เช้าวันที่อากาศสดใสเริ่มต้นขึ้น..วันนี้เป็นวันเรกของการเปิดเทอม รู้สึกตื่นเต้นดีใจอย่างบอกไม่ถูก คงเป็นเพราะว่ากำลังจะได้เจอเพื่อนๆ หลังจากที่ไม่ได้พบกันมาเป็นเวลานานถึง 3 เดือนกว่า

       วันนี้ที่กรุงเทพฯ รถก็ยังติดเหมือนเดิม ถนนหนทางที่ฉันผ่านยังเป็นปกติดีทุกอย่าง แต่ทว่า เมื่อเดินทางมาถึงถนนสุโขทัย ที่อยู่ไม่ไกลจากมหาวิทยาลัยของฉันมากนัก ภาพที่ปรากฏอยู่บนท้องถนน คือผู้ชายนอนแน่นิ่งอยู่กับพื้น เลือดที่ไหลลงมาเยิ้ม กองอยู่รอบศีรษะของเขา รถมอเตอร์ไชค์ จอดเรียงรายอยูหลายคัน เศษกระจกรถที่แตกละเอียดเกลื่อนกลาดอยู่ในที่เกิดเหตุ มีคนที่มุงดูเหตุการณ์อยู่ไม่มากนัก เพราะเหตุเกิดบนกลางถนน รถหลายคันจอดต่อ ต่อกันยาวเหยียด.....

         ฉันมองดูภาพอย่างไม่ละสายตา และภวนาว่าขอให้มีใครสักคนรีบนำเขาส่งโรงพยาบาลอย่างเร่งด่วน ฉันซึ่งนั่งอยู่บนรถได้เพียงแต่มอง มองดูภาพของเขาที่เคลื่อนออกไปไกล ไกลทุกที ถ้าชายคนนั้นเป็นคนในครอบครัว เป็นเพื่อน หรือคนรู้จัก  ฉันคงจะวิ่งลงจากรถโดยเร็ว และฉันก็คิดว่า คนที่รักเขาก็คงจะรู้สึกเจ็บปวดเหมือนอย่างที่ฉันกำลังรู้สึก 

          ชั่วอึดใจ รถพยาบาลจากโรงพยาบาลราชวิถีก็ปรี่เข้ามาอย่างรวดเร็ว ตอนนี้ ตอนที่ฉันนั่งเขียนเรื่องนี้อยู่ ผู้ชายคนนั้นคงอยู่รอดปลอดภัย พร้อมทั้งคนที่รักเขาคงเดินทางมาดูอาการเขาเรียบร้อยแล้ว

         คำถามที่เกิดขึ้นในใจคือ ฉันจะรับสถานการณ์แบบนี้ได้ไหมน้า ถ้าคนที่ฉันรักประสบอุบัติเหตเช่นอย่างที่ฉันเจอวันนี้ ชีวิตคนเราไม่มีอะไรแน่นอนจริงๆ ดังนั้น ถ้าวันนี้เราอยากทำอะไร ก็ควรลงมือทำได้แล้วก่อนที่มันจะสายเกินไป