ใจเอ๋ยใจ...เมื่อไหร่เล่าเจ้าจักเต็ม

เธอเติมเต็มสิ่งใดสู่ใจว่าง
ผ่านรูปรอยเรือนร่างอันค้างแข็ง
ผ่านรูปใจเรือนจิตชีวิตแล้ง
เพียรแต้มแต่งบึงใหญ่ในใจตน

เคยเก็บทรายกอบถมชมยามเช้า
เติมแอ่งดินถิ่นเหย้าด้วยผลิตผล
ดั่งบึงน้อยน้ำใสรินไหลวน
ท่วมเอ่อท้นล้นตลิ่งทรายนิ่งซับ

แอ่งเล็กเล็กกลางดินในถิ่นเนา
มือน้อยน้อยหยอกเย้าปากขานขับ
กอบดินกลบทรายถมล้มร่างทับ
วาวตาวับเต็มตื้นความรื่นรมย์

ครั้นอิ่มเต็มใจตนกับหนแรก
เธอกลับหาสิ่งแปลกมากลบถม
เสาะหาแอ่งกว้างใหญ่ท้าใจชม
เสาะหาปมปัญหาประดามี

เริ่มรับรู้สิ่งขาดปรารถนา
เรียนรู้การไขว่คว้าเหนือหน้าที่
แอ่งกว้างใหญ่เปลี่ยนแคว้นเคยแสนดี
เปลี่ยนวิถีที่ทางเป็นคว้างไกล

เมื่อเติบในตัวตนพ้นวัยเยาว์
เสาะหาบึงใต้เงาความกว้างใหญ่
เพียรตักน้ำจำนงเติมลงไป
เติมบึงใจหวังผนึกตื้นลึกนั้น

บึงแรกเต็มเปี่ยมตื้นให้ชื่นชม
สุขเป็นเสี้ยวอารมณ์ได้สมฝัน
บึงกว้างใหญ่ไกลโพ้นโชนตะวัน
คล้ายว่างเปล่าเงียบงันมาพันปี

เติมบึงแล้วบึงเล่ายวนเย้าใจ
ยิ่งยังเหลือบึงใหญ่บัวหลายสี
เปลี่ยนจากบึงเป็นมหาแห่งวารี
ยื่งยังเหลือนทีหลากที่ทาง

ยิ่งยังเหลือทะเลเปลชีวิต
ไกวแกว่งอยู่ในทิศที่เปล่าว่าง
ทอดเงาสุขเงาฝันอันเลือนจาง
ลอยเร่คว้างรับผองผู้ไม่รู้พอ

ยิ่งพากเพียรเติมลงยิ่งคงขาด
ยิ่งพากเพียรแต้มวาดยื่งเกิดก่อ
แตกแขนงความอยากมากเยินยอ
ยิ่งเอ่ยปากร้องขอยิ่งรอรับ

ยิ่งตะกายเป็นฝันยิ่งหวั่นไหว
ยิ่งปีนป่ายผาใจยิ่งไหลกลับ
เติมบึงกว้างแต่ข้างในใจแคบคับ
ทุกข์หลากชั้นซ้อนทับให้คับแค้น

ดั่งเติมน้ำลงสมุทรไร้จุดจบ
ค้นไม่พบเจาะไม่ถึงซึ่งแกนแก่น
วัตถุธาตุหยาดหยดเติมทดแทน
ไม่เคยแน่นเนืองนองเต็มห้องใจ

สื่งที่มาทุกอย่าง ณ ที่นี้

ขอได้รับความขอบคุณจาก

.....ช้องนาง.....

ขอให้ทุกท่านมีความสุข

กับการอ่านกลอนและฟังเสียงเพลงนะคะ

วันนี้ช้องนางต้องกราบขออภัย

ที่ไม่ได้ไปเยี่ยมเยือนถึงบ้านท่าน

เพราะเข้าบ้านใครไม่ได้เลยค่ะ

เนตช้ามาก

ขอขอบพระคุณทุกๆความคิดเห็น

และกำลังใจที่ทุกๆท่านนำมามอบให้

คืนนี้นอนหลับฝันดี

ราตรีสวัสดิ์..ค่ะ

ขอคุณพระข่วยปกป้องคุ้มครอง

บุญรักษาทุกๆท่านด้วย...นะคะ

เพลง..ถมไม่เต็ม

ศิลปิน...สุเทพ  วงศ์กำแหง