.....................................................

ผมทำธุระของผม คุณทำธุระของคุณ

ผมไม่ได้มีชีวิตอยู่เพื่อทำอย่างที่คุณคาดหวัง

คุณก็ไม่ได้มีชีวิตอยู่เพื่อทำอย่างที่ผมคาดหวัง

คุณคือคุณ ผมคือผม

และ ถ้าหากบังเอิญว่า

สบโอกาส เป็นไปอย่างที่เราหวังได้จากกันและกัน

นั้นคือความงดงาม

ถ้าไม่มีโอกาสเช่นนั้น

ก็จงปลงเสียเถิด

(Frederick Perls)

…………………………………………………..

"ดูดาวบนท้องฟ้าที่นี้ซิค่ะ พี่จักรวาล..

ดาวเต็มฟ้าเลย"

คิตตี้ ดูจะไม่เคยเห็นท้องฟ้าแบบนี้

"ดูนั้น ที่เห็นเป็นสายๆเหมือนยากันยุงนั้นทางช้างเผือก

ใช่ไหมค่ะ?"

จักรวาล :" ใช่ แล้วคิตตี้รู้ไหม? ว่าบนท้องฟ้ามีดาวกี่ดวง"

"บ้า ใครจะไปนั่งนับได้หมด!!! "

คิตตี้ทำหน้าบูดแบบลืมเอาหน้าแช่ตู้เย็น

"บนท้องฟ้ามีดาวประมาณ6,000ดวง

ที่เราสามารถมองเห็นได้โดยไม่ใช้กล้องดูดาว

ดวงดาวจริงๆมีเยอะมากสสส จักรวาลออกเสียงย้ำ

ตัวเอส  ในจักรวาลนี้มีกาแล็คซี่

ประมาณสิบยกกำลังสิบเอ็ดกาแล็คซี่

และในแต่ล่ะกาแล็คซี่

จะมีดวงดาวสิบยกกำลังสิบเอ็ดดวง"

จักรวาลผู้บ้าเรื่องตัวเลขพูดฉอดๆ

ดิ : "อะไรจะปานนั้น!!!"

ในความมากมาย มหึมาทุกสิ่งล้วน

เกิดจากความว่างเปล่า

ความว่างเปล่าเป็นมูลฐานจักวาล...

เมื่อ15,000ล้านปีทุกอย่างยังเป็นเพียงความว่างเปล่า…

ไม่เว้นแม้แต่ความรัก การมานั่งดูดาวกับผู้หญิงที่เรารัก

มันเป็นความรู้สึกยังงี้นี้เอง หวิวๆ

เหมือนคนมีเลือดมาเลี้ยง

สมองน้อยแต่มาเลี้ยงใจซ่ะเยอะเชียว จักรวาลจินตนาการ

ไปไกล...

ยิ่งคิดว่านี้หากไม่มีดิมาด้วย ไม่เท่ากับผมกับคิตตี้มาค้าง

อ้างแรมกันสองต่อสองรึ?

คิตตี้ : "ง่วงแล้วมานอนกันเถอะ "

คิตตี้เธอทำไมมาทำตาเยิ้มใส่ฉัน(คิดไปเองรึปล่าวนะเรา)

ผมเลือกนอนตรงกลางโดยมีดินอนด้านซ้าย

คิตตี้นอนด้านขวา ผมคิดในใจว่าจะแกล้งละเมอ

แตะอั๋งเธอดีไหมน่า ดูเธอมีใจขนาดนั้น ไอ้ผมยิ่ง

เกียรตินิยมลามกศาสตร์ซ่ะด้วย แต่พอเอาเข้าจริง

ร่างกายดันแข็งถื่อ แต่ใจกับเต้นรัว เป็นอัมพาต

ทั้งกายและใจ ได้แต่ตะแครงหันไปแอบดมผม

ไม่ได้สระของคิตตี้ กลิ่นsexyดีเหมือนกัน...

นิ้วผมก็ซุกซน ป้วนเปี้ยนแถวๆแขนเธอ

ผู้หญิงอะไรผิวเนียนผมคิดในใจ...

ตัวเธอเย็นเฉียบราวกับถูกแช่แข็ง

หลับเร็วอะไรขนาดนั้น...

ไอ้ผมนี้ซินอนไม่หลับเหงื่อแตกซิกๆ

ขนาดข้างนอกอากาศหนาวเย็น

โอ้ยใจมันร้อนรุ่ม และผมก็คิดอะไรมั่วๆจนเผลอหลับไป

ตอนไหนก็ไม่รู้ คงเป็นเพราะเดินขึ้นเขามาอย่างเหนื่อย 

"พี่วาลเช้าแล้วมาดูพระอาทิตย์ขึ้นเร็ว"

ดิปลุกผม ทั้งที่ยังสลึมสลือ ระหว่างที่ออกมาสูดอากาศ

ยามเช้า เห็นคิดตี้ไปยืนอยู่ขอบหน้าผา ดูน่ากลัว...

"พี่จักรวาลคิตตี้ขอบคุณมากค่ะที่อดทน

กับนิสัยอันน่าเบื่อ...นิสัยแย่ๆของหนู"

จักรวาล : "เธอพูดอะไรของเธอ ฉันไม่เข้าใจ?"

คิตตี้ : "ที่ผ่านมาสนุกมากที่สุดในชีวิตเลย"

คิตตี้เหลือสิ่งสุดท้าย

ที่คาใจต้องทำให้ได้ บนนี้"

"อะไรอีกล่ะคร๊าบบบบ.."จักรวาลทำเสียงประชด

"คิตตี้ เชื่อว่าหากคิตตี้กระโดดจากที่สูงๆลงไปแล้วจะมี

ปีกนางฟ้างอกออกมาทำให้คิตตี้บินได้ แบบนี้ไง"

คิตตี้ทำท่ากระพือบีก พร้อมยิ้มแฉ่ง

"เดี๋ยว!!!อย่าทำบ้าๆนะ ขยับมาจากขอบผานั้น

ยัยเด็กบ๊อง!!!." จักรวาลกล่าวด้วยเสียงดุ

เขาไม่ได้ตลกกับblack comedyของคิตตี้ซ่ะแล้ว

"คิตตี้อย่าทำอะไรเด็กๆแบบนั้นครับมันอันตราย

ตรงนั้นลมแรงเดี๋ยวก็ได้ตกไปจริงๆหรอก!!!"

ดิจากคนเฮฮา ตอนนี้หน้าเริ่มเครียดดูแก่ขึ้นเป็น10ปี

ขณะที่ผมพยายามค่อยๆเคลื่อนไปใกล้เธอ

ขณะที่พระอาทิตย์สีทองส่องแสงให้เห็นเช้าวันใหม่

ทะเลหมอกเบื้องล่าง ลมหนาวสะท้านกาย

น้ำตาคิตตี้ไหลอาบแก้ม...

ในเสี้ยววินาทีคิตตี้ก็กระโดดลงสู่พื้นหินเบื้องล่าง!!!

ไม่มีเช้าวันใหม่สำหรับเธออีกแล้ว!!!

แต่ในพริบตานั้นเอง สิ่งที่ผมได้เห็นคือ

ปีกที่มีขนขาวเหมือนปีกหงส์ งอกขึ้นที่หลังของเธอ

เธอกระพือปีกบินขึ้นมาราวกับนางฟ้า!!!

เธอบินขึ้นสู่ท้องฟ้าและมาหยุดตรงหน้าผม

คิตตี้หันมายิ้มให้ผม แต่ผมรู้สึกเย็นยะเยือก

เพราะหน้านั้นมันไม่ใช่หน้าเธอแต่เป็นหน้าซีดๆ

และมีเลือดสีแดงข้นเข้มไหลเป็นทาง มันเป็นหน้าของ

คนที่ผมรู้จักดี...หน้าผมเอง!!!

ทันใดนั้นขนนกก็แตกกระจาย!!!

นำร่างที่อยู่ตรงหน้าผม ร่วงสู่ก้นเหวที่มีลมต้าน

ความทรงจำไหลย้อนเหมือนสายน้ำที่ไหลย้อนกลับ

ผมลองยกมือและมองมือตัวเองมันดูเลือนลาง

โปร่งใส ความทรงจำที่กลับมาทำเอาผมช็อก!!!

คิตตี้ไม่เคยมีตัวตน ผมเพียงจินตนาการเธอขึ้นมา

มีแต่ผมกับดิและคนสำคัญ

ของเรื่องราวทั้งหมด...เอซิด

ผมไม่ใช่จักรวาล ผมคือ ฌอง ปิแอร์

ที่กระโดดจากหน้าผาลงไป

เพราะความรักสุดรันทด และเธอ...เอซิด...

Orange acid หรือส้มเปรี้ยวที่ผมเขียนเรื่อง

ของเราทั้งหมดในชื่อเรื่อง Sompearw & I

ทุกสิ่งเริ่มเลวร้าย...

เพราะความต่างกันของเรา และความไม่เห็นค่าใน

ความรักจากผม ที่มีให้เพียงเธอ...

"หนึ่งคือคนอย่างเธอ สดใสดั่งตะวัน

ทลายกำแพงที่ฉันสร้างไว้หลายชั้น

เพื่อกีดกั้นตัวเองจากคนหลายรูปแบบ

หนึ่งในนั้นคือ คนจำพวกที่ไม่เคยมองโลกด้วยใจ

ดวงตาของมนุษย์ทำให้เกิดความโลภและความยึดติด..

เป็นฉันเองที่ให้กุญแจเธอไขประตูเข้ามาในทุกๆที่

ที่เธอต้องการ ในบริเวณที่เธอเดินผ่านดวงไฟ

ที่มอดไปนานกับลุกติดไฟ...

สว่างสไวในวิหารศักดิ์สิทธิ์ อันว่างเปล่าและมืดมน

อีกหนึ่งคือคนอย่างฉันที่เสพความเศร้าเป็นอาหาร

กรงอากาศที่ฉันสร้างไว้ พังทลายด้วยน้ำมือเธอ...

จากวันที่เธอย่างกายเข้ามา

เธอมาพร้อมInvisible hand มาบีบใจฉัน ให้ทรมาน

ในความสุขจนล้นและเศร้าที่มากกว่าเดิม

ไม่ว่าหลักการDemand & Supply ฮ่าเหว

 จะว่าอย่างไรไม่ได้ช่วย ฉันจากการโจมตี

ค่าความรักในอุดมคติ  ในใจฉันได้เลย...

ผู้หญิงคนแรกที่ฉันคิดถึงขั้นให้เป็นแม่ของลูก...

เป็นคนที่ฉันคิดว่าจะอยู่ดูรอยยิ้มแก้มบุ๋มน่ารักๆ

ไปจนถึงวันที่เราต้องลาจากโลก

ส้มเปรี้ยวฉันรักเธอ...

สิ่งที่ล้ำค่าและมีความหมายที่สุดในชีวิตฉันคือเธอ

เธอเป็นลมหายใจของฉัน

ไม่มีวันไหนเลยที่ฉันจะไม่คิดถึงเธอ...

โปรดเข้าใจว่าฉัน มีเพียงเธอเท่านั้น

ที่จะทำให้ฉันพบกับรักอันยิ่งใหญ่และสวยงาม

โลกทั้งโลกของฉันเปลี่ยนไปด้วยรอยยิ้มอันอบอุ่น

จากเธอ...

เธอจะอยู่เคียงข้างฉันและรักฉันอย่างที่ฉันเป็นได้ใหม?

ตัวฉันในตอนนี้เหมาะกับโรงพยาบาลบ้าเป็นที่สุด

เป็นคนบ้า...ประเภทบ้ารักชนิดฝั่งแน่น

ขั้นเฉียบพลัน เป็นอันตรายต่อคนรอบข้างอย่างที่สุด

ไม่ตายดีหรอกคนอย่างฉัน ไม่ตายคาห้องคนป่วย

ก็โลกภายนอกที่สุดContrastกับการดำรงชีวิต...

มันไม่เคยเข้ากับคนอย่างฉัน

หรือคนอย่างคุณแวนโก๊ะ ที่ตัดหูตัวเอง

แทนคำขอโทษเพื่อน

ศิลปินระดับตำนาน แต่มีสุดที่รักเป็นคุณโส...

ฉันเลือกที่จะตายแบบนี้..แบบของฉัน

ในวิธีการฆ่าตัวตายที่สุดเจ๋ง วิธีแรกที่ฉันคิดได้

คือเอาปืนไปซักกระบอก

เช่าเจ็ทสกีไปกลางทะเลลึกแล้วก็เปรี้ยง!!!

ให้ตัวเองมีค่าเป็นแค่อาหารปลา ใช่ฉันมันคนไร้ค่า

แบบที่สอง อย่างน้อยให้โอกาสชีวิต ไม่กี่วินาที

ฉันจะได้ชมวิวท้องฟ้าแบบbird eye views

เป็นอะไรที่เข้าท่าที่สุดสำหรับคนสิ้นคิด..."

มาถึงตอนนี้คงไม่ต้องบอกแล้วนะ

ว่าผมเลือกแบบไหน ลาก่อนสิ่งที่เรียกว่าสิ่งมีชีวิต

ผมมองดูซากตัวเองที่บิดเบี้ยว เสื้อสีขาวที่ใส่ในตอน

ดิ่งมฤตยูตอนนี้เป็นสีแดงเข้ม...

And  it the end

the love you take

is equal to

the love you make

(the Beatles)

The end