นอกจากงานที่รุมเร้า ยังกะปัญหา

มันยั้วเยี้ยหยุมหยิมหมักหมม

ฟังดูแล้วก็ไม่ค่อยบันเทิงเอาซะเรย

การพักผ่อนของชั้นเลยเป็นการดูซีรีส์

ดูหนัง ดูละครไปเรื่อย

เพื่อนบอกว่าเนี่ยเหรอพัก สายตาก็ยังต้องใช้นี่หว่า

นั่นสิ ถึงได้ตาแตก (เส้นเลือดฝอยกระจาย)

แต่ชั้นก็มีความสุข แม้ว่าการพักผ่อนจริงๆ คือการนอน

แล้วเพื่อนก็หยิบยื่นหนังสือเล่มหนึ่ง

"เท่ารักเธอ"

หนังสือเล่มไม่หนา

แถมเพื่อนกำชับนักหนาว่าต้องอ่านรวดเดียวจบนะเฟ้ย

หยิบๆ จับๆ อยู่นานเพราะชั้นไม่อยากจมอยู่กับตัวหนังสืออีกเวลากลับบ้าน

ในที่สุดคืนหนึ่งก็ตัดสินใจ

หยิบหนังสือเล่มนี้มาอ่านแบบจริงๆ จังๆ

แม้ไม่ใช่เรื่องใกล้ตัวกับความรักสามเศร้า

แต่กลับมีอะไรบางอย่างที่มากกว่ารักจะสัมผัส

มิตรภาพที่ไม่ได้หาได้ง่ายๆ และมาไม่บ่อยนัก

แม้ใครจะกล่าวว่าอิทคือคนเห็นแก่ตัว

ที่ไม่อาจตัดสินใจเลือกได้ระหว่างแป้งกับฝ้าย

ถามจริงเหอะ ใครบ้างที่อยากเจ็บปวด

ใครกันจะอยากผิดหวัง

ความแตกต่างของชายและหญิงที่ในเล่มกล่าวไว้

เรื่องของการเก็บความรู้สึก

การไม่พูด สุดท้ายกลายเป็นความเสียใจ

และสร้างรอยบาดแผลที่ยากจะลบเลือน

.................

เกริ่นแบบไม่รู้เรื่องรู้ราว

แต่ชั้นกลับรู้สึกเหมือนการอ่านไดอารี่ของผู้เขียน

จนต้องแอบปาดน้ำตาไปหลายครั้ง

แม้จะมีการแต่งเติมบ้าง

แต่ชั้นดีใจที่ได้อ่านหนังสือดีๆ อีกเล่มหนึ่ง

..........................

ชั้นพูดแบบนี้หลายครั้งแล้ว

เวลาที่เราจะบอกความรู้สึกกับใครมีไม่มาก

ถ้าปล่อยให้เวลาล่วงเลยไป

เวลาที่อยากจะบอกเค้าเหลือเกิน

ขอเพียงนาทีเดียวก็พอ

แต่ชั้นก็เรียกเวลากลับมาไม่ได้

เมื่อมันสายเกินไป

ทั้งที่ชั้นจะอยากย้อนเวลากลับไปแทบขาดใจก็ตาม

...........................

ปล.เพลงนี้พี่ปอยร้องได้จายอิชั้นมาก น้ำเสียงประชดประชันเช่นเคย

พออ่านเรื่องนี้แล้วคิดถึงเพลงนี้ขึ้นมาจับใจ