credit : คณะถาปัดรังสิต

ใครรู้จักบ้างว่าคณะถาปัดเป็นยังไง

ตอนเด็กๆ จำได้ว่าเป็นคณะที่ใฝ่ฝันอยากเรียนมาก

ทำไมน่ะเหรอ ก็มีแรงบันดาลใจจากพี่ๆ วงเฉลียง

และฮีโร่ในดวงใจก็ไม่ใช่ใครเลย พี่จิก ประภาส ชลศรานนท์นั่นเอง

ม.1 ก็เลยเริ่มเรียนออกแบบที่โรงเรียน ฟังดูก็ไปได้สวยทีเดียว

แต่เส้นทางย่อมมีก้อนหินให้เดินสะดุดกันอยู่เสมอ

นั่นก็คือ อาจารย์สอนเขียนแบบท่านหนึ่งโหดสุดๆ

ใครใช้อุปกรณ์การเขียนแบบผิด หยิบผิดท่า ใช้ผิดชิ้น

เป็นได้เรื่อง ท่านจะรีบปรี่มาหาเราทันที หลังจากขยับแว่นจับผิดเจอเราแล้ว

เพียะ ผัวะ พลั่ก ตึก ... แล้วแต่ว่าคุณได้แจ็กพ็อตระดับไหนของความโหด

อิชั้นเรยมือไม้สั่น ร่ำเรียนไปด้วยใจระส่ำ หมดเทอมนั้นก็ลาขาดวิชาเขียนแบบ

โบกมืออำลาตั้งแต่บัดนั้นมา......

แต่ก็ยังไม่ได้ลืมความชื่นชอบคณะนี้เลย

โตขึ้นมาก็เลยระบายความชอบด้วยการไปดูละครของคณะสถาปัด และที่แรกก็ต้องเป็นถาปัดจุฬา (ของพี่ๆ วงเฉลียงเค้าล่ะ) ปีแรกๆ ก็ประทับใจนะ นั่นก็ย้อนไปเมื่อ 6-7 ปีที่แล้วโน่น

แต่ต่อมาด้วยการตลาดหรืออะไรก็แล้วแต่ ความสนุกของเรื่องราวและมุขตลกเริ่มฝืด

ชั้นกับเพื่อนเริ่มหาทางออก แล้วเราก็พบทางสว่าง มีคณะถาปัดที่ใหม่ที่ไม่เคยลอง แล้วเพื่อนก็เรียนอยู่ที่นั่น

ชั้นพุ่งเข้าใส่ทันที คณะสถาปัด ม.รังสิตนั่นเอง ปีแรกที่ไปดู (4 ปีที่แล้ว) เรียกว่าหัวเราะงอหงายไปเลย

สถานที่แสดงก็เป็นหลังคณะถาปัดรังสิตนั่นแหละ ตามทางเดินก็จุดเทียนส่องทาง

โรแมนติกสุดๆ แถมรอบที่ไปแสดง ดันเป็นรอบศิษย์พี่ศิษย์น้องเขามาดูกัน พวกเราเลยทำตัวประหนึ่งรุ่นพี่ที่มาดู

ผลงานน้องๆ ก็ไม่ปาน

หลังจากปีนั้นมาก็ไม่เคยพลาดเลยสักปี และปีนี้การแสดงก็เพิ่งจบไปไม่นาน

ประทับใจอีกเช่นเคย ความสนุกสนาน รักใคร่ของรุ่นพี่รุ่นน้องนี่ช่างน่าเอ็นดูจริงๆ 

แล้วทุกวันนี้ก็ยังรักคณะสถาปัดอยู่ดี... ปีนี้ชั้นกับเพื่อนจะกลับไปดูละครถาปัดจุฬาอีกครั้งหลังจากหายไปสองปี

จะเป็นอย่างไรน้า...หุหุ