ฉันรู้ดีว่า...สิ่งที่เกิดขึ้นและอยู่ตรงหน้า

คือบททดสอบชีวิต...ให้ก้าวข้ามผ่าน

แต่..

ฉันไม่อาจสลัดความคิดอันสับสน

ฉันไม่อาจยุติมันได้...

ฉันยังคงร่ำไห้...อย่างเดียวดาย

ที่ริมขอบฟ้า...กลางทะเลระทม

.........

ฤดูร้อนอันแสนระอุ...เริ่มพลิกผันแปรเปลี่ยน

สายฝนเทกระหน่ำอย่างไม่ทันตั้งตัว

ในขณะที่หลายคนกำลังเริงร่าเบิกบานริมทะเล

หลายคน...ก็แค่วิ่งหนีหาที่กำบังหลบสายฝน

ฉันรู้ดี...ว่าแท้จริงแล้วฉันเองก็ควรหาที่หลบฝน

เพื่อให้ผ่านพ้นจากความหนาวเหน็บ...

เพื่อที่จะผ่านพ้น...จากเวลาเหล่านั้น

เพื่อที่จะผ่านพ้น...

ฉันรู้

ฉันรู้

..........

สิ่งที่ฉันทำดูเหมือนโง่เขลา

ฉันยังคงนั่งอยู่ที่เดิม...

ริมชายหาดที่สายฝนกระหน่ำอย่างรุนแรง

ฉันจมอยู่กับความเหน็บหนาวนั้น...

ฉันทำร้ายตัวเอง...

ฉันปล่อยให้สายฝนไหลรินราดรดหัวใจจนเปียกปอน

.........

ดูเหมือนฉันไม่อาจข้ามผ่านวันเวลาและความบอบช้ำไปได้

ดูเหมือนฉันขลาดกลัวอะไรบางอย่าง

ฉันยอมปล่อยให้ทุกอย่างดำเนินไปอย่างทุกข์ทรมาน

เพียงเพื่อทดสอบความเข้มแข็งของตัวเอง

บททดสอบที่ฉันร่างขึ้นมาเองกับมือ

ฉันทำข้อสอบด้วยความสับสน

ไม่รู้คำตอบที่ถูกต้องชัดเจน...ทั้งที่คำตอบทุกอย่างอยู่ในใจ

หรือฉันโง่เขลา...ในการกระทำ

......

บททดสอบกลางสายฝน

คำตอบคือหาที่หลบฝน

แต่ฉันทำในสิ่งตรงข้าม

ฉันทำบททดสอบเปรอะเปื้อน

และตอบคำถามแบบงี่เง่า

ฉันพ่ายแพ้...แพ้บททดสอบของตัวเอง

ที่สุด

ฉันกลายเป็นเก้าอี้ตัวนั้น

เก้าอี้ที่ไม่อาจต้านลมแรง

และซบเซา

.........

ฉันรู้

ฉันแพ้

ฉันแย่

ฉันโง่

ฉันแพ้เด็กป.สี่คนนี้

เธอยังคงยิ้มสู้

ในขณะที่ฉันร่ำไห้

ขอบคุณบทเพลง จากวงตาวัน อีกหนึ่งศิลปินในดวงใจ