ข้าพเจ้าขึ้นต้นบทแรกของหนังสือ 'สีสันในหมอกขาว' ไว้ดั่งนี้ ในคืนสงบรำงับเดียวดาย

รุ่งสางในความเย็นฉ่ำของเครื่องปรับอากาศ ตั้งใจตื่นมาชื่นเช้าชมพระอาทิตย์สาดแสงอุ่นไล้โลมทักทายผืนแผ่นดิน ก่อนจะเขียนคำเล่าเรื่องต่อจากค่ำคืน

แต่ได้สบดวงเนตรแห่งเบตง พลันข้าพเจ้าหนาวสะท้านในอารมณ์เดียวกันกับวารวัน ณ ดอยอินทนนท์ ที่ครั้งหนึ่งได้จารึกคำประทับไว้ในความทรงจำร้าวราน

                                                                     หนาว

โค้งเส้นขอบ, หอมแรกแห่งลมหนาว

กระพือปีกรานร้าวอารมณ์ฝัน

ไหวห้วงนึกใจลึกเจ็บเก็บแผลฉกรรจ์

จางแสงจันทร์ หลุบแสง ณ ปลายภู

ใครหนาว? เชิญ !! จิบสุราลานเบียร์ (ซ้ายล่าง) แกล้มเหงา ชวนชมเมืองเบตงยามค่ำคืนมุมสูง-สวย

รอยริ้วหมอกแลแสงเงาหยาดน้ำค้าง                    หมอกบางบางพรางน้ำตาลมไหววู่

ริมน้ำไหลใสน้ำเย็นเลาะเรียงดู                                             หนาวพร่างพรูกรีดหัวใจเป็นรอยทาง

                ชิมชื่นแรกรสรักที่รื่นรมย์                                    ตรม-สุขสมแนบชิดไม่หายห่าง

เพียงเพราะรักรักเธอไม่จืดจาง                                             พลันรุ่งสางฟ้าเปลี่ยน, เธอเปลี่ยนไป

รินน้ำใสไหลเย็น สามารถเดินเลาะเลียบริมคลองเที่ยวชมเมืองเบตงได้ทั่ว