แต่...ข้าพเจ้ากลับพลาดอย่างมหันต์ !!

พลาดเพราะทันทีที่หยิบกล้องคู่กายเพื่อกดปุ่มชัตเตอร์บันทึกภาพแห่งความประทับใจ จึ่งได้รู้ว่าลืมใส่แบตเตอรี่ซึ่งเพิ่งชาร์ตไฟมาเมื่อคืน แต่ด้วยความเร่งรีบจึงนำไปเก็บไว้อีกกระเป๋าใบหนึ่ง

และกระเป๋าใบนั้นดันกำลังนอนสงบนิ่งอยู่ในช่องเก็บของบนเครื่องบิน

นาทีนั้น, ข้าพเจ้าทำได้เพียงเก็บกล้อง ถอนหายใจ และหลับตา...

นับเนื่องจากนั้น แม้นเส้นทางปีนัง-เบตง ดวงตาจะได้สัมผัสทิวทัศน์บรรยากาศที่งดงามปานใด และปะบางเหตุการณ์น่าสนใจที่ได้ซึมซับและบันทึกผ่านเลนส์ แต่เหมือนข้าพเจ้าจะ 'หลับใจ' จากต้นทางปีนัง กระทั่งถึงปลายทางเบตง

ด้วยหัวใจวนเวียนนึกถึงแต่ภาพภาพหนึ่งที่ตรึงตรา

ข้าพเจ้าจำเชื่อว่า 'ความประทับใจแรก' กับ 'รักแรกพบ' อาจล้วนดำเนินไปบนวิถีเดียวกัน

แม้นต่อมาจะเกิดการเปลี่ยนแปลงใดก็ตาม แต่มรรคาระหว่างนั้นย่อมถูกเรียกเป็น 'ความฝังใจ' ที่จำหลักแน่นกับเรื่องราวใด โดยมิอาจกัดเซาะได้ด้วยวันเวลา

และแน่นอน มันจักสถิตอยู่ในความทรงจำอย่างมิอาจลืมเลือนได้ - ตลอดกาล

ภายใต้อ้อมกอดของขุนเขานาม 'เบตง'