายามจะปล้ำเธอ แต่แล้วเมืองแมนเอามือ ปิดปากเธอไว้ และพยายามถอดกระโปรงเธอ

“ร้องไห้ตายก็ไม่มีใครมาช่วยเธอได้หรอก พี่รู้นะว่าเธอนะชอบไอ้ต้นมัน แต่เสียใจด้วย ไอ้ต้นมันชอบฟาง  ฝิ่นยอมพี่เถอะ”  อาการเมาส่างลง มีกิเลศกามเข้าแทนที่เมืองแมนสูดดมเธอไล่จากลำคอมายังเนิ่นอก เธอพยายามขัดขืนสุดแรงแต่ไม่เป็นผล

ขณะเดียวกันต้นกล้าซึ่งกลับมาถึงหอ ก้าวแรกที่เข้ามาภาพที่อยู่ตรงหน้าทำให้เขารีบวิ่งเข้าไปช่วยใบฝิ่น ต้นกล้ากระชากผมของเมืองแมนออกมา จากตัวใบฝิ่น พร้อมกับต่อยเมืองแมนไปหลายหมัด

“มึงทำแบบนี้กับฝิ่นทำไม ไอ้เพื่อนเลว”  ต้นกล้าชี้หน้าต่อว่าเมืองแมนด้วยความโกรธ  ด้านเมืองแมนก็รู้สึกโกรธต้นกล้ายิ่งกว้า จึงลุกขึ้นคว้าเอาขวดแจกันข้างฝาผนังฟาดเข้าที่หัวของต้นกล้อย่างแรง  จนแจกันแตก ส่วนต้นกล้านั้นล้มลงไปนอนราบกับพื้น เลือดสีแดงไหลผ่านเส้นผม ลงสู่ใบหน้าของต้นกล้า

“พี่ต้น พี่ต้นเจ็บมั้ย”  ใบฝิ่นรีบวิ่งเข้าไปประครองตัวของต้นกล้าขึ้นมา แต่แล้วต้นกล้าก็ถูกเมืองแมนกระชากตัวขึ้นมา แล้วเอาแจกันแตกแทงเข้าไปในลำตัวของต้นกล้า

“ไอ้แมน  มึงหยุดได้แล้วนะ ถ้ามึงไม่หยุดกูจะเรียกตำรวจมาเดี๋ยวนี้เลย”  คมเพชรซึ่งดินกลับมายังหอหลังจากที่ซื้ออาหารเสร็จ เมื่อมาถึงห้องต้องตกใจสุดขีดกับภาพที่เห็น  และตะโกนว่าเมืองแมนเสียงดังลั่น  เมืองแมนหันหน้าขวับมายังเสียงตะโกน ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเคียดแค้น ก็คลายลง

“มึงจำไว้นะไอ้ต้น มึงทำลายโอกาสดี ดีของกู มึงไอ้เพชร ไอ้โง่ฝิ่นนะเขาชอบไอ้แมน มึงน่าจะขอบคุณกูนะที่กำจัดศรัตรูตัวจริงของมึงได้” 

“มึงหยุดพล่ามได้แล้ว กูไม่อยากเห็นหน้ามึง มึงออกไปจากห้องไปเดี๋ยวนี้เลยนะ”   คมเพชรตะโกนเสียงดังลั่นอีกครั้ง

“หยุดทะเลาะกันได้แล้ว ช่วยพี่ต้นก่อน เลือดไหลไม่หยุดเลย” ใบฝิ่นตะโกนแทรกออกมาทั้งน้ำตา

ขณะ ที่ทุกคนนั่งรอฟังอาการของต้นกล้าอย่างใจจดใจจ่อ ประตูห้องฉุกเฉินเปิดออก ทั้งพ่อ แม่ ของต้นกล้า คมเพชร ฟาง และใบฝิ่นต่างรีบลุกขึ้นยืนฟังผล

“หมอเสียใจด้วยครับ คนไข้เสียเลือดมาก อีกทั้งยังมีเศษแก้วฝังลึกมากที่กระเพราะ ทำให้มีเลือดค้างที่กระเพราะอาหาร”  หมออธิบายเหตุผลที่ต้นกล้าเสียชีวิต เสียงร้องไห้ของแม่ ใบฝิ่น ฟาง เสียงแห่งความเจ็บปวด ยังดังเข้ามายังโสตประสาทของคมเพชรทุกวัน เมืองแมนได้หนีไป แต่ก็ไม่มีใครอยากจะเอาผิด เพราะทั้งสามคนเป็นเพื่อนรักกันตั้งแต่เด็ก อีกทั้งคมเพชรบอกทุกคนว่าเรื่องที่เกิดขึ้นเป็นอุบัติเหตุ

ชีวิตเด็กหอที่ต้องอยู่ห่างจากพ่อแม่ ทุกคนต่างใฝ่ฝันหาความรัก ไม่ว่าจะเป็นจากเพื่อน จากเพศตรงข้าม ถ้าปราศจากการสั่งสอนที่ดี และห่างไกลผู้ปกครอง โอกาสพลาดก็เกิดขึ้นได้ทุกเมื่อ คมเพชรคิดถึงเรื่องนี้ทีไร เขาจะรู้สึกเจ็บปวดทุกครั้ง 

                                                                                                                                  ใบฝิ่น...