มีปัจจัยเพียงไม่กี่อย่างที่มนุษย์ใช้จำแนกแยกพวกพ้อง หนึ่งในนั้นก็คือ ‘ภาษา’

พื้นที่ ๓ จังหวัดชายแดนภาคใต้ ผู้คนกว่า ๘๐ เปอร์เซ็นต์นับถือศาสนาอิสลาม และภาษาที่ถูกใช้คือ ‘ภาษามลายูท้องถิ่น’ ส่วนประชากรอีก ๒๐ เปอร์เซ็นต์ที่เหลือ ส่วนใหญ่นับถือศาสนาสพุทธ คนไทยเชื้อสายจีนก็อาจก้าวล่วงไปถึงการนับถือขงจื้อ เล่าจื้อ ฯลฯ หรืออาจจะมีคริสต์บ้าง, นั่นเป็นเรื่องของความเชื่อ ความศรัทธา ส่วนบุคคล

แต่ทุกคนสามารถสื่อสารกันด้วย ‘ภาษาแห่งมิตรภาพ’ มายาวนาน

ย้อนกลับไปในประวัติศาสตร์พื้นที่ จังหวัดชายแดนภาคใต้ได้รับอิทธิพลเริ่มแรกมาจากฮินดู-พราหมณ์ ก่อนจะมาเป็นพุทธ อิสลาม ฯลฯ ขณะที่ผู้คนที่มีการปฏิสัมพันธ์กันทางสังคมล้วนมีความแตกต่างหลากหลายตามสัญชาติ เผ่าพันธุ์ ไม่ว่าจะเป็นฮอลันดา โปรตุเกส จีน อาหรับ ฯลฯ เนื่องด้วยการเดินทางเพื่อการค้าหรือเสาะแสวงหาความหมายแห่งชีวิต

ภายใต้โอบล้อมของขุนเขาและโอบกอดของหมอกเหมย ‘เบตง’ อำเภอหนึ่งของจังหวัดยะลาที่มีพื้นที่ติดชายแดนประเทศมาเลเซีย เป็นหนึ่งในสถานที่น่าสนใจศึกษาในเชิงภาษา ประวัติศาสตร์ และการสืบทอดในการอยู่ร่วมกันของคนต่างศาสนา

คุณวุฒิ มงคลประจักษ์ นายกเทศมนตรีเมืองเบตง, คนไทยเชื้อสายจีน พยายามผลักดันเบตงให้เป็นศูนย์จีนศึกษา และสนับสนุนเรื่องมลายูศึกษาอย่างจริงจัง พร้อมทั้งสืบสานประเพณีวัฒนธรรมต่างๆ ที่ดีงามของทุกศาสนา

เขาบอกว่า เบตงเป็นสถานที่ที่ผู้คนอยู่ร่วมกันอย่างสันติ ช่วยเหลือพึ่งพาอาศัยกัน แม้นจะนับถือต่างศาสนา แม้เติบโตมาด้วยประวัติศาสตร์ชาติพันธุ์คนละอย่าง ต่างความคิด แผกความเชื่อ แต่ทุกคนล้วนสื่อสารภาษาเดียวกัน

นั่นก็คือ “ภาษาของหัวใจ”