...คนดี...

ฉันอยากบอกให้เธอรับรู้ว่า

ฉัน...ยังเป็นกำลังใจให้เธอเสมอในทุกก้าวย่าง

เช็ดคราบน้ำตา...ก่อนที่จะสิ้นสุดแห่งวัน

เพื่อวันพรุ่ง...ที่ดีกว่าและมีค่าในตัวเอง

...............

ฉันอยากบอกเธออีกครั้ง...

ความรัก...มีความสวยงามในตัวเองเสมอ

อยู่ที่ว่า...เราจะรู้จักความรักดีแค่ไหน

หากเราไม่รู้จักว่าความคืออะไร...ความรักก็ดูน่ากลัว

.........

หลายคน...อยากรักมากกว่าอยากถูกรัก

ซึ่งที่จริงแล้ว...ทุกคนต่างรู้ดีว่า

การถูกรัก..ย่อมเจ็บปวดน้อยกว่าการรักเขาเพียงฝ่ายเดียว

แต่คนเรามักมีความแปลกประหลาดอย่างหนึ่ง

เราอยากสมหวังในรัก..และอยากรักอย่างมีความสุข

แต่ไม่เคยพยายามทำความเข้าใจความรักเลยสักครั้ง

.............

เมื่อฤดูกาลแห่งความรักผลิบาน...

เรามักหลงลืม...บางด้านของชีวิต

ลืมความแห้งแล้งเปล่าเปลี่ยวที่เคยอยู่กับเรามานาน

ลืมว่า...ที่จริงแล้ว

เราต่างเกิดมาเพียงลำพัง

และมีชีวิตอยู่ได้โดยลำพัง

เพราะเรามัวหลงระเริงกับหัวใจที่พองโต

จนพอถึงวันที่หัวใจแห้งเหี่ยวโรยรา...

กลับรู้สึกเจ็บปวด...ป่วยไข้ หัวใจล่มสลาย

จนยากที่จะเยียวยา...

......

หลายคนมักจมอยู่กับความเจ็บปวดเนิ่นนาน

ราวกับว่า...ความเจ็บปวดนั้นหอมหวานน่าชื่นชม

หลายครั้งที่เรามักหลงวน...

คร่ำครวญอยู่กับความหวานในความขมนั้น

จนไม่อยากจะก้าวเดินออกจากเรื่องราวปวดเจ็บ

กักขังตัวเองไว้ในรอยจำนั้น

จนลืมฉุกคิดไปว่า...นั่นคือเรากักขังตัวเราเอง...

.......

อย่ากักขังใครไว้ในความทรงจำที่ปวดเจ็บนานเกิน

เดินออกสู่โลกแห่งความว่าง...เพื่อเติมเต็มสิ่งใหม่

และความรักที่จักรอเรา...เพื่อเรียนรู้อยู่เสมอ

............

แด่เธอ...

หวังให้อาการปวดไข้ หัวใจสลาย

ได้รับการเยียวยา...โดยเร็ว

..........

ฉันเอง...คนเลวที่แสนดี