อวลละอองหมอกพราวขาวเหมือนนุ่น
ไหวลมเช้าอ่อนอุ่นกรุ่นชวนฝัน
ดั่งหลับล่วงเนิ่นช้านานนิรันดร์
ตื่นตาพลันพิศภาพแล้วซาบซึ้ง

ฉันย้อนกลับรับขวัญทุ่งข้าวขาว
รับการหวนแห่งลมหนาวอีกคราวหนึ่ง
กลับมาเพ่งพิศค่าน่าตะลึง
แห่งมนตราติดตรึงเคยซึ้งใจ

เรือนชรายืนยังตั้งตระหง่าน
หยัดต่อสานชีวิตดวงจิตใหม่
สืบตำนานจำรัสไม้ผลัดใบ
ล่วงสู่กาลนานไกลเกินใจคิด

เด็กตัวจ้อยยิ้มซื่อมือเปื้อนฝุ่น
แววตานั้นฉันคุ้น ฉันสนิท
ประพายพิมพ์ทั้งมวลช่างชวนพิศ
ฝังในจิตจ่อมจำโลกน้ำตา

ณ ลานฝุ่นฟุ้งทรายซับสายแดด
อีกทั้งรอยเปื้อนแปดเคยไหลบ่า
อวลกลิ่นเก่าอดีตกาลเนิ่นนานมา
คลุ้งด้วยค่าชีวิตเต็มจิตใจ

แม่แก่หง่อมผอมซูบนั้นรูปเก่า
แววตาเหงาเฉยนิ่งคือสิ่งใหม่
ยามย่นหน้าตาพริ้มยิ้มละไม
ดั่งโลกเปี่ยมอุ่นไอความดีงาม

พ่อยังแกร่งกายาดุจผาหิน
แม้วันวัยโบยบินหกสิบสาม
ทั้งไหล่แขน มัดขา แววตาวาม
พร้อมก้าวข้ามคลองคูฤดูกาล

แผลเป็นเห็นประดับอยู่คับร่าง
บอกเส้นทางงานหนักเคยถักสาน
ปั้นรวงข้าวงามพร้อมห้อมล้อมลาน
เติมความอิ่มแสนหวานแก่ชีพชน

ฉันปรายตาหาพี่น้องมองไม่เห็น
แต่สัมผัสยากเข็ญอันเข้มข้น
มองเห็นธารไหลล่องพัดผองคน
สู่ต่ำใต้มืดมนหนทางไกล

พัดพาคนสู่ถิ่นไกลแล้วไม่กลับ
ล่วงเลยลาลับสายน้ำไหล
ทิ้งเพียงซากทรงจำเคยช้ำใจ
ฝากรอยไว้ในร่างทางน้ำตา

ทุกสิ่งล้วนผวนผันสู่วันใหม่
ยุคสมัยมั่งมีการตีค่า
สร้างกระแสผูกมัดและพัดพา
เปลี่ยนผืนป่าเป็นเมืองเฟื่องแสงไฟ

ทั่วทุ่งร้างทางร้อนดั่งซ่อนเศร้า
พรางเงื้อมเงาเข็ญขุกยุคสมัย
กาลเวลาเปลี่ยนผันขวบวันวัย
กาลเวลาเปลี่ยนใคร ลืมค่าคน

ในสายธารฉ่ำเชี่ยวเหมือนเปลี่ยวร้าง
ไม่เห็นทางคืนหลังมาตั้งต้น
ยิ่งหยัดสู้ยิ่งพ่ายสายน้ำวน
แหวกว่ายกลางค่ายกล คู่ต่อกร

หลายชีวิตลับหายกลายเป็นอื่น
หลากใจหลับไม่ตื่น ฝันร้ายหลอน
หลายความฝันเจ็บป่วยและม้วยมรณ์
ถูกนครกลบฝังแล้วขังกรง

โอ้...เพื่อนพ้องน้องพี่ต่างหนีหาย
ละทิ้งสายสัมพันธ์อันสูงส่ง
สาบสูญพร้อมเหล่ากอทระนง
ดินจะหยัด ยืนยง เคียงข้างใคร

ฉันก้มหยิบก้อนดินมาผินพิศ
ดินเหมือนคงชีวิตที่ยิ่งใหญ่
ยังคงค่ามากคุณคุ้นเคยใจ
ยังเปี่ยมในศรัทธาต่อค่าคน

กุมก้อนดินเงยหน้าสบตาแม่
ยิ้มแหยแหย แล้วก้มหลบ อย่างสบผล
เข้าใจดิน รู้ค่า  ราคาคน
เข้าใจกลแห่งกาล ....คำมารดา

ขอได้รับความขอบคุณ จาก

....ช้องนาง....