วันแรก

        "ชนใดไม่มีดนตรีการ  ในสันดานเป็นคนชอบ

กลหนัก"

        ส่วนหนึ่งของพระราชนิพนธ์ในพระบาทสมเด็จ

พระเจ้าอยู่หัวรัชกาลที่ 6

         ลึกซึ้งและถูกต้อง

         เพราะคนเราทุกคนแม้จะมีโสตประสาท หรือ

ภาษาพุทธท่านเรียกอายตนะ  อวัยวะรับสัมผัสที่

ประกอบด้วย หู  ตา  จมูก  ลิ้น กาย และใจ

        แต่ใครที่เข้าใจในเสียงดนตรี จะสามารถได้ยิน

เสียงที่ลึกซึ้งกว่าคนปกติ

       เช่นเดียวกับคนที่ดูภาพเขียน  ภาพถ่ายเป็น เข้า

ใจในอารมณ์ของภาพ  สายตาของคนประเภทนี้ก็จะ

แตกต่างจากสายตาของคนอื่น ๆ

        นี่อาจจะเป็นเพราะ  คนที่เข้าใจในดนตรี  คนที่

เข้าใจในภาพวาด   ล้วนแล้วแต่มีความสามารถสัมผัส

กับเสียง และภาพด้วยหัวใจ

       บางคนจึงเรียกผู้ฟังดนตรีเป็นว่า มีหูทิพย์

        และบางคนก็เห็นว่า คนที่ดูภาพวาดเป็นว่า ตา

ทิพย์

     เหมือนอย่างบทภาพยนตร์เรื่อง  "โหมโรง"  ในฉาก

ที่ "ศร" พระเอกของเรื่องทำพิธีไหว้ครู  เพื่อเรียนดนตรี

ไทย

      พ่อของศร ที่เป็นครูดนตรีเป็นคนสั่งสอน

บอกกล่าวทำนองว่า ใครที่เรียนวิชาดนตรีจนเป็นที่เข้า

ใจก็เหมือนกับคนที่มีหูทิพย์

        เมื่อได้ยินได้ฟังมาเช่นนี้  ไหน ๆ คนเราก็มีอายุ

สั้น   แถมยังใช้ชีวิตมาแล้วไม่ใช่น้อย

        อยากจะลองฝึกวิชาหูทิพย์กับเขาดูบ้าง

        ในที่สุดก็ตัดสินใจว่า จะเรียนวิชาเปียโน  เลย

เดินตรงรี่ไปสมัครเรียนเปียโน

        วันที่ไปสมัคร เจ้าหน้าที่สำนักอาจารย์สอน

เปียโนถามว่า จะมาสมัครให้ลูกหรือ

       "เปล่าครับ  ผมมาสมัครเรียนเอง"

        พนักงานต้อนรับทำหน้างง ๆ   สงสัยว่าคงไม่มี

ผู้ใหญ่คนไหนกล้ามาเรียนในโรงเรียนนี้  เพราะมองดู

รอบ ๆ มีแต่ลูก  ๆ หลาน ๆ  อายุยังน้อยที่ถือหนังสือ

โน้ตมารอเวลาเข้าเรียน

         แต่ผมก็ยืนยันว่า จะเรียน  และเรียนตั้งแต่ต้น

ด้วย  เพราะไม่เคยมีวิชาเปียโนมาเลย

         ทางเจ้าหน้าที่ก็คงเห็นว่า  เราเจ๋ง  กล้าหาญ

มาก  เลยแนะนำให้ไปคุยกับผู้หญิงอีกคนหนึ่ง ท่าทาง

จะเป็นเจ้าของ

        ผมก็บอกไปว่า อยากจะเรียน (ไม่กล้าบอกไปว่า

อยากหูทิพย์เหมือนที่เขาเล่าลือ)

       ในที่สุดเขาก็จัดเวลาให้เรียนกับครูเปียโน  มีสมุด

โน้ตตัวโต ๆ ให้ 1 เล่ม  มีแผ่นซีดีบังคับขายให้ไปฟัง

อีก 1 แผ่น

         ดีใจจริง ๆ เราจะได้เรียนวิชาหูทิพย์กันแล้ว

อยากรู้นักว่าจะไปได้สักกี่น้ำ

        วันแรกที่เข้าเรียน มีครูผู้ชายคอยต้อนรับ ห้อง

เรียนเปียโน ภายในซอยเป็น 2 ห้องเล็ก  ห้องหนึ่งมี

เปียโนตัวหนึ่ง  เวลาเรียนครูคนหนึ่งจะมีสอนคน 2 คน

      เพื่อนร่วมห้องของผมอายุประมาณ 6 ขวบ เป็น

ผู้หญิง แสนซน และขี้อ้อนครู

     ผมเรียนหลังเธอ เพราะตอนที่ผมนั่งเรียน  เธอเริ่ม

กดคีย์เปียโนเป็นเพลงบ้างแล้ว  ส่วนผมครูให้เริ่มจาก

การอ่านโน้ต

      เสียงโน้ตเปียโนมี 7 ตัวเองครับ  คือ โด  เร  มี  ฟา 

 ซอล  ลา และ ที

       เปียโนก็มี  88  คีย์เองครับ

       เวลาเล่นก็ใช้นิ้วมือแค่ 10  นิ้ว

      หนังสือโน้ตก็มี แค่ 10  เส้น  ข้างบน 5 เส้น มี

สัญญาลักษณ์ที่เขาเรียกว่า กุญแจซอล  ข้างล่างอีก

5 เส้น มีสัญญาลักษณ์ที่เขาเรียกว่า กุญแจฟา

        ห้องนั่งเล่นก็แคบ ๆ ไม่มีใครกวนใจ 

        จังหวะที่ครูสอนตอนแรกก็ไม่ยุ่งยากอะไร ครู

บอกว่าเป็นจังหวะ 4/4  คือ  ตบมือ 1 ครั้ง ก็กดตัวโน้ต

1 ตัว  กดอีก 1 ครั้งก็กดตัวโน้ตอีก 1 ตัว

         ฟัง ๆ แล้วก็เคลิ้ม

         ฟังแล้วก็รู้สึกว่ามันง่าย

         แต่พอลองทำแล้ว   สุดยอดยากเลย  กว่านิ้วจะ

กดลงไปได้แต่ละนิ้ว  ต้องกดให้ตรงตัวโน้ต  กดให้

ตรงจังหวะที่ตบมือ  แล้วก็ต้องต่อเนื่อง

         แค่วันแรก บนความอยากมีทิพยโสตทางหู  ยาก

เย็นแสนเข็ญ

         หมดไปแล้ววันแรก ใช้เวลาไป 1 ชั่วโมง

         ถามว่ายากไหมตอบว่า  ยาก

         แต่ถามว่า สนุกไหม ก็ต้องตอบว่า สนุก

         มันท้าทาย  และสร้างความสุข

         จบการเรียนวันแรก  แล้วเร่งวันเร่งเวลา

อยากเรียนอีกเร็ว ๆจัง