"ผมมองเห็นสิ่งที่น่าเป็นห่วงหลายด้านในอนาคต แต่ผมก็ยังมองโลกในแง่ดี ผมคิดว่าเราจะสามารถฟันฝ่าไปได้ สิ่งท้าทายที่สำคัญที่สุดที่มนุษย์เผชิญมาเนิ่นนานแล้วก็คือ สัญชาตญาณก้าวร้าวรุนแรงในยุคของมนุษย์ถ้ำ สัญชาตญาณนี้อาจนำมาซึ่งความได้เปรียบในการอยู่รอด จึงฝังประทับอยู่ในรหัสพันธุกรรมของมนุษย์มาจนถึงปัจจุบัน แต่ในยุคของอาวุธนิวเคลียร์ สัญชาตญาณนี้กลับกลายเป็นภัยคุกคามต่อเผ่าพันธุ์มนุษยชาติโดยรวม เราไม่มีเวลามากพอให้กระบวนการวิวัฒนาการถอดถอนความก้าวร้าวรุนแรงออกไป"

สตีเฟน ฮอว์กิ้ง ผู้ได้รับการยอมรับว่าคือคนที่ฉลาดปราดเปรื่องที่สุดในโลกยุคปัจจุบัน

ให้สัมภาษณ์ในรายการ Larry King Live ทางสถานีโทรทัศน์ CNN

อีกครั้งและอีกครั้ง เราต่างเปิดม่านทักทายผ่านกาลเวลาที่ถูกตีค่าว่า 'ปีใหม่' ซึ่งขณะชั่วกระพริบตามันก็กลายกลับเป็นอดีต และเราๆ อาจลืมไปว่า เป็นอดีตที่สามารถก้าวข้ามสู่โลกอนาคตในรูปของความทรงจำแสนงามหรือสุดอัปลักษณ์ที่จักตราตรึงผู้คนไปนานแสนนาน

ผ่านมาแล้วก็ล่วงเลย รำพันพิไรไปใยเล่ากับเวลาที่ผ่านพ้น สู้หันมาใส่ใจกับชีวิตที่ลิขิตได้ด้วยมือเรา - จะดีกว่าไหม? เพื่อจะได้เลือกเก็บซับวันเวลาที่บันทึกความงดงามแห่งชีวิตร่วมกัน

๐ ๑๐ ๒๐ ๓๐ ๔๐ ๕๐ ๖๐ ๗๐ ๘๐ ๙๐ ๑๐๐...ปี ชีวิตย่อมเป็นไปตามกาละและเทศะ

บางผู้คนหมองหม่นกับเรือนร่าง สบตัวเองในกระจกเงา แทนที่จะขมขื่นกับริ้วรอยยับย่นของหัวใจที่ไม่เหลือใครในรักให้ปรากฏ แต่กลับใส่ใจเปลือกนอกที่ห่อหุ้มดวงวิญญาณ เพียรไขว่คว้าเสาะแสวงหาสารพัดสูตรเพื่อดำรงสังขารต้านอนิจจะ ทั้งเชือด เฉือน โปะ ปะ ตบ แต่ง ดื่ม กิน อย่าง 'ยิ้มเย็น' เยาะเย้ย

เพียงเพื่อจะพบว่า ท้ายที่สุดสรรพสิ่งย่อมปลาสนาการตามวัฏฏะ เกิด-แก่-เจ็บ-ตาย !

"...ฉะนั้น กาลเวลาจึงเป็นสิ่งสำคัญ พระพุทธเจ้าได้ตรัสสอนเอาไว้ให้ใช้กาลเวลาให้ดี ดั่งที่ตรัสเอาไว้ว่า ทำดีเวลาเช้าก็เช้าดี ทำดีเวลาบ่ายก็บ่ายดี ทำดีเวลาเย็นก็เย็นดี อันแสดงว่าฤกษ์งามยามดีทางพุทธศาสนานั้นอยู่ที่ทำดี ทำดีเมื่อใดก็ฤกษ์งามยามดีเมื่อนั้น และเมื่อทำดี ชีวิตนี้ก็เป็นชีวิตดี ถ้าตรงกันข้าม ทำชั่ว ชีวิตนี้ก็เป็นชีวิตชั่ว ไม่ทำดี ปล่อยให้กาลเวลาล่วงไปโดยปราศจากประโยชน์ ชีวิตนี้ก็เป็นชีวิตเปล่า..."

เทศนาแห่ง สมเด็จพระญาณสังวร สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปริณายก วัดบวรนิเวศวิหาร

โลกวันนี้ หลากผู้คนจิตเสื่อมทรุดต่ำทรามในจริยธรรม มุ่งตักตวง กอบโกย ย่ำยีบีฑา หมิ่นแคลนเพื่อนมนุษย์แลผืนพิภพ สัญชาติญาณสัตว์ป่าครอบงำ คนเช่นนี้ย่อมถูกหัตถ์แห่งชะตากรรมจำพราก อเวจีรอท่า ณ ปลายทางของชีวิต

แน่นอน, มิพักต้องไปรีบเร่งอะไรนักหนากับสิ่งเจ็บปวดที่ต้องพานประสบ ก่อนทิ้งร่างในลมหายใจอาดูร

ขณะพยายามฝืน 'ดองเค็มชีวิต' กับวันเวลา แต่มนุษย์จำพวกหนึ่งกลับพยายามเร่งกาลเวลาผ่านสมรรถนะของสิ่งประดิษฐ์เช่น รถยนต์ รถไฟ เครื่องบิน จรวด หรือยานอวกาศ ฯลฯ เพื่อจะให้ไปได้ 'เร็วที่สุดในโลก' อย่างหวังเปรมปรีด์กับสถิติชีวิตและบรรลุความใคร่ทางอารมณ์

...ระหว่างรอยทาง ยังคงมีชายคนหนึ่งที่ข้าพเจ้าพานพบ พึงพอใจกับการเดินทางในท้องทุ่งไปกับพาหนะคู่ชีพที่มีเขาโง้งและ 'ติดดิน' ดัชนีความสุขของเขาฉายฉานผ่านรอยยิ้ม และความเมตตาปรากฏจากคำพูดไม่กี่คำที่ได้สนทนาท่ามลมทุ่ง โดยมิพักต้องสนใจการเคลื่อนตัวของโลกภายนอก

พบเจอผู้คนมากมายในชีวิต บ้างจดจำ บ้างลืมเลือน โดยเฉพาะกระพือปีกของความเกลียดชังในบางผู้คนที่กรีดเข้าไปใต้ผิวเนื้อให้คนรอบข้างสั่นเทาด้วยแผลฉกรรจ์เกินเยียวยา

แต่จารึกรอยยิ้มและคำพูดของชายคนนี้ตรึงใจข้าพเจ้าแม้จนบัดนี้

อะไรเล่าจะอยู่เหนือกาล ถ้าไม่ใช่สิ่งที่เรียกกันว่า 'รัก' ที่โลมไล้หัวใจให้อบอุ่น

...................................................................

'ทำดี' ปีใหม่ ๒๕๕๑ เพื่อจักได้เป็นเพื่อนร่วมทางเหนือกาล.