จุดเริ่มต้นของการเดินทาง อยู่ที่สะพานมิตรภาพไทย - ลาว กว่าจะข้ามมาได้ก็ใช้เวลาอยู่เหมือนกันนะเนี้ยไม่ใช่ เพราะอื่นใดเพราะเราต้องทำเอกสาร การนำรถเข้าเมือง และอื่นๆๆ จึงทำให้เรามาถึง ที่เวียงจันทน์เย็นและ  พอเช้าเราก็ออกเดินทาง มุ่งหน้าไป ที่ วังเวียง   แต่ก่อนออกจากเวียงจันทร์ เราขอเที่ยวเล่นในเมืองหลวงแห่งนี้กันนิดหน่อย  ที่แรกที่เราแวะ คือ

ประตูชัย หรือที่รัฐบาลลาวและประชาชนลาว เรียกกันว่า อนุสาวรีย์แห่งชัยชนะ  พอมาถึงที่นี่ เราก็ได้  แหกตาสมัคคี ( ถ่ายภาพหมู่ )กันที่นี่ กันอยู่หลายรูปเลยหละค่ะ  หลังจากนั้นก็เดินทางต่อไปที่  

วัดธาตุหลวง เป็นวัดสำคัญคู่บ้านคู่เมือง และถือเป็นสัญลักษณ์อีกอย่างหนึ่งของเวียงจันทน์ ทั้งยังเป็นที่เก็บพระบรมสารีริกธาตุของพระพุทธเจ้าด้วยค่ะ

ออกจากเวียงจันทน์ เดินทางเข้า วังเวียง ด้วยระยะทางกว่า 160 ก.ม.  ดูเหมือนไม่ไกลเท่าไหร่ แต่ทำไมนะระยะที่ลาว มันทำให้เรา ขับรถ ในระยะทาง 160 ก.ม โดยใช้เวลาขับรถถึง 4 ชั่วโมง  ไม่อยากจะเชื่อเลย  แต่ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ เพราะ มันเป็นไปแล้ว  

วังเวียง   วังเวียง....เมืองปายแห่งลาว   มีครหลายคนบอกว่าที่นี่เหมือน เมืองปายบ้านเรา  จากการที่ได้สัมผัส ขอบอกเลย เหมือนกันจริงๆนะคะ เพราะ ที่นี่ยังมีธรรมชาติที่สมบูรณ์อยู่  ธรรมชาติจริง แต่ตอนนี้ก็เริ่มที่จะมีโรงแรม ที่พักต่างๆ เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ตามความเจริญ และนักท่องเที่ยว ที่หลังไหล กันเข้ามาเที่ยวที่นี่  

 แต่สำหรับเรานะ ขอเปลี่ยนชื่อที่นี่เป็น วังเวง จะได้มั๊ยนะเพราะว่าที่พักที่เราเข้าไปพักมันเงียบสงบมากๆๆ จนทำให้เราคิดไปต่างๆ นานา ว่าจะมีอะไรมั๊ยนะตอนกลางคืน อิอิ สุดท้ายก็เจอจนได้  ผะผีผีผีผีก๊อกน้ำ 555 ฟังแล้วก็ ขำขำ ดีนะคะ เพราะอยู่ดีๆๆ น้ำในห้องน้ำมันก็เปิดเอง มันเริ่มจากเบาๆ เบาๆ แล้วก็ แรงขึ้นเรื่อยๆๆ โอ๊ย ++ เริ่มนอนไมได้แล้ว .......   ตื่นเช้ามา รีบตื่น รีบ รีบ จะได้ไป ต่อซะที อิอิ   มุ่งหน้าสู่ หลวงพระบาง

หลวงพระบาง   เราเดินทามาถึงหลวงพระบางในช่วงเย็น เย็นย่ำเดินขึ้น ธาตพูสี ไปอำลาแสงสุดท้ายแห่งวัน ( คนอื่นขึ้นกันนะค่ะ แต่เราไม่ได้ขึ้น ) เพราะมันแต่ไปเดินดูตลาดอยู่ ตื่นเต็นมากๆๆ ที่ได้ไป 

ธาตพูสี ยอดเขาที่มีความสูงราว 150 เมตร ตั้งอยู่ใจกลางเมืองหลวงพระบาง เมื่อขึ้นไปบนยอดสามารถมองเห็นเมืองหลวงพระบางได้โดยรอบ ตลอดสองข้างทางร่มรื่นไปด้วยต้นจำปา หรือลั่นทม เชื่อกันว่าแต่เดิมบริเวณนี้เป็นเขตป่าศักดิ์สิทธิ์ ต่อมามีฤาษีขึ้นไปอาศัยอยู่ ชาวบ้านจึงเรียกว่าภูฤาษี หรือภูสีมาจนถึงปัจจุบัน นักโบราณคดีบางคนเชื่อว่า ภูสีอาจหมายถึงภูศรี มาจากคำว่าศรีซึ่งเป็นศรีของเมืองหลวงพระบาง ด้านบนเป็นที่ตั้งของพระธาตุจอมสี ตัวพระธาตุเป็นทรงดอกบัวสี่เหลี่ยมทาสีทอง ตั้งอยู่บนฐานสี่เหลี่ยม ยอดประดับด้วยเศวตฉัตรทองสำริด 7 ชั้น สูงประมาณ 21 เมตร

ตลาดมืด รอเราอยู่ เรารู้ว่าทุกคนกำลังใจจดจ่อกับตลาดชื่อดังแห่งนี้ โดยเฉพาะครอบครัวของเรา รอให้ถึงเวลานี้เร็วๆๆ  แล้วพวกเราก็ได้เดินๆๆ ซื้อของ กระจายรายได้อีกแล้วอย่างสนุกสนาน กับการใช้เงินล้าน เงินแสน รวยเหลือเกินพวกเรา   สิ่งแรกที่เราได้ซื้อคือกระเป๋า ใบละ 8 หมื่น ( กีบ)  ตกเป็นเงินไทยก็ ประมาณ 280 บาท  กระจายรายได้งานนี้ หมดไปหลายแสน เหมือนกัน อิอิ  ร่ำรวย จริงๆ

ล่องเรือ แม่น้ำโขง หลวงพระบาง เพื่อชมธรรมชาติ และก็ไปแวะที่ถ้ำติ่ง และกลับมาเดินดูสิ้นค้าพื้นเมืองของที่นี่ก็เป็น พวกผ้าซิ่น ผ้าพันคอ ผ้าคลุมไหล่ ที่เป็นเอกลักษณ์ ของหลวงพระบาง

ถ้ำติ่ง เป็นถ้ำที่เกิดขึ้นตามธรรมชาติ ตั้งฝั่งตรงข้ามบ้านปากอู ในภูเขาลูกใหญ่ที่ตระหง่านอยู่ริมแม่น้ำโขง ช่วงที่แม่น้ำอูไหลลงสู่แม่น้ำโขง ชาวบ้านเรียกกันว่า ผาแอ่น ถ้ำติ่งประกอบด้วยถ้ำ 2 แห่ง ได้แก่ ถ้ำติ่งเทิง (ถ้ำติ่งบน) และถ้ำติ่งลุ่ม (ถ้ำติ่งล่าง) ในสมัยโบราณใช้เป็นที่สักการะบวงสรวงดวงวิญญาณผีฟ้า ผีแถน เทวดาผาติ่ง แต่เมื่อศาสนาพุทธเข้ามาแทนที่ถ้ำติ่งจึงกลายเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ทางพุทธศาสนา ของผู้แก่เฒ่าบอกว่า เจ้ามหาชีวิตแห่งหลวงพระบางต้องไปสักการะพระพุทธรูปในถ้ำ เป็นประเพณีที่ขาดไม่ได้โดยเฉพาะในช่วงปีใหม่ หลังเสร็จงานบุญที่หลวงพระบางแล้วประมาณ 2-3 วัน พระองค์จะนำข้าราชบริพารชั้นผู้ใหญ่ พระสงฆ์ และประชาชนขึ้นไปสรงน้ำพระพุทธรูปที่ถ้ำติ่งบนก่อน จึงลงมาทำพิธีที่ถ้ำติ่งล่าง ภายในถ้ำมีการค้นพบพระพุทธรูปที่สร้างขึ้นในศตวรรษที่ 15 และ 19 จำนวนหลายพันองค์ และมีบางส่วนที่สร้างขึ้นในศตวรรษที่ 17 และ20 ส่วนใหญ่ทำจากไม้ บางส่วนทำจากหินและโลหะ นอกจากนี้ยังมีการพบพระพุทธรูปที่ทำจากเงินและทองคำบุ แต่ถูกลอกเอาเงินและทองคำออกไปหมด เหลือไว้แต่ดินเผาที่เป็นแกนกลาง

วัดเชียงทอง เป็นวัดที่สำคัญ สวยงาม และเป็นที่ที่นักท่องเที่ยวนิยมมากที่สุด นักโบราณคดียกย่องว่าวัดเชียงทองเป็นดั่งอัญมณีแห่งสถาปัตยกรรมลาว สร้างขึ้นโดยพระเจ้าไชยเชษฐาธิราชก่อนที่จะย้ายเมืองหลวงไปยังนครเวียงจันทน์ไม่นานนัก ผนังด้านหลังของพระอุโบสถ ทำจากกระจกสีตัดต่อกันเป็นรูปต้นทองขนาดใหญ่ ซึ่งเป็นต้นไม้ที่เคยมีอยู่ในหลวงพระบาง คล้ายกับต้นโพธิ์ ด้านข้างเป็นรูปสัตว์ในวรรณคดี จุดเด่นที่น่าสนใจอีกจุดของวัดเชียงทองอยู่ที่โรงเมี้ยนโกศ หรือโรงเก็บราชรถ ประตูด้านนอกแกะสลักเรื่องราวของรามเกียรติ์ โดยช่างแกะสลักชื่อ เพียตัน ช่างฝีมือดีประจำองค์เจ้ามหาชีวิตศรีสว่างวัฒนา

ตักบาตรข้าวเหนียว  ตื่นแต่เช้ามาเพื่อเตรียมตัวตักบาตรข้าวเหนียว ในวันที่ 1 มกราคม 51 รับปีใหม่  เราได้ข้าวเหนียวมาคนละหนึ่ง กระติ๊ปใหญ่ๆ แต่เราจะต้องหยิบข้าวเหนียวทีละนิดเท่านั้น เพื่อที่จะให้พอกับพระสงฆ์ ที่มารับบาตรในตอนเช้า  มีพระสงฆ์เกือบ 300 รูป  

ก็เดินทางมุ่ใหน้ากลับสู่ประเทศไทย โดยเส้นทาง หลวงพระบาง วังเวียง เวียงจันทร์ หนองคาย ( ประเทศไทย ) เย้ๆๆๆๆ กลับบ้านแย้วพวกเรา

องค์การยูเนสโก (UNESCO) ยกย่องให้หลวงพระบางเป็น เมืองมรดกโลกทางวัฒนธรรมที่ยังมีลมหายใจ เมื่อเดือนธันวาคม 2538 ที่นี่ยังคงเอกลักษณ์ความเป็นตัวของตัวเองในแบบอาณาจักรล้านช้างเมื่อครั้งอดีต ทั้งขนบธรรมเนียมประเพณี วัฒนธรรมการกิน ที่อยู่อาศัย โดยเฉพาะความบริสุทธ์ของชาวหลวงพระบาง ที่ยิ้มแย้มแจ่มใสและมีมิตรภาพเหมือนเมื่อครั้งอดีต ซึ่งถือเป็นเสน่ห์ดึงดูดที่ทำให้นักท่องเที่ยวทั่วโลก ต่างพยายามหาโอกาสมาเยี่ยมเยือนเมืองแห่งนี้