"บ้าน" มีเสาขื่อคานเป็นฐานรับ
"คน" ประดับด้วยธรรมหนุนนำจิต
"สังคม" มีเกณฑ์กฎกำหนดทิศ
แต่ "ชีวิต" มีทาง..ที่ต่างกัน




เขาสูงสุดเทียมฟ้า..ท้าให้ก้าว
เหน็บและหนาวเพียงใดอย่าได้หวั่น
ล้มแล้วลุก คลุกคลาน ผ่านคืนวัน
หยิบความฝัน หลอมรวม ร่วมแนวทาง




อุปสรรค หลักชัย มีไว้มอบ
แทนคำปลอบ นักสู้ ผู้สรรค์สร้าง
ผ่านหุบเหว ภูผา ป่ารกร้าง
หมอกกั้นกลาง ขวางหน้า ต้องฝ่าไป




เปรอะเปื้อนดิน รินเหงื่อ เมื่อพลาดท่า
เจ็บปวดล้า อดทน "คน"ยิ่งใหญ่
เมื่อสองมือ สองขา มิปราชัย
สูงเพียงใด ไกลสุด อย่าหยุดดู




โชคชะตา ชีวิต "ลิขิตฟ้า"
ไม่เก่งกว่า ดวงจิต ที่คิดสู้
ก้าวต่อไป ชีวิต "ผิดเป็นครู"
พร้อมจะอยู่ กู้ชื่อ "ข้า" คือคน




ด้วยเรี่ยวแรง แห่งใจ ที่ไม่ท้อ
จุดหมายรอ ให้สู้ ดูอีกหน
ลุกขึ้นทั้ง น้ำตา อย่ากังวล
เถิดผองชน "นักสู้" ผู้เป็นดาว

-------------------------------------------------------

ขอนำบทกล่อน ของย่าช้องนาง

ที่เขียนไว้มาลงต่อนะครับผม

บทนี้ย่าช้องนางเขียนลงในศาลานกน้อย ในชื่อน้ำมนต์

หลายท่านอาจจะผ่านตามาบ้างนะครับกับชื่อ น้ำมนต์

ก็คนเดียวกับย่าเงา หรือย่าช้องนาง นั่นเองครับ

ประมาณวันที่ 29 นี้ 

ย่าช้องนาง คงได้ออกจากโรงบาลแล้วครับผม

 ขอบคุณทุกท่านๆ ทุกๆ กำลังใจ

ที่มอบให้ย่าช้องนางนะครับ

เพลงนี้เป็นกำลังใจมอบแด่ ย่าช้องนาง นะครับ

 จาก ปู่โต้ง  ลานเทวา  ผู้มาแทนครับ

ต้องขออภัย ด้วยครับ ไม่มีการปิดบล็อค นะครับ

คนโพสต์ สับสนไปบ้าง ขอโทษด้วยนะครับผม