รู้สึกไหม?? ว่าในฐานะนักเขียน คนหนึง ในแต่ละวันที่เราเช็คเรตติ้งความรู้สึกเหล่านี้มันผุดขึ้น...

ทำไมคนอ่านน้อยจังเลย...

ทำไม่คลิกเข้าเวปไซต์เยอะจัด แต่ไม่มีคอมเมนท์...

ทำไมเราต้องมานั่งทำอะไรแบบนี้...

เราสู้คนอื่นไม่ได้ตรงไหน...

เรากำลังจะละจากสิ่งที่เรารักที่สุดแล้วหรือ...

เราจะมีที่ยืนในสังคมนี้ได้นานแค่ไหน?...

ท้อแล้วน่ะ...คงต้องเลิกทำในสิ่งที่เรารักแล้วล่ะ....

ความรู้สึกเหล่านี้เคยผุดขึ้นกลางศรีษะคุณหรือไม่?? หากใช่คุณเคยอ่านหนังสือเล่มนี้หรือยัง?"ชุดประดาน้ำและผีเสื้อ" หากคุณเคยอ่านมาแล้วก็ต้องขออภัยด้วยแต่หากคุณยังไม่เคยอ่านขออนุญาตหยิบบทความเล็กๆ มาเป็นของขวัญสำหรับเพื่อนักเขียนที่ท้อ....หวังที่จะให้บทความต่อไปนี้เป็นกำลังใจให้ลุกขึ้นทำในสิ่งที่คุณรัก ชอบ ต่อไป

ฌ็อง-โดมินิก โบบี้ เป็นอดีตบรรณาธิการนิตยสาร Elle เมื่ออายุได้ 42 ปีเขากลายเป็นอัมพาตทั้งตัว มีตาซ้ายเพียงข้างเดียวที่เคลื่อนไหวได้ และขยับศรีษะได้เล็กน้อย แต่สมองเขายังทำงานได้ปรกติ และมีสติสัมปชัญญะครบถ้วน อาการอัมพาตทั้งตัวทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกกดทับและติดอยู่ในชุดประดาน้ำ แต่ความนึกคิดของเขายังโบยบินเหมือนผีเสื้อและนั่นทำให้เขาอยากเขียนหนังสือ

โบบี้เขียนหนังสือด้วยการเลิกเปลือกตา โกล๊ด มองดิบิล บรรณาธิการ ผู้ช่วยการเขียนหนังสือของโบบี้จะขานตัวหนังสือให้เขาฟัง เมื่อได้ตัวที่ต้องการโบบี้จะเลิกเปลือกตาขึ้น ทั้งบรรณาธิการและนักเขียนจะทำการผสมคำไปอย่างนี้ทีละตัว --- จนได้หนึ่งคำ--- จนได้หนึ่งประโยค- - - จนได้หนึ่งย่อหน้า --- จนได้หนึ่งหน้า---จนได้หนึ่งบท--- จนกลายเป็นหนังสือหนึ่งเล่ม

ตัวหนังสือของโบบี้ไม่ได้หดหู่ ไม่ได้ฟูมฟาย มันทำให้คนอ่านตระหนักรู้ความสำคัญของการมีชีวิต ทำให้เรารักความสำเริงสำราญของการมีชีวิตอยู่ ทำให้เราหันมาสำรวจตัวเอง ว่าเราควรมี "งานแห่งชีวิต" ทิ้งไว้แก่โลกบ้าง และที่สำคัญทำให้เราค้นพบว่าข้อจำกัดอันยิ่งใหญ่ของการมีชีวิตอยู่คือความตายนี่เอง หลังจากหนังสือเล่มนี้วางขายในประเทศฝรั่งเศสได้ 3 วัน โบบี้ก็เสียชีวิตลง

นักเขียนอัจฉริยะผู้นี้ ได้ทำในสิ่งที่เขารักและใฝ่ฝัน  แม้ร่างกายเขาจะพิการ  วิธีการร้อยเรียงสิ่งที่เขาต้องการให้มันออกมาจากจิตใจแม้มันจะยากแสนยากเพียงใด เขาก็จักทำและแล้ว คนพิการคนหนึงได้ทำในสิ่งที่เขารักและใฝ่ฝันแม้ว่าเขาจะไม่ได้อยู่ชื่นชมความสำเร็จของชิ้นงานนี้ก็ตามแล้วเราเหล่าคนท้อแท้ล่ะ ไม่ว่าคุณจะเป็นนักเขียน นักกีฬา นักธุรกิจ และนักรับจ้าง  ก็ตามคิดอย่างไรกับชีวิตคุณ?? ขอเพียงคิดสักนิดว่า "จงอย่ามีชีวิตอยู่ เพื่อรอความตาย" คุณก็จะสำเร็จ

ขอขอบคุณข้อมูลนี้จาก

 ข้อมูลจาก บล็อคของคุณ grappa

http://www.bloggang.com/viewdiary.php?id=a-wild-sheep-chase&month=09-2007&date=28&group=1&gblog=99

แวะเยี่ยมชม เวปไซต์ จงอย่ามีชีวิตอยู่เพื่อรอความตาย ได้ที่นี่

http://dailynarchs.blogspot.com/